Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 28/10/2015 Paul Dessein Geboorte

Geboorte en zeker de geboorte van een mens is, hoe alledaags ook, steeds opnieuw een wonderlijk gebeuren. Daar is weer een mensje bij. De bevalling is duidelijk minder wonderbaarlijk en bovendien een nogal pijnlijke gebeurtenis. Hoewel mijn vrouw – van nature uit een ervaringsdeskundige – wel vindt dat de pijn van dat gebeuren in films waarin een bevalling voorkomt schromelijk wordt overdreven: zij houdt dan ook niet van dat soort 'bevallingsfilms'.

In dat verband gaat het verhaal over een of andere primitieve (mag dat woord in onze 'correcte' tijden nog?) indianenstam waar de vrouw doodgemoedereerd bevalt terwijl ze gehurkt zit tegen een of andere al of niet heilige boomstam terwijl haar man het haast niet kan harden van de pijn. Hij huilt dan ook angstaanjagend terwijl hij ritmisch heen en weer huppelt, danst, springt. Hij huilt vanwege het onvoorstelbare leed dat deze mannelijke metgezel mee moet maken omdat hij zijn gezellin niet kan bijstaan. Hij voelt zich machteloos en machteloosheid is nu eenmaal een gevoel dat een beetje man naar pure wanhoop drijft. Als die machteloosheid zich bovendien voordoet in het grote kader van de 'liefde', dan is elke man verwant aan die hopeloos en wanhopig dansende indiaanse krijger. Daaraan moest ik denken toen ik vanmorgen bij het ontbijt over de radio hoorde dat voortaan bij bevallingen het mogelijke gebruik van lachgas zou kunnen worden overwogen, zoals dat bij dat soort mededelingen altijd voorzichtig wordt geformuleerd. Met 'zou kunnen' kan je alle kanten op en uit. Voor alle duidelijkheid, dat lachgas zou niet voor de man zijn bestemd.

Lachgas. Over dat gas kun je waarschijnlijk zeer veel vinden op internet maar, zoals bekend, maak ik daar heel weinig gebruik van. Het doet me wel aan vroeger denken, zonder te vervallen in de oeroude gewoonte om dat 'vroeger' overmatig te gaan verheerlijken. Vroeger beviel een vrouw thuis: vandaar dat mijn geboorteplaats de naam is van een klein dorp in de Westhoek. Bij de vrouw was een landelijke dorpsdokter aanwezig om alles in goede banen te leiden. Een schitterende uitdrukking in de gegeven omstandigheden. Van een andere man daarbij was geen sprake. Wat de man ook had uitgespookt, op dat ogenblik werd hij beschouwd als een hoogst ongewenste indringer en moest hij wachten, vrij langs soms, om dan te vernemen dat hij (opnieuw) de gelukkige vader van een meisje of een jongen was. Daarmee was zijn kous af.

Toen kwam de grote periode van de psychologen: de man, de toekomstige vader en heel vaak of soms ook nog de liefhebbende echtgenoot, moest volgens deze hooggeleerde heren bij de bevalling aanwezig zijn: afwezigheid, dat kon eenvoudigweg niet. En psychologenwet is als vrouwenwet: de wet van God. In de beginfase van die woelige tijden waren deze vreemde indringers in de bevallingskamer heel vaak bron van onheil: ze konden moeilijk overweg met het aanschouwen van die 'wonderbaarlijke' gebeurtenis omdat ze overweldigd werden door het wel zeer fysieke schouwspel, en wellicht overmand ook door het zo gevreesde 'indiaanse' gevoel van machteloosheid en onmacht. Intussen zijn de vaders gehard en kunnen ze er al bij zijn, of ze nuttig zijn is nog altijd geen uitgemaakte zaak.

En nu de pijn! Er kwam een lichting dokters die vonden dat de bevalling helemaal niet pijnlijk hoefde te zijn. Het begon met onderwaterbaren. Daarna kwam een veel ingrijpender methode. Omdat die methode zo ingrijpend is, kreeg ze meteen een moeilijke naam mee: je kon een epidurale krijgen, een soort verdoving via een ruggenprik, een 'ruggenprikverdoving'. Een prima woord vind ik, maar het bestaat helaas niet, neem ik aan.

Zoals iedereen weet, 'heb elk voordeel zijn nadeel' en zoekt men naar nog betere en gemakkelijkere methodes en daar stuiten we op ons lachgas. Wat een mooi woord: lachgas. Dat gas, dat vrij onschuldig is, geeft bij een eerste inademing een heerlijk lekker gevoel en je hebt de neiging onbedaarlijk te lachen waarna je na vrij korte tijd nogal gevoelloos wordt, waardoor de pijnindruk langzaam inslaapt en je met een monkelende glimlach verder kan 'arbeiden' aan je bevalling. Je moet dat gas echter wel inademen op het ogenblik dat je voelt dat je pijn zult gaan hebben, anders kom je te laat en lach je zeer ongepast, want de pijn was al komen opzetten en verdwijnt niet zomaar. Op deze manier ontstaat ook een regelrechte aanval op de toch zeer mooie spreuk: 'Wie laatst lacht, best lacht'.

Mogen wij onze spreukenverzameling op de helling zetten bij het gebruik van allerlei rare gassen op dergelijke topmomenten in het leven?

Voor mij is het hoe dan ook niet meer direct belangrijk. Voor mijn vrouw evenmin. Mogen wij ons terugtrekken in ons kleine wereldje en deze vraag onbeantwoord laten?

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be