Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 02/12/2015 Paul Dessein Tuinervaring

Ik heb – nee, wij hebben – een graspleintje. Misschien mag je wel 'grasplein' zeggen. Zelf heb ik het met mijn lichte neiging tot overdrijven over onze 'weide'. Net niet 'prairie'. Dat zou een beetje 'te' zijn. In modern taalgebruik: 'erover'.

Een deel van die weide is afgezet met aalbessenstruiken. Dank zij een intense netbescherming kunnen wij het grootste gedeelte van die bessen voor ons houden: zonder die drastische maatregel zouden wij gewoonweg niets hebben. Wij vinden dat jammer: graag had ik het op een fiftyfiftyakkooordje gegooid met de vogelen der luchten, maar helaas zijn zij niet bij machte onze redenering te volgen, met het voor hen pijnlijke gevolg dat ze zo goed als niets hebben.

In die met aalbessen afgezette ruimte floreert één boom. Een sierappelboom. Dat gedeelte, met de reeds vermelde hang naar overdrijving, krijgt de naam: 'onze boomgaard'. Binnen die boomgaard heb ik ook een zeer klein gebiedje voorbehouden voor groenten: zelf acht ik mij dan ook terecht een volleerd groentekweker (en -boer). En bovendien: het directe contact met de aarde en de lucht, twee van de vier elementen, schenkt een mens een diep gevoel van rust en vree.

Soms ontstaan op een dergelijke kleine ruimte conflicten. Al wat leeft botst op zekere dag op de eigen grenzen en op de grenzen van anderen: onze sierappelboom overschaduwde (niet Bijbels!) mijn andijvieplanten die bij gebrek aan rechtstreeks zonlicht de neiging vertoonden rank en slank door te groeien in plaats van in de breedte stevige kroppen te vormen. Op zo'n moment moet je ingrijpen.

Omdat ik bang ben geworden voor allerlei soort kettingzagen, werd dan maar wijselijk(?) besloten de gewone zaag te hanteren. Dat is niet makkelijk en je hebt je vrouw nodig om de takken wat naar beneden te drukken zodat er een ruime zaagspleet ontstaat. Dat alles is keurig verlopen: meer zelfs: schitterend: zonder 'woorden'!

Door het zaagsucces aangegrepen zagen wij nu duidelijker dan ooit dat een aantal takken van de hazelaar de onweerstaanbare neiging vertoont over de scheiding met de buren heen te groeien. Dat willen wij niet. Meteen maar weer aan de slag. We hebben daar een behoorlijk lange tijd over gedaan, zonder kettingzaag, maar we hebben elkaar aangemoedigd: 'bemoedigd' in het wollige taalgebruik. Zo'n hazelaar zorgt voor gemengde gevoelens. De 'katjes' in de winter zijn een lustige streling voor het oog, maar de herfstbladerval is soms in de meest letterlijke zin van het woord adembenemend lastig. Je kunt nu eenmaal niet alles hebben.

Daar lagen dan al die takken. We werden door een aanval van jeugd bestormd en begonnen meteen aan het 'verenkelen' (mooi woord uit het zuiden van de provincie) van de takken én ook weer meteen aan het verzagen van de resttakken. Mijn vrouw vond een bepaalde tak die op een mooie 'V' uitliep uitermate geschikt voor een mezennestkastje. Wij hebben die net achter onze tuin, maar in 'onze' sloot geplant. Het kastje dat wij vertederd 'mezenhuisje' noemen, wacht nu op een winterse bewoning met de hoop dat die inname als schuilhuis zal leiden, volgende lente, tot een gezonde gezinsuitbreiding. Hoop doet leven. Onze buurvrouw vond die vorkvormige boomtak in elk geval een zeer geslaagd natuurlijk 'design'. Je ziet, de dure woorden kennen geen grenzen meer!

Wij keken met enige trots naar het gepresteerde werk. We waren een beetje moe, eigenlijk wat afgetobd... Ineens werd ik overmand door een speciaal geluksgevoel. Ik wist niet precies wat er aan de hand was, maar ik voelde me volkomen gelukkig. Zoiets van: dat mag mijn eeuwigheid zijn. Ik was vrij van elk verlangen in de meest ruime zin van het woord: ik verlangde niets meer, ik verlangde niets méér En even ineens wist ik het: die allesoverrompelende gewaarwording, dat was het 'nirwana' van de Boeddha.

★ ★ ★

Plots echter verlangde ik naar eten (welverdiend na al dat werk), naar lekkere boterhammen met al even lekkere (markt)kazen. Of zelfs chocopasta! Ook verlangde ik even plotsklaps naar de gezellige warmte van een 'haardgestookte' living en misschien zelfs verlangde ik naar een of andere tv-film: als ik echt moe ben ontwikkel ik dat soort verlangens. Verlangens, verlangens: onschuldig, dat wel, maar toch heftig.

Naar het schijnt leunde Siddharta Gautama, de Boeddha, nauw aan bij de beweging van de 'wereldverzakers' die zich definitief in het woud terugtrokken. Mijn vrouw en ik, wij zijn blijkbaar nog niet meteen kandidaat-lid van de nirwanaclub.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be