Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 17/06/2015 Paul Dessein Ook dat nog!

Ik ben langzaamaan een oud meubelstuk aan het worden: ik ga nog vrij geregeld naar de mis. Een behoorlijke tijd geleden voelde ik me nog vrij jong tussen de overwegend vrij oude kerkgangers: mannen en vrouwen (of omgekeerd), want het vrouwelijk van kerkganger klinkt nogal raar. Nu voel ik me meer op mijn plaats: oud tussen de oudjes en die ... enkele mensen die, als ze naar mij kijken, zich min of meer jong voelen, zoals ik vroeger.

Eigenlijk had ik moeten schrijven: ik ga naar de eucharistieviering. Maar ik houd niet van dat woord: geef mij maar het oudere: ik ga (nog) naar de mis.

Ik installeerde mij op een strategische plek: niet te opvallend (geen ijdelheid in het huis van God!) maar met een goed overzicht naar links en naar rechts én met zicht op het altaar. Ik hoopte op mooie samenzang want dat ontroert mij of, moderner, dat raakt mij.

Daar komt nu een oud vrouwtje naar binnen gewandeld in 't gezelschap van een schoothondje (gefriseerd!) dat eigenlijk beter als boezemhondje zou worden omschreven, gezien de hoogte waarop het gedragen werd. Het vrouwtje stoort zich overigens aan geen enkele blik, gaat zitten, houdt het hondje een korte tijd op schoothoogte, haalt diep, maar niet luidruchtig, adem. Ik kan mijn ogen niet van het stel afhouden en ben dan ook de hele misdienst door verstrooid: de Heer zal het mij vergeven!

Af en toe krijgt het schootmormel een streling, kijkt dan dankbaar op naar zijn baasje en laat daarbij heel even zijn glanzende tanden (Colgate?) zien waardoor het hondje de indruk geeft te glimlachen. Dat is blijkbaar het teken waarbij het hondenschepseltje heel eventjes op de begane grond mag om een rondje rond de stoel te malen. Ontroerend.

En die hele tijd: het totale stilzwijgen van het wel zeer degelijk afgerichte diertje. Ook niet het geringste gegrom of de geringste poging tot gekef als de kerk in beweging komt. Zo voorbeeldig een keffertje heb ik nog nooit gezien. Wel heb ik opgemerkt dat het lieve vrouwtje niet naar de communie is gegaan: misschien kan zij niet meer, of het moest zijn dat het keffende beestje deze verlatingsproef niet zonder angstig gehuil zou hebben overleefd. Ach wat: de moderne tijden ons gebracht door een wel zeer oud mensenexemplaar!

★ ★ ★ ★ ★

Vroeger, in mijn dorp, zou de kerkbaljuw baasje en mormel hebben verdreven, met het heerlijke gevoel dat hij Jezus in de tempel was. Ik schrijf dan wel 'kerkbaljuw' maar eigenlijk denk ik 'kerkesuisse'. Onze kerksuisse was gehuld in een prachtig uniform dat herinneringen opriep aan de 'Zwitserse Wacht' (la Garde Suisse!), had een of ander teken – staf of stok – van zijn waardigheid in de hand en 'schreed' plechtstatig door onze kerk met de trots van een volksjongen die het ver heeft geschopt. Onze suisse stond in voor de nodige orde en eerbied in de kerk: vroeger werd er in onze kerken enorm gebabbeld en dát duldde onze baljuw niet. Je mocht ook niet blijven zitten als je geacht werd op te staan, tenzij je zeer oud was: onze toezichter kende zijn mensen. Voor zover ik mij herinner genoot onze suisse met teugen van zijn kortstondige macht over de medemens.

Diezelfde man, maar dan niet als 'suisse', werd blijkbaar ook ingehuurd tijdens onze lokale toneelavonden. Als er soms, tijdens een of andere vervelende scène (waren er andere?) al te luidruchtig werd gebabbeld, dan riep hij met zijn allesoverheersende stentorstem: 'STILTE!!!'. In dat verband herinner ik me nog 'Lowietje' die altijd in de klucht speelde (een toneelavond bestond altijd uit een klucht en een drama). Die ene keer dat hij meespeelde in het drama (iedere mens heeft zijn ambities) begon het publiek, bij zijn eerste verschijning, gewoontegetrouw hard te lachten: het heeft onze suisse-toneeltoezichter heel wat moeite gekost om de toeschouwers in de dramatische sfeer te krijgen!

★ ★ ★ ★ ★

Ik ben de hemel dankbaar dat vrouwtje en schootmormeltje in onze moderne tijden naar de kerk konden:
als de Heer kan glimlachen zal Hij dat heel zeker monkelend hebben gedaan!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be