Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 25/11/2015 Paul Dessein Dokter

Ik zou zo graag heel rustig leven. Zonder dat iemand zich moeit met hoe ik leef (en woon en werk!). Maar dat wordt met de dag moeilijker als je een beetje om je heen kijkt, als je een beetje leest (kranten en tijdschriften) en als je een beetje tv-kijkt. De gezondheidsvoorschriften vliegen je om lijf en leden.

Je moet ook een heel moeilijke woordenschat veroveren: van oxydanten tot antioxydanten en tussendoor allerlei moeilijke namen voor allerlei slag zuren en andere onsmakelijke woorden, om maar helemaal te zwijgen van het roemruchte cholesterol dat nu behoort tot de alledaagse woordenschat van medisch onkundigen zoals ikzelf en dat vroeger ook een van die onmogelijke potenbrekers was.

Die eindeloze rij voorschriften en verbodsbepalingen en die goedbedoelde tips, het maakt me allemaal zo moe. Ben ik te moe, dan voel ik me bedreigd. Voel ik me bedreigd, dan moet ik mezelf tegenhouden of ik ga grasduinen in het onmetelijke wereldwijde web en zou ik doen wat ik over het algemeen afraad: medisch surfen.

Ik ben geen geboren tv-kijker. Maar toch overkomt het mij dat ik 's avonds, vrij laat, na een paar uur lezen, even behoefte heb om aan tv-hoppen te doen. Onlangs botste ik daarbij op een medisch programma. Daar verscheen een vriendelijk man, een medisch journalist, die met een heel mooi Brits accent verkondigde wat hij die avond allemaal zou uitspoken ten dienste van de medisch bange mens. Ik was een beetje moe en verzonk in een soort versufte extase. Extase bereik je meestal nadat je je lichaam of je geest hebt afgepeigerd. Ik trad wel niet helemaal uit en buiten mezelf omdat ik tamelijk versuft bleef kijken naar de wondere experimenten van de presentator. Ik vernam tot mijn grote vreugde dat de grote zuivering die je verkrijgt door dagelijks tonnen water naar binnen te kletsen een illusie is: dus gewoon drinken. Dat vind ik hoopgevende berichten voor de mensheid. In een staat van versufte extase denk je in termen van 'mensheid' en wereldverbondenheid. Dit soort 'wereldwijde broederschap' ervaar je veel gemakkelijker in een toestand van avondlijk uitgeteld zijn dan in de concrete werkelijkheid van vluchtelingen alom.

Nu had de brave journalist het ineens over allerlei plantaardige vetten, polygesatureerde en niet-polygesatureerde weerklonk het ergens ook, maar ik was toen al te ver onderuitgeschoven om nog met volle bewustzijn een inspanning te leveren alles van dichtbij te volgen. Het moeilijke verhaal kwam hierop neer dat al deze plantaardige producten fantastisch goed zijn als je ze koud gebruikt. Denk daarbij maar aan de vele oliën: zonnebloemolie, raapolie, olijfolie, kokosolie en de verdere hele santenkraam. Denk daarbij ook aan de vele soorten broodsmeersels al of niet verrijkt met vitaminen en andere omega-dit en omega-dat. Dat wordt allemaal van harte aanbevolen.

Maar nu komt het. Als je diezelfde vetten en oliën verwarmt, komen er vreselijk giftige stoffen vrij (die niet met oceanen water weg te filteren zijn) en die dus een regelrechte aanslag zijn op je gezondheid. De stoffen die vrij komen behoren tot een familie met een zeer moeilijke naam die ik iedereen die dit leest wil besparen. Dus maar niet verwarmen. (Voor de volledigheid: alleen verwarmde olijfolie ontsnapt enigszins (een beetje, niet volledig) aan deze bijna Bijbelse verwarmingsvloek.)

Daarna kwam iets wat tijdens een experiment tot uiting kwam en wat mij op een bijna kinderlijke manier grenzeloos blij maakte, een soort blijdschap sterker nog dan mijn versufte extase: bepaalde dierlijke vetten zijn koud gebruikt slecht (min of meer) maar veranderen in weldoeners van de mensheid in verwarmde toestand, omdat ze hun slechte karaktertrekken verliezen en geen enkele vijandige stof afscheiden. Kortom, in dierlijk vet gebakken frietjes zijn niet alleen lekkerder (dat wisten we al lang, maar onder dwang van de gezondheidsneurotici hebben we die lekkernij gebannen) maar ook nog eens weergaloos gezond. Je lapje vlees (niet te veel en niet te rood!) mag rustig in zuivere authentieke boter klaargemaakt. Voor je pannenkoeken hoef je niet langer meer uit te wijken naar allerlei kunstmatige vetproducten: terug naar de natuur!

Als je daarbij nog verneemt dat beperkt gebruik van (rode) wijn en bier bijna aanbevolen wordt, dan is het net alsof het de moeite waard is weer te streven naar een beetje lang(er) leven.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be