Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 13/09/2017 Stropdas Paul Dessein

Ik ga niet meer zo vaak naar M*****, mijn geboortedorp (gemeente eigenlijk), sinds mijn moeder is gestorven. (Mijn vader was al veel langer dood). Mijn broer woont er niet, mijn zuster is elders gaan wonen, tantes en ooms zijn allemaal verdwenen, zodat weinig mij nog aan mijn dorp bindt.

Onlangs zijn wij ernaartoe gereden, zoals dat helaas vrij vaak het geval is, voor een begrafenis. Een begrafenisplechtigheid in mijn dorp, was voor ons vrij lang geleden. Mijn vrouw en ik hebben ons behoorlijk aangekleed. Ik weet het wel, bij ons, hier in onze streken, is dat, voor mijn gevoel, helaas niet altijd meer het geval. Je kunt nu, zonder op te vallen, in sportieve, bijna zelfs nonchalant slordige kledij in de kerk verschijnen. Ik vind dat jammer. Er zijn nu eenmaal gelegenheden waarbij een zekere verzorgde kledij, vind ik, passend is. Nu zou ik daar de moderne dooddoener aan toe moeten voegen: Maar wie ben ik om te...? Ik weiger die voorzorg te nemen: ik vind die kledijteloorgang in bepaalde omstandigheden, jammer.

Wat ik bijzonder spijtig vind is de definitief ingezette verdwijning van de stropdas. Wat ik verder ook nog betreurenswaardig vind, in de kerk bij een begrafenis, is het over en boven de pantalon uitwaaierende overhemd. Ik vrees zelfs, nogmaals in de kerk bij een teraardebestelling, het onvermoede opduiken van de korte broek, in modern Nederlands: de triomf van de short! Op dat moment zal, naar mijn bescheiden mening, het einde zoek zijn. Mijn verwachting was dat in mijn dorpskerk deze moderne stijlopvattingen zelfs nog niet aan de kerkeinder te bespeuren zouden vallen. Wat kan een mens zich in M***** vergissen! De ten grave gedragene behoorde tot een niet onaanzienlijk dorpsgeslacht. En toch!

Wat zag ik allemaal niet aan moderne peperdure slordigheid, zelfs bij de treurende vrouwen. Destijds vond ik rouwende, klassiek zwartgeklede vrouwen 'iets' hebben. Wat precies weet ik niet. Wellicht een soort onverwachte erotiek, of in elk geval erotiek op een onverwacht moment, erotiek als gevolg van klasse. Maar jezus toch, nu!? Die warrige, nonchalante, bij momenten zelfs ronduit slordige vrouwelijke inpakking had iets droevigs en treurigs, wat dan wel door toeval enigszins paste bij de algemene rouwstemming.

Laat ik even terug mogen keren naar mijn stropdas. Ik wil heel bescheiden mededelen dat ik destijds, tijdens de hoogdagen van het alomtegenwoordige hulpkledingstuk, specialist was in het strikken van die fameuze stropdas. In mijn tijd, wat klinkt dat aandoenlijk ver, had je drie knopen. De enkele knoop, nu weer in opmars bij het paar trouwe stropdasaanhangers, de halfdubbele knoop en de echte, onvervalste volwaardige dubbelknoop. Het zal nu niemand meer verbazen dat ik een échte specialist was in het dubbelknopen. Ik heb vele stropdassen, binnen mijn familie, dat uiterlijke meegegeven. Let wel: ik kon het alleen als ik de knoop strikte rond mijn eigen nek. Elke mens heeft zijn beperkingen en bovendien, waarom niet: Eigen nek eerst!

Ik voelde me nuttig binnen mijn familie, ik voelde mij goed: mijn bescheiden talent werd overvloedig erkend. Waar een stropdasknoopijdelheid toch naartoe kan leiden. Er zijn nog problemen verbonden met de door mij zeer geliefde stropdas. Een stropdas moet wat kleuren betreft passen bij het overhemd. Nu heb je al vlug een aantal overhemden in je kast. Eigenlijk veronderstelt dat aantal eenzelfde aantal stropdassen, ware het niet dat dat aantal beperkt kan worden omdat één stropdas soms 'gaat' bij twee of zelfs meer overhemden. Het is dus zaak goed uit te kijken. Maar 'kleurenkijken' is alles behalve makkelijk. Nu wil het geval bovendien nog dat een overhemd niet alleen in harmonie moet leven met de stropdas maar ook met het pak wat je aanhebt. Ingewikkeld! Trouwens elke driehoeksverhouding is lastig. Onze moderne dictatoriale kleureisen verlangen ook nog dat zelfs de kleur van de sokken samengaat met de kleurenmengeling van de hele 'outfit'. Het wordt al met al een hopeloze zaak. Wie kan in deze wereld, de wereld van de vereiste harmonie, nog behoorlijk functioneren? Dat onvermijdelijke woord: functioneren, haat ik bovendien als de pest. Bij onze terugkeer werd ik door een levensgrote twijfel overvallen: stropdas of geen stropdas?

Omdat in onze moderne tijden een stropdas iets rebels heeft verkregen, omdat ik beschik over een behoorlijke collectie stropdassen (van over het algemeen zeer gemiddelde prijs) en omdat ik nog altijd vind dat in bepaalde omstandigheden – ik val bewust in herhaling – een stropdas zijn plek heeft, heb ik het besluit genomen mijn stropdassenverleden niet af te vallen.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be