Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 29/04/2015 Paul Dessein Voeten

Mijn voeten! Mij wordt meegedeeld dat het niet zo goed gaat met mijn voeten. En nog niet zo'n klein beetje: mijn voeten zijn er gewoon slecht aan toe. Troost echter kan ik slechts puren uit de gedachte dat niet ik alleen rondhuppel met voeten in een bedenkelijke toestand. Vlamingen, Walen, Nederlanders, alle West-Europeanen, alle Oost-Europeanen, alle Amerikanen en nog vele andere volkeren lijden aan hetzelfde euvel: wij zijn allemaal 'voetenziek'.

Dat is heel lang geleden begonnen. De dag dat onze gebaande aardeweggetjes werden geplaveid. In grote lijnen op het ogenblik dat de bestratingsbeschaving ongenadig toesloeg in West-Europa. Vanaf dat moment vonden onze voeten het gewoon onaangenaam om telkens op die harde ondergrond terecht te komen. En we vonden het schoeisel uit met min of meer dikke zolen. Omdat de voet in zijn levensruimte wordt beknot, zelfs door het beste schoeisel, tracht hij zich enigszins aan te passen, met het dramatische gevolg dat onze westerse voeten nu reeds behoorlijk verschillen van een zuivere, natuurlijke Indianenvoet. In mijn kinderjaren was ik weg van Indianen- en Cowboyverhalen. Ik bewonderde ze, de Indianen dan, als bijna goddelijke vertegenwoordigers van de natuurlijke mens. En omdat zij – althans degenen die het echte Indianenleven trouw zijn gebleven – de schoeiselcultuur aan zich voorbij hebben laten gaan en blootsvoets door het leven zijn gerend, hebben zij de natuurlijke door de Schepper of door de natuur gewilde voet in al zijn zuiverheid bewaard. En zo beantwoorden de Indianen opnieuw aan mijn romantische jongensvoorstelling.

Dat verschil is op vrij korte tijd ontstaan. In de evolutie is duizend jaar niets, een habbekrats en nu al deze duidelijke verschillen: dat is toch uitermate zorgelijk en niemand, of bijna niemand die de alarmklok luidt. Het ergste daarbij is natuurlijk dat na verloop van tijd de design zich met onze schoenen is gaan bemoeien. Deze designbeweging is niet altijd op comfort en gemak gericht, maar heel vaak op verfraaiing van ons armzalige lichaam. Hoge hakken, naaldhakken in hun talrijke verschijningsvormen, krulneusschoenen, smalle schoentjes: allemaal toestanden die onze voeten misvormen en definitief komaf maken met de natuurlijke voet. Zal onze ijdelheid dan nooit ophouden ons in het verderf te storten? Treurlied om het vergaan van onze natuurlijke voet of uitbundige lofzang op de vooruitgang: wat zingen we?

In elk geval ben ik niet van plan het daarbij te laten en wil ik iets doen om onze 'gemeenschappelijke' voet te redden. Bij het eerste echt mooie weer zal ik minstens een uur blootsvoets door mijn landerijen wandelen: een stukje amper verzorgd weideland met een paar doodgewone bomen moet je een grootse naam durven te geven. Ik zal iedere dag proberen de tijd op blote voeten op te drijven totdat mijn voetzool natuurlijk verhard zal zijn. Ik weet ook dat ik de hoon van medemens over mij zal krijgen. Ze zullen luidop denken dat ik de arme mens speel, ze zullen halfluid kenbaar maken dat ik overvallen word door een vlaag van waanzin en heel stil zullen ze denken dat ik dat alleen maar doe om op te vallen, voorbijgaand aan het feit dat ik de beste bedoelingen heb: de redding van de mensheid. Er is een priester aan mij verloren gegaan, ik weet het ... Ook ben ik nog niet eens zeker of ik mijn wettige echtgenote, mijn vrouw, mijn geliefde vriendin aan mijn zijde zal vinden. Maar ik ben bereid een huwelijkscrisis te riskeren voor het hogere doel: werp af dat schoeisel !!!

Ik hoop dat er gelijkgezinden zullen opstaan die zichzelf met een glimlach diezelfde harde training op zullen leggen. Als we voldoende in aantal zijn en genoegzaam gehard, dan zullen we een grootse manifestatie op poten zetten. We zullen ons natuurlijk laten sponsoren. We zullen dan meteen ook zien wie werkelijk terug wil naar mijn romantische Indianendroom én naar de door God gewilde voet!

We trekken te voet naar Antwerpen. Daar schepen we in en doen dagelijks blotevoetenoefeningen. In Amerika stappen we aan wal en gaan te voet naar een natuurreservaat, waar we, tot onze allergrootste spijt, vast zullen stellen dat mijn droomindianen slecht geschoeid rondlopen.

En toch: laten we de droom levend houden!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be