Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 30/09/2015 Paul Dessein Amanieten

Wij hebben amanieten. Wat? Amanieten.

Bij een eerste aanhoren zou een mens kunnen denken aan een of andere Bijbelse stam, een stam bijvoorbeeld van stamvader Jacob. Je zou met evenveel recht kunnen denken aan een of andere moslimgeloofsgroep, zoals de Alevieten bijvoorbeeld. Wellicht komt je zelfs een heuse voetbalploeg voor de geest, de Ajacieden, om maar wat te zeggen.

Dat is het allemaal niet. Het gaat over paddenstoelen. Op een ochtend – mijn vrouw en ik maken gewoonlijk een kort ochtendtuinwandelingetje – waren wij echt blij verrast door de aanwezigheid van een triootje vuilwitte paddenstoelen. Ooit heb ik in een van mijn vorige levens een heftige belangstelling voor planten en bloemen aan de dag gelegd. Met mijn zuurgespaarde centjes heb ik toen 'Flora' gekocht, 'Een Gids voor Plant en Bloem' en ook een 'Paddenstoelengids' (toen nog: 'Paddestoelengids', zonder die tussen-n). Ik ben dus gewapend om alles en nog wat op te zoeken. Bij tijd en wijle kan ik behoorlijk koppig zijn, en weiger ik het in nood verkerende Wikipedia te raadplegen. In mijn paddenstoelengids vond ik al vlug dat de drie plots ('groeien als paddenstoelen' is niet voor niets een prachtige uitdrukking) verschenen exemplaren behoorden tot het geslacht van de amanieten en dat de soort het gif 'alfa-amanitine' bevat.

Genoeg om zeer gespannen verder te lezen.

Wij herinneren ons nog een verblijfsvakantie in de Vogezen: een uitwisseling met een gezin uit Remiremont. Wij deden dat omdat ik mijn beroepstaal van toen, Frans, wat levend en levendig wou krijgen door een wekenlang verblijf in een taalbadomgeving. Dat bad is zeer meegevallen. Het geval wil dat deze streek zeer rijk is aan paddenstoelen en dat iedere familie die zichzelf respecteert iets van paddenstoelen af weet en er ook geregeld plukt. Maar toch blijft voorzichtigheid geboden: gif is gif. In die tijd, vrij lang geleden, woonde in Remiremont een dokter die de naam had een beetje excentriek te zijn: excentriekelingen, daar hou ik van, ze geven kleur aan het dagelijkse leven, maar ze zijn wel een beetje moeilijk om daar iedere dag mee samen te leven. Maar goed! Onze dokter dus. Hij beweerde dat een bepaalde soort paddenstoelen veel minder giftig was dan algemeen aangenomen. Maar zoals dat vaak bij zonderlingen gaat, werd hij niet geloofd. Nu was het ogenblik om te stunten aangebroken: hij zou, in aanwezigheid van heel wat volk, een behoorlijke dosis van de angstaanjagende paddenstoel opeten, zodat iedereen dan kon zien of er wat gebeurde en als er wat gebeurde of dat dodelijk zou zijn. Ik kan kort zijn: de brave dokter is niet overleden, is niet ziek geweest en sindsdien behoort ook die paddenstoel tot de plukcultuur van de 'Vogezenaars'.

In mijn gidsen zag ik ook dat onze amaniet eigenlijk de gele knolamaniet was. Daarover las ik: zeer aangenaam van smaak en licht giftig. Met mate gebruikt, niets aan de hand. Maar. Zo vaak dat vervelende 'maar'. Maar de gele knolamaniet is soms moeilijk te onderscheiden van de groene knolamaniet die zéér, zéér giftig is. Je kunt er de laan van uitgaan!

Meer hoefden wij niet te lezen om op gevorderde leeftijd de nodige durf op te brengen. Want, zeer jong zijnde, heb ik nog gedroomd over een verblijf in Spitsbergen, zo goed als alleen in een fantastisch natuurdecor waar ik doorheen reed met een hondenslee op zoek naar vraatzuchtige witte beren en andere gevaarlijke beesten, als een kleine god-heerser over een amper bewoond reuzeneiland. Van haar kant had mijn vrouw destijds van een verblijf in Belgisch Congo gedroomd. Bij wijze van sterk contrast: wij zijn in Uitkerke terechtgekomen: een uiterst beschaafd onderdeel van Blankenberge (dat soms van zichzelf denkt nog beschaafder te zijn).

Dus nu maar durf op onze leeftijd: dokter 'Vogezen' achterna! Wel hebben wij enkele voorzorgen genomen. Zeer grondig de boekbeschrijving (met bijbehorende foto's) vergeleken met de echte gele knolamanieten van onze tuin. Al even grondig de onderscheidende kenmerken tegenover de aartsvijandige groene neef nagekeken. Alles lijkt te kloppen: we kunnen die lichtgiftige amaniet met de heerlijke smaak plukken, reinigen en opeten ('consumeren', in het 'experimentennederlands').

Wij zaten samen aan tafel. Hebben elkaar nog eens aangekeken als kon een van de twee het tijdelijke met eeuwige wisselen, of alletwee. Zo'n test heeft het immense voordeel dat je nog zo'n diep moment kunt beleven. Je wordt er bijna 'high' van.

Alles is achter de rug nu. Het heeft heerlijk gesmaakt en tot nu toe zijn we heelhuids uit het avontuur gekomen. Het langetermijneffect is onbekend. Mochten we onverhoeds doodgaan binnen een redelijk korte termijn dan kan alsnog gerede twijfel ontstaan.

Volg ons in het dagelijkse leven. Dan weet je alles!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be