Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 04/02/2015 Paul Dessein Tennis

Vandaag heb ik gekeken naar de vrouwenfinale van de Australian Open. Morgen zal ik niet kijken naar de finale van de mannen.

Voor je de vervelende vraag naar het 'Waarom?' stelt, wil ik zelf het antwoord geven. Morgen zal ik fietsen. Ik fiets iedere zondag in clubverband en zelf sporten vind ik nog altijd belangrijker (en gezonder) dan min of meer languit op een bank tv te liggen kijken onder het genot van een of ander geestrijk vocht. Zelfs zonder geestrijk vocht blijft mijn gezondheidsstelling overeind.

Als ik dan lig te kijken heb ik altijd een favoriet(e). In het geval van mijn vrouwenfinale had ik het voor onze stevige Serena. Niet dat ik iets tegen Maria Sharapova zou hebben. Nee, natuurlijk niet! Maar ik ben nu eenmaal een eerbiedige aanhanger van Serena. Zij komt uit een arme familie en heeft zich met de nodige kracht een weg gebaand door het zo gevreesde tenniscircuit. En ze is bovendien zo zwart als de nacht: ik ben altijd blij dat een nakomeling(e) van die zwarte Amerikaanse slaven de hoogste toppen kan bereiken.

Daar stond ze dan dit keer in haar citroengele outfit, maar met roze topje. Mooie contrasten met het donkerzwarte van haar huid. Alleen haar zwartachtig schoeisel vond ik een minpunt. Maar aan de andere kant waren haar zilverwit gelakte nagels een indrukwekkend pluspunt! Zij is natuurlijk zeer atletisch gebouwd. Sommigen zullen, zoals een vriend van mij, zeggen dat zij eerder grof is gebouwd en niet fijn besneden van gezicht. Die vriend van mij durft zelfs te beweren dat zij eigenlijk amper een vrouw is. Maar hij is nu eenmaal gefixeerd op kleine, ranke vrouwenfiguurtjes (type Justine, zelfs Kim voldeed al niet meer) en dan natuurlijk is Serena geen partij voor hem. Laten we meteen duidelijk zijn: voor mij ook niet, daarvoor is ze te torenhoog boven mij verheven op, laten we het correct houden, tennisgebied. Over de andere gebieden weiger ik ook maar iets te zeggen!

Maria is natuurlijk totaal anders. Het minste wat je kunt zeggen is dat ze een heel mooie gestalte heeft: lang, rank, slank. Met wel opvallend lange benen. Iet of wat oneerbiedig zou je Maria (Sha) als 'langpootmug' kunnen omschrijven. Gelukkig is zij zo blank als een Slavische maar zijn kan, zodat mijn beschrijving, in deze moeilijke rascorrecte tijden, helemaal niet rassennegatief kan zijn bedoeld. Zij huppelde rond in een roodkleurig pakje. Opvallend: het roze in haar schoeisel. Bij nader toezien was het dezelfde firma die de beide speelsters aankleedde. Ach, de commercie is nooit ver weg!

Daar stonden ze dan tegenover elkaar: het Obamameisje en de Poetingirl.

Serena: zoals altijd, zeer geconcentreerd en met een alles doordringende blik (in modern Nederlands, een 'killersblik') en Maria die als geen ander smart kan laten blijken, de smart van tragische Oud-Griekse godinnen. Op zulke ogenblikken is het Poetinmeisje overrompelend mooi.

Jaren geleden was ik (sport)aanbidder van Gabriela Sabatini, de Argentijnse tennisster met het gitzwarte, breeduitdeinende haar. Ik gaf haar daarom, voor huiselijk gebruik, de naam 'Zwarte Panter' en ook omdat zij de eerste was die in het vrouwentennis uitpakte met een wondermooie, diep uit de keel komende kreet waarmee zij haar krachtige en sierlijke slagen begeleidde. In het huidige tennis doet Serena het zonder gesteun en gezucht. Maria uit Rusland, van haar kant, laat een soort schruwelkreet los over het tennisterrein.

Het zal niet baten.

Serena zal sterker zijn. Ze was ook sterker.

Ik houd dan van de spontane uitbarstingen van Serena. Dat roofdier van de tennisbaan verandert op slag in een uitbundig wezen: een mondveroverende glimlach die uitdijt tot een volle gulle lach en een topatlete die dartel en uitgelaten als een kind huppelend en dansend uiting geeft aan haar vreugde: dat spontane van die door niets meer geremde zwarte vrouwen: heerlijk!

En dan die wijze les die zij ten beste gaf in haar overwinningsspeech: ik kom niet uit de rijkste families maar ik had een 'rijke' familie.

En als ├ęchte Amerikaanse: daar dankte zij God voor.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be