Krant van Blankenberge | In de Kijker
30/03/2014 - Auteur: Christel Bedert Exclusief interview met Pieter Aspe Duvel vindt hij niet meer lekker, zegt hij. Zijn eigen schrijfsels vindt hij niet goed. Hij is best wel een spiritueel mens, durft hij toe te geven, en al wordt zijn hele oeuvre wellicht uitgebracht in Amerika, hij blijft met beide voeten stevig op de grond. Exclusief interview met Pieter Aspe

Op de KnipoogDag van vtbKultuur was de Blankenbergse auteur Pieter Aspe te gast in het literair salon van boekhandel De Reyghere op de Markt van Brugge. Pieter Aspe werd er geïnterviewd door freelance journaliste Christel Bedert. Het talrijk opgekomen publiek kon er kennis maken met een heel openhartige Aspe. De Krant van Blankenberge bracht het gesprek in beeld. Christel schreef achteraf een paar fragmenten voor u neer ...

Het nieuwste boek van Pieter Aspe heet (Pijn)³

"Mijn naam is Jan Van In. Ik ga dood als u me niet binnen de week weet op te sporen ..." Het is de eerste zin van het nieuwste boek van Pieter Aspe dat op 15 april 2014 verschijnt. (Pijn)³ begint met een videoboodschap die binnenkomt op het politiebureau in Brugge. De maker van het filmpje daagt Van In uit om de gijzelaar binnen de week te vinden ... als dat niet lukt, wordt de gijzelaar gevild. In een tweede boodschap bedreigt de geheimzinnige dader, een psychopaat, een nieuw slachtoffer, deze keer een naamgenoot van Versavel. Maar wie wordt het volgende slachtoffer? Een naamgenoot van Martens? Of toch niet Hannelore zelf? De pijn snijdt diep in deze Aspe en stijgt exponentieel: tot de derde macht. Maar wie is die derde macht?

Pieter Aspe: "De manier waarop de gijzelaars zullen sterven is heel gruwelijk maar ik ga bij de beschrijving niet in detail. Ik verwijs naar het schilderij Het Oordeel van Cambyses van Gerard David dat in het Groeningemuseum hangt, waarin een rechter die op een houten bak vastgebonden ligt, gevild wordt. Het was een courante straf in de Middeleeuwen en is een van de meest gruwelijke manieren om iemand ter dood te brengen. Levend villen, gespietst worden of levend koken. Het is de top drie volgens Google."

Basiliek van het Heilig Bloed (Pijn)³ wordt voorgesteld in de Heilig Bloedkapel in Brugge

"In de periode tussen 1985 en 1996 was ik elf jaar conciërge in de Heilig Bloedkapel", vertelt Pieter Aspe ... "Op een zomerse avond in de tuin van de Heilig Bloedkapel, een uniek stukje groen in het centrum van de stad, heb ik besloten om een boek te schrijven. Ik weet nog heel precies wanneer, het was op 1 juli 1993 .. op een stoel aan een tafel met twee A4'tjes voor me, een Duvel en een balpen."

Uitgeverij Manteau zal het 20-jarig schrijverschap van Pieter Aspe gebruiken als cliffhanger voor de presentatie van zijn nieuwste boek. "De persvoorstelling zal gebeuren in die tuin waar alles begonnen is, een tuin waar doorgaans niemand binnen mag. Uitgeverij Manteau gebruikt dit gegeven om het nieuwe boek in de kijker te zetten omdat het tegenwoordig zeer moeilijk wordt om publiciteit te halen. De wereld verandert zo snel dat boeken naar de achtergrond verdwijnen. Op vraag van de uitgeverij heb ik nu zelfs een Facebookpagina", lacht Aspe.

"Na 80 bladzijden kon ik mijn eigen handschrift niet meer lezen ..." Het Vierkant van de Wraak

"In die tuin van de Heilig Bloedkapel, ondertussen twintig jaar geleden, is het Vierkant van de Wraak ontstaan", vertelt Aspe. "De oorspronkelijke titel luidde 'Het Vierkant van de Tempeliers'. Dat vierkant had ik gezien in een documentaire op de BBC. De Tempeliers hebben geen geschriften nagelaten. Er resten alleen de stukken over hun proces, hun boekhouding en die inscriptie van het vierkant dat voorkomt in een kerk in Ethiopië en op verschillende locaties in Italië en Frankrijk. Maar er is wel veel over de Tempeliers geschreven."

"Ooit is er een scriptie over de Tempeliers gemaakt. Daarvan zijn er meer dan 100 vertalingen en interpretaties gemaakt. In mijn boek heb ik er mijn eigen ding mee gedaan. Op mijn eerste twee A4 vellen schreef ik enkel een paar woorden, waaronder 'wraak'. Daarna ben ik beginnen schrijven in een groot register met harde kaft en gelijnde blaadjes. Ik vond dat mooi om in te schrijven, maar na een bladzijde of tachtig kon ik mijn eigen handschrift niet meer lezen. Overschakelen op een typemachine vond ik op dat moment wel handiger, alhoewel ik me in die periode wel heb blauw betaald aan correctielintjes", lacht Aspe.

"In een derde fase ben ik overgeschakeld naar een Brother met diskettestation. Het meest luxueuze aan dat machine was dat ik ingetikte tekst kon corrigeren. Achteraf moest ik nog enkel op een knopje duwen en afprinten ... vel per vel, ik was de hele namiddag bezig met dat afdrukken. Prehistorisch was het, maar vond dat niet erg. Ik schreef trouwens niet elke dag een boek."

lees deel 2 © www.krantvanblankenberge.be