Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 18/02/2015 Paul Dessein Dierenrijk

Af en toe krijg ik last van de niet te weerstane aanvechting om even weg te zinken in de bank en te genieten van een documentaire. Ik heb het geluk dat mijn vrouw over het algemeen op hetzelfde ogenblik door de zelfde aanvechting wordt belaagd. Dat is overigens een belangrijk punt in een min of meer geslaagd huwelijkssamenleven. In het samenleven zonder meer, evenzeer overigens.

Vooral de documentaires van de BBC dragen onze volmondige goedkeuring mee: wij vinden ze weergaloos goed gemaakt.

Wat voor landschappen je allemaal niet ziet, wat voor kleuren, wat al wonderlijke dieren, van uitermate groot tot belachelijk klein. Het ontlokt mij steevast de bedenking dat je dat op reis op die manier nooit mee kan maken. Ik geef toe dat het een argument is dat ik graag gebruik, en dus heel vaak, om te verdoezelen dat ik eigenlijk geen échte reiziger ben. Wat dat betreft, ben ik ronduit lui. Hoewel: eenmaal op reis amuseer ik mij wel geweldig (om het modewoord 'rot' niet gebruiken).

Midden die zee onvoorstelbaar mooie plaatjes en beelden komt er bijna altijd een moment waarop plots een vrij indrukwekkend zoogdier zijn opwachting maakt. Hij, het is dus een mannetje, maakt onrustige bewegingen met zijn kop dat bij bepaalde soorten begroeid is met harde uitsteeksels dat wij gewei noemen. Soms ook schraapt hij met zijn poot over de grond als teken van zijn innerlijke(?) rusteloosheid. Uit zijn keel komt een dreigende en hartverscheurende kreet aangezwollen.

De begeleidende muziek is ondertussen langzaam maar zeker in een soort onheilspellende strijdmuziek veranderd. En ja hoor: ons aanvoelen is correct. Daar verschijnt een tweede mannetje met een al even onrustige vechtersblik. Het is duidelijk: de twee willen de heerschappij over een kudde wijfjes die nu in het beeld verschijnt. En die heerschappij kun je slechts verkrijgen door dat gevecht op geslachtelijk leven of dood aan te gaan en te winnen. De krijgshaftige muziek bereikt weldra een nooit gehoord hoogtepunt. En wij vinden dat mooi. Maar zet nu eens het geluid af. Wat je dan ziet is een zielloze oorlog bijna gevoerd zoals hun instinct dat voorschrijft, want de natuur wil dat de sterkste wint en niet de sluwste. Op zo'n ogenblik mag je er toch niet aan denken dat het er bij ons mensen ook zo toe zou gaan. 'Het gevecht voor een vrouw' kan dan wel een romantische lading dekken, maar dat!

Ondertussen grazen de wijfjes waar het om te doen is met de grootste onverschilligheid verder. Ze zijn helemaal niet geïnteresseerd in het uiteindelijke resultaat, het kan ze geen moer schelen wie ten langen leste met de zege gaat lopen. Ze weten hoe dan ook wat hen te wachten staat en wie hun leider wordt laat ze wijfjesachtig koud. Die muziekloze (het geluid is nog steeds niet aan) onverschilligheid is weerzinwekkend. Af en toe kijkt er eentje op (als het al niet komt door een of andere vlieg die haar kwelt) en ze neemt zelfs amper notitie van de grote tweekamp: totale afwezigheid van ook maar het geringste medeleven. Ondertussen vechten de twee voort. Zo'n gevecht kan in sommige gevallen zéééér lang duren zodat de vrouwelijke onverschilligheid enigszins gerechtvaardigd kan lijken, maar onvergeeflijk blijft.

Je mag je dat toch bij onze jonge mensen niet voorstellen. Je bent nu toevallig met twee mannen op hetzelfde meisje verliefd. Stel dat je het nog wil beslechten in een duel (zoals in vroegere heldhaftige tijden) en dat de vrouw om wie geduelleerd wordt in de grootste onverschilligheid een cocaatje drinkt, of een stukje pizza eet. Je moet er eenvoudigweg niet aan denken, of je wil terstond deze aardkloot verlaten.

Nog erger is het bij sommige vogelsoorten gesteld. Als de tijd van de jaarlijks terugkerende hormonale verandering is ingetreden, zoekt bijvoorbeeld een kolibriemannetje een kolibriewijfje te imponeren. Dat moet hij, hormonaal gestuurd, laten blijken door een viertal uiterst verzorgde nestjes (naar kolibrienormen, nesten) te bouwen. (Voor die soort dan, weg met de nestkastjes.) Daarna komt zij op inspectie en als het hare majesteit behaagt is zij tevreden met een van de nesten. Soms behaagt het hare majesteit niet en dan is alle inspanning van het mannetje vergeefs.

Nogmaals: bij ons, niet denkbaar. Alleen al vanwege het feit dat vier huizen bouwen meer dan een leven in beslag neemt, waardoor de soort uit zou sterven. En dat, dat wil de natuur niet.

Bovendien zou zelfs de meest vreedzame man verworden tot een stuk briesende en moordende macho.

Gelukkig hebben wij om alles af te ronden en in goeie banen te leiden de romantiek bedacht.

Leve Valentijsdag!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be