Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 01/07/2015 Paul Dessein George en Venetië

Ik ben geen amateur van de 'boekjes'. Lees dan ook zelden de laatste 'nieuwtjes'. Ik ga dus nooit zelf naar de 'boekjes', maar, zoals met bekoringen, komen de 'boekjes' soms naar me toe via de vele 'reclamedruksels' die ons bereiken omdat ik de sticker 'Recame? Nee, dank u!' (of iets dergelijks) niet op mijn brievenbus heb geplakt.

Wie kwam naar ons toe gewandeld? Mister George Clooney. Ergens deed deze naam toch een belletje rinkelen: acteur, eeuwig verleidelijk ('sexy' in het moderne jargon) én soms vergeleken met een of andere politicus. Grondslag van de vergelijking: beginnend grijs haar en toch de indruk wekkend van eeuwige jeugd. Ik ben noch..., noch..., noch... Derhalve val ik pijnlijk uit de boot. Ach...

Nu blijkt, volgens het mij gratis aangeboden boekje, dat George (Clooney, dus) zich exclusief wijdt aan één (1) vrouw, wat op dat niveau straffe kost is. Volgens mijn boekje is onze George heel relaxed en gelukkig sinds zijn exclusieve binding (want getrouwd!) met... Amal. Amal is een Brits-Libanese advocate en volgens George althans 'een prachtige vrouw, ze ziet er altijd fantastisch uit'. Ik vind dat uiteraard 'fantastisch' voor Clooney zelf. (Zelf vind ik mijn vrouw 'gewoon' en dat vind ik dan fantastisch.)

Afgaande op de foto is Amal, die volgens Clooney 'gewoon een erg goede smaak heeft' (wat tot uitdrukking komt in peperdure kledij), een behoorlijk aantal jaar jonger. Ik waag geen gok en wil het ook niet op internet opzoeken. Het is trouwens ook altijd hetzelfde met dat wonderlijke internet: je vindt er een massa prullaria (genre leeftijd Amal), maar met de meer serieuze informatie moet je uitermate behoedzaam zijn.

Terug naar Amal: ze ziet er behoorlijk jonger uit. Klinkt hier even een lichte vorm van jaloersheid door? Ik denk het niet (maar je weet maar nooit) want net als Clooney kan ik zeggen: ik voel me goed. En bovendien: met een te groot leeftijdsverschil – in de klassieke zin: man, grijzend en veel ouder dan 'zijn' (zwartharige, blonde...) Amal – kan je aanvankelijk pronkerig opscheppen (en stilletjes genieten van de versluierde afgunstige blikken van leeftijdsgenoten). Maar ook met 'fantastische' vrouwen treedt gewenning op, of om het met Jeroen B. te zeggen: de relatie verliest haar bruis en krijgt een Hema-smaak. En nog eens bovendien: pas nog op voor vadertje Cats (standbeeld in Groede): wie een wijf trouwt om het lijf, verliest het lijf maar behoudt het wijf.

De werkelijkheid is dat trouwen, als oudere man, met een veel jongere vrouw, een te duchten risico inhoudt. Eerder dan je denkt komen de eerste stotterende stralen. Wat doe je dan? Verbergen! Je probeert het te verbergen! Maar, pas op: als je niet alle mogelijke voorzorgsmaatregelen neemt is die beginnende afwijking, vooral 's nachts, hoorbaar. Hoorbaar aanwezig! Dat je dat overkomt ligt vervolgens op je maag en lever. Je kan er moeilijk over zwijgen: wat op het puntje van de tong brandt...

Een beetje later stel je vast dat knaapje nog wel kan maar 'het' eigenlijk vaker dan gewenst niet meer wil. Geen zin! Een ander woord geeft je een dreun: libidoverlies. Dat is nog altijd beter dan vele andere soorten verlies, maar toch... Hoe moet je nu die specifieke vorm van 'lusteloosheid' aan de man brengen, in casu je nog altijd véél jongere partner. Af en toe ook betrap je je erop dat je eigenlijk liever thuis blijft: een tv-film, een boek, een avondje niksen bij een glas (rode) wijn gaan langzaam boven het zo geroemde al of niet culturele uitgaan. En je jonge partner?

Ik herinner me een groepsreis. We hadden bijna de vleesgeworden karikatuur van een dergelijk stel aan boord. Hij (steenrijk), ex-directeur, die zijn vrouw op het altaar van een nieuwe liefde (Een nieuwe lente en een een nieuw geluid) had geofferd en voortaan met zijn erg jonge en erg mooie secretaresse op stap ging Maar: hij was nu wel erg oud geworden. Voor heel wat activiteiten bleek hij uitgeteld en ging zij alleen met de groep mee, met het brandende schuldgevoel hem in zijn eenzaamheid achter te laten. Zou het geholpen hebben dat hij haar, in Venetië, mee kon nemen naar een zeer exclusief en dus heel duur koffiehuis: exclusief en duur omdat daar, precies in dat koffiehuis, zich ooit een roemruchte (film)liefdesscène had afgespeeld? Het regende die dag en dan weet je het wel: que c'est triste à Venise... Toen ze weer bij ons kwam zag ze er eindeloos droef uit: het trieste gevoel gebonden te zijn aan zijn wereld, het trieste gevoel losgerukt te zijn uit haar wereld: ah, que c'est triste à Venise.

Ben je als stel min of meer van dezelfde leeftijd, dan moet je weinig verbergen en word je nog voor weinig dingen echt bang. Je wordt 's ochtends heerlijk wakker en toch wil je een potje mekkeren over je ochtendstramheid, waardoor zij op haar beurt het recht verwerft een litanietje af te steken over haar knie of over alle twee. Heerlijk toch, dat licht zeurderig ochtendritueel. Je wordt oud en een beetje kniezerig, maar wederzijds! Je heft als het ware elkaars geklaag op: het wordt verheven tot een hogere orde, er ontstaat zo te zeggen een duet, zij het dan ook weemoedig klaaglijk: lamentoso, piangevole! Als dat lastige moment (ik wil niet klagen, alleen eventjes zeggen) voorbij is, dan kom je daar als stel bevrijd uit en kun je lachend zeggen: 'Wat wil je, we worden oud.' Je kunt er bovendien nog een diepe (!) wijsheid aan toevoegen: Maar we zijn er nog! Op zo’n ogenblik zou ik de smartlap (maar ik heb helaas geen smartlap-cd's) 'We worden samen oud' af willen laten spelen.

Daarna kan een volgende doodgewone dag beginnen: dàt vind ik dan 'fantastisch'!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be