Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 08/07/2015 Paul Dessein Wulps

Ik woon – zoals bekend of niet bekend – in een vogelwijk. Sterker nog: ik woon in dé vogelwijk van Uitkerke (Blankenberge). Voor je eventueel rare gedachten krijgt, betreft het een wijk waar de straten vogelnamen dragen, wat toch alles bij mekaar nogal romantisch is. Een van de straten heet – poëtisch – Wulpenlaan. Het is bovendien een 'laan' (want er staan daar enkele bomen!).

Die Wulpenlaan heeft het begrepen. Er was een tijd, herinner je je dat nog?, dat vooruitstrevende sociologen plotsklaps ontdekten dat onze maatschappij aan een hoge mate van 'verzuring' leed. (Tot op dat ogenblik betekende 'verzuring' voor mij het 'maagbrandertje'!) Die nieuwe verzuring nu bleek het resultaat van een gebrekkig sociaal weefsel: de mensen moesten meer bij elkaar zijn, elkaar beter leren kennen, kortom nader tot elkaar komen. (We bennen op de wereld voor mekaar, voor mekaar nietwaar!) We moesten 'weefsel kweken'! Ach, wat kunnen sociologen en andere -logen toch mooie uitdrukkingen bedenken.

De Wulpenlaan, of liever de bewoners ervan, hebben de daad bij het woord gevoegd en organiseren op geregelde tijden een straatfeest. Ondeugende jongens en meisjes als ze zijn hebben ze een stoute naam bedacht voor hun feest: een wulps straatfeest. Het woord 'wulps' heeft een mooie geschiedenis. Ooit betekende het: dartel en speels (als een welp) en is dan geleidelijk afgegleden naar de meer moderne betekenis, die van geil (sorry!) en wellustig.

De dichterlijke bewoners van de Wulpenlaan gaan er onschuldig genoeg van uit dat we, hoewel op de hoogte van de tweede betekenis, ook de eerste betekenis laten meeklinken: het betreft een soortement dartele wellustigheid! Want geef toe, uitgenodigd worden op een 'wulps' stratenfeest is niet niks. Laten we daarbij niet vergeten dat Vlaanderen in zijn antiverzuringsdrift dat soort feesten een soort subsidiërend stootje in de rug geeft. Zou het kunnen: Vlaamse hulp voor wulpsheid!?

In de Wulpenlaan woont – zoals in alle straten overigens – allerlei slag gezindtes samen. Maar al die lieve bewoners schuiven hun verschillen voor die ene en unieke straatbeleving opzij: het is net of 'wulpsheid' de mensen een beetje gelijk maakt en alle mogelijke muren sloopt. Er zijn ook mensen van allerlei windstreken en hoewel de voertaal West-Vlaams is, kan je er ook Duits praten en zelfs Spaans met een heerlijk Latijns-Amerikaans accent: ook dat soort futiele verschillen wordt opgevangen door een alles omspannend net, een soort 'www' op straatniveau. Zelfs de concrete antiverzuring kon in de praktijk aan zijn trekken komen.

Hoewel David, de weerman en kind van de straat, zijn moeder had gebeld maar beter tegen de klok van tweeën geen tafels te dekken, zijn de 'wulpsen', tegen David-weten in, toch maar begonnen de tafels te bekleden met papieren tafellakentjes. Mijn vrouw (vooral) en ik (heel matig) hielpen een handje. Geheel onverwacht, zoals destijds bij de 'Onverbiddelijke zoener', kwam mijn hand in botsing met een andere wildvreemde hand, zacht en frêle. Dat was even schrikken. Een dergelijke ondertafelse, bijna geheime ontmoeting van twee levende handen roept lang vervlogen herinneringen op. Het onverwacht geheimzinnige van de ontmoeting maakt dat heel eventjes een flits van wellustige wulpsheid door het oude lichaam zindert. Wat moet je met zo'n ervaring op gevorderde leeftijd?

Goed, de tafels waren gedekt en meteen daalde een malse regen rijkelijk neer over moeder Vlaanderen en de feestvierende 'wulpers', regen die naar het zich liet aanzien een lange adem zou hebben. Nu zou je kunnen denken: groot probleem. Nu zou je kunnen denken: het zal er zeurend aan toe gaan, zo van dat het juist nu moet gaan regenen, na al die mooie warme dagen. Kortom, je verwacht een onvoorstelbaar depressieve toestand.

Maar! Maar dat is zonder de waard gerekend: het antiverzuringseffect heeft bezit genomen van de geesten en de lichamen. Door alle 'wulpers' vaart de geest van niet-aflatende solidariteit: de mensen openen hun garages, versleuren de tafels, lachend, daarnaartoe. De straat loopt leeg, maar uit alle garages weerklinken luide lachsalvo's. De nieuwe wulpse, feestvierende, antiverzuurde mens staat ver boven dat soort kleinigheden verheven. Het is alsof de vreugde over het onverwachte, over het avontuurlijke en ongewone door lijf en leden trekt en dat men bijna blij is dat men zoiets kan meemaken: we zijn sterker dan alles!

Mijn vrouw en ik konden als niet-wulpers meevluchten naar een ons behoorlijk onbekend terrein. Wij vluchtten onder een buitenafdak waar we heerlijk konden schuilen tegen de regen en waar we zelfs werden verwarmd én gedroogd door een paar verwarmingsroosters. Door zoveel heerlijkheid, door zoveel gastvrijheid en vreugde overmand, heb ik alleen kunnen constateren dat de heerlijke barbecue rijkelijk met zeer goede drank werd overgoten. Ik ben tegen zeer weinig bestand. Langzaam gleed ik weg in de wazige wereld van het halfonbewuste leven waar alleen plaats is voor vriendelijkheid, dankbaarheid, broeder- en zusterschap en waar je iedereen liefdevol zou willen omhelzen. Maar je mag nooit overdrijven. Vandaar: van harte bedankt voor deze unieke antiverzuringservaring!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be