Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 19/04/2017 Overdrijving Paul Dessein

Onlangs, min of meer onlangs om eerlijk te zijn, kwam een minzame en wel zeer spraakzame vrouw van wie ik helaas de naam vergeten ben (en niet alleen de naam!) tijdens een praatprogramma op Canvas wat reclame maken voor haar boek 'Menopower' dat een doelbewuste vervorming van 'menopauze' is. Wat algemeen als een zwakte wordt beschouwd is in wezen een kracht: menopower. De lieve vrouw beweerde dat ze dat boek geschreven had uit een soort idealisme om de vrouw te bevrijden uit het door taboe omgeven menopauzekeurslijf. Zij zou de rol spelen van geestelijke vroedvrouw. Een van de heren van het gezelschap viel haar volmondig bij: over het onderwerp hing nog de verduisterende en verhullende waas van een seksbeladen onderwerp.

Ik ben al van wat gevorderde leeftijd, en toch, en toch... heb ik geen echte kennis van een taboe daaromtrent. Ik herinner me niet dat daar in mijn landelijke omgeving geheimzinnig werd over gedaan (over veel andere zaken wel). Al heel vroeg ving ik het woord 'vapeurs' op dat in onze huiskamer, als er vrij veel gemengd bezoek was, algemeen werd gebruikt. In die mate zelfs dat ik er later de nodige tijd over heb gedaan om te wennen aan het moderne, Nederlandse woord 'opvliegers'.

Natuurlijk ben ik zeer beperkt wat betreft vrouwen in het algemeen: ik ben bijlange geen ervaringsdeskundige. Ik ben doodgewoon monogaam en voor alle duidelijkheid niet in serie. Deze voorzichtige beperking omdat onze lieve vrouwe van ons programma meer dan zes maanden ongemakkelijk was (opvliegers en een beetje zweten, verandering in de gemoedsstemmingen, neiging tot depressie en een soort onverschilligheid voor het wereldgebeuren, wat misschien nog de minst erge van de kwalen is), voor ze goed en wel besefte dat ze in de overgang was. Ze dacht dat dat haar niet kon overkomen.

Ik kan dat niet geloven. Het is toch niet mogelijk dat een moderne, gestudeerde vrouw vanaf een bepaalde leeftijd niet zou weten wat er aan de hand is. Dat zij daarbij nog door een dokter op weg moest worden gezet om te beseffen dat de overgang zich meldde is al even onbegrijpelijk als dat een man die in de prostaatmoeilijkhedenperiode komt niet zou beseffen dat er nog wat meer aan de hand zal zijn. Hij heeft toch de vele allusies en de vele moppen gehoord. Zij ook toch! En dan: die eindeloze rij problemen die zij zelf half onbewust heeft meegemaakt. Eigenlijk te veel voor een korte periode in 's mensen leven. Bij de vrouwen die ik ken, heb ik in elk geval dat soort heftigheid nooit meegemaakt. Het kan toch niet zijn dat die vrouwen uit mijn vertrouwde milieu allemaal uitzonderingen zijn. Het leven komt en soms komt het met een minder prettige verrassing die je pas ten volle beseft als je die meemaakt. De vrouwen die ik ken hebben zich zonder al te veel misbaar aangepast en hebben zelfs met waardigheid om leren gaan met de veranderende lichaams- en levensvormen. Nu wil ik wel even het domein van die naar mijn aanvoelen belachelijk overdreven verbaal gebrachte 'overgang' verlaten om mij op nog veel gladder ijs te begeven.

Op een gegeven moment werd het mode in de filmwereld – ik heb het over speelfilms – om de geboorte van een nieuw mensje zo getrouw mogelijk weer te geven. Ieder mens bij zijn zinnen weet dat de geboorte niet altijd een lachertje is, dat een geboorte behoorlijk pijn kan doen en dat men natuurlijk zoekt om die pijn zo goed mogelijk te verlichten. Maar daar heb ik het niet over. In die speelfilms werd die pijn op een verschrikkelijke manier gebracht. In bepaalde films werd ronduit gegild, getierd, bijna zelfs gebruld. Als het daarbij zou gebleven zijn, ter ere Gods en al zijn heiligen, maar soms gebeurde het dat de vrouw tussen haar gillen, tieren en brullen door nog de articulatiekracht vond om de vent die haar die geboorte aan had gedaan met alle mogelijke grove woorden te verwensen. Kortom: een vreselijk spektakel. En weer: de gedachte bekruipt mij, bekroop mij dat dit hele gebeuren vreselijk overtrokken was. Ik geef weer grif toe: mijn ervaring, hoewel meervoudig, is uiteraard zeer beperkt. En toch lijkt het mij dat dit gespeelde niet echt aan de werkelijkheid beantwoordt.

Ik ga terug naar de overgang: beantwoordde dat aan de werkelijkheid?

Men heeft een tijdlang geprobeerd om de mannen ook met een pauze op te zadelen. Woorden als andropauze en zelfs penopauze deden hun verrassend verfrissende intrede. Ach, wij mannen, wij vrouwen worden geleidelijk aan wat ouder en dan treedt een verzachting van alles op. Het milde aanvaarden daarvan leidt tot nog heel mooie dingen.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be