Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 25/02/2015 Paul Dessein Varkensgeheimen

's Ochtends om vijf voor halfacht loopt het radioprogramma zachtjes naar het ochtendjournaal op radio 1. Daarna volgt het weerbericht (altijd belangrijk!). We krijgen vervolgens een verkwikkend liedje of deuntje te horen en dan zijn we klaar voor het persoverzicht: in een handomdraai horen we de verschillende krantenstandpunten die toch vrij vaak voorspelbaar zijn, maar niet altijd: er is altijd ruimte voor een verrassing! Dat persoverzicht heb ik graag omdat het mij ontslaat van een zoektocht via internet naar de standpunten van onze 'vaderlandse' kranten. Voor de sociale media heb ik niet de geringste belangstelling.

Maar ... Vanochtend was het toch even schrikken! Een bepaalde krant schreef dat de varkens in ons land (en wellicht ook elders) in een vrij korte periode twee tepels winst hadden geboekt. Dat is een mededeling die je even in de war brengt: tepelnieuws in de vroege ochtend in het nog warme echtelijke bed. Die winst wordt geboekt omdat onze beschaafde varkens – varkens dus uit onze beschaafde Europese wereld – per worp meer biggen werpen dan normaal gangbaar is: we beleven blijkbaar de opgang van een superzeugenras. Waar zal dat eindigen? Als het ooit een einde neemt!

Dat is in onze provincie niet van belang ontbloot: ons bloedeigen West-Vlaanderen telt een verschrikkelijk groot aantal varkens. Misschien in een andere betekenis ook heel wat zwijnen: we zijn in dialectisch taalgebruik in de meest echte zin van het woord 'overbezwijnd'. Met die vloedgolf superzeugen die in staat zullen zijn monsterachtige aantallen biggen te zogen zal daar in de nabije en verre toekomst geen eind aan komen. Tenzij we een varkensvleeseetstop invoeren. Maar dat is dan zo radicaal!

De evolutie, via een beetje selecterend knutselwerk, lijkt in al zijn eenvoud bijna mooi: meer biggen meer 'nippels'. Of natuurlijk ook omgekeerd. Ik weet bovendien niet – ik ben helemaal geen tepelkenner – wat die winst van twee, in procenten uitgedrukt, betekent. En ... wat zegt GAIA daarvan?

Maar ... Mag ik een gewaagde overstap maken? Ik beloof plechtig dat ik mijn uiterste best zal doen om mijn pen in onschuldige eerbaarheid te voeren. Mag ik overstappen naar de mens? Op een of andere manier zijn wij ook zoogdieren (met bewustzijn en die kunnen glimlachen, ik weet het wel). Sterker: wij zijn aan de varkens verwant. Vandaar ook het gemakkelijke verwijt: je bent een zwijn (of varken, je kiest maar)! En bovendien lijken onze harten op elkaar en zijn onze hartkleppen zelfs bijna identiek. Allemaal dingen om diep over na te denken. Als onze paus het heeft over vrouwen die niet hoeven te kweken als konijnen, dan drukt hij zich beschaafd uit als ik dat vergelijk met de volkse varkenstaal uit mijn prille kinderjaren op plattelandse straten en wegen. Maar goed: daar wil ik het niet over hebben. In onze beschaafde westerse streken zetten onze vrouwen al een heel lange tijd minder kinderen op de wereld (zoals dat zo mooi wordt gezegd): onlangs sprak ik nog met iemand van mijn leeftijd (zelfs een paar jaar jonger, helaas) en die vertelde mij dat in zijn buurt er drie gezinnen waren die samen niet minder dan tweeëndertig (32!) nakomelingen hadden! Ik wil maar zeggen ... De trend is dus ook overduidelijk en daardoor, in zijn helderheid, opnieuw zo mooi: het kinderaantal gaat er fors op achteruit en dus zou er op tepelvlak ook een terugval kunnen plaatshebben.

Wat moeten we daarmee aan? Daar wil je toch zelfs niet aan denken: de omgekeerde beweging van wat bij onze teerbeminde en allerliefste varkens gebeurt. Kun je daarbij, in alle eer en deugd, de vraag stellen omtrent eventuele plaats? Moet je daarbij denken aan een vooruitgeschoven centrale positie? Je wordt toch ziek als je door zulke vragen wordt overvallen.

Mijn vrouw en ik hebben die dag besloten om een lievelingsgerechtje klaar te maken (mijn vrouw dus) dat het moet hebben van zijn landelijke eenvoud en van bergen heimwee naar onze kindertijd: varkensworst met appelmoes.

Het heeft ons de mogelijkheid geboden ons weer te verzoenen met de varkensfokkerij en het heeft ons flink geholpen om vage toekomstangsten te verdrijven.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be