Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 10/02/2016 Paul Dessein Wachtkamer

Door eerder toevallige omstandigheden ben ik de laatste tijd zo af en toe in ziekenhuiswachtkamers terechtgekomen. Altijd, weer toevallig, met een eerder oplopende wachttijd. De ideale gelegenheid om de zeer christelijke deugd van het geduld te beoefenen. Gelukkig liggen daar dan de boekjes. De boekjes die ik thuis nooit lees. En hier vind je ze naast enkele serieuze uitgaven: voor elk wat wils. Wel heb ik de neiging om naar die lichtzinnige publicaties te grijpen met de gedachte dat het goed is op de hoogte te zijn van wat allemaal verschijnt. Dat lijkt natuurlijk zeer nobel, maar misschien ben ik gewoon gedreven door ongezonde(?)nieuwsgierigheid, een kernbegrip uit mijn opvoeding. Feit is dat ik op de hoogte raak – ik heb jaren achterstand – van het carrièreverloop van enkele bekende Vlamingen, overwegend uit de showbizzwereld. Over het algemeen loopt hun carrière vrij goed, maar heel vaak na een 'dipje'. Dat schijnt erbij te horen.

Veel aandacht wordt besteed aan hun over het algemeen uitbundig heftig liefdesleven (anders kom je niet in dat soort boekjes). Zij zijn, die BV's, niet alleen meester in hun vak, ze zijn ook onweerstaanbaar in de liefde. Liefde die telkens opnieuw schitterend begint, die, zoals bij alle ook niet-bekende Vlamingen, voor eeuwig en altijd lijkt te zijn bestemd. Dit voor de herstart van hun rijke relatieloopbaan. Op de keerzijde staan de droevige verhalen van de aflopende liefdes. Zei ik : droevig? Ach, wat een pijnlijke vergissing. Die verhalen zijn helemaal niet droevig: ook die verhalen zijn een succeshoofdstuk uit hun al zo wonderbaarlijke leven. Zij slagen er altijd in om zonder brokken en stukken uit mekaar te gaan, sterker: hun eigenlijke 'liefde' in de enge zin van het woord mag dan dood zijn, hun vriendschap en hun wederzijdse waardering zijn nog toegenomen en de liefde voor hun gemeenschappelijk kroost bindt ze zelfs zo hevig aan mekaar dat ze met een ongelooflijke zorg (een goeie regeling!) hun verantwoordelijkheid voor hun nageslacht op zich nemen. Je moet oppassen of je raakt bij zoveel toewijding zelf ontroerd: was je niet in een wachtkamer, je zou een traantje plengen. Heel vaak, dat is wat ik lees, zijn ze zelfs blij dat de andere weer 'iemand' gevonden heeft op de schouders van wie zij of hij eens 'lekker' kan uithuilen. Alles doe je nu 'lekker'! Ik denk soms dat die scheidende mensen zich in hun fenomenale fijngevoeligheid in moeten houden om niet zelf actief iemand te zoeken voor hun 'verweesde' partner. Ook stel ik vast dat binnen dat wereldje van vlotte en vlottende relaties er eigenlijk bitter weinig schuift: de grijzende heer zoekt nog vaak zijn tweede, derde, vierde ... heil bij een beduidend jongere meid: het groene blaadje blijft een onweerstaanbare bestseller: in economische termen, een veilige belegging.

Natuurlijk ben ik geen deskundige. Ik ben al evenmin een ervaringsdeskundige. Ik wens het ook niet meer te worden, waarbij ik de vraag of ik het ooit zou hebben gekund, maar over het hoofd zie. Maar toch zie ik om me heen. Om me heen zie ik veel scheidende mensen, om me heen zie ook ik de vele stukgelopen relaties, om me heen zie ik dat vele van die gebeurtenissen niet volgens de boekjes van de wachtkamers verlopen: er is veel verdriet mee gemoeid. En schuldgevoelens en gescheld.

Volgens die boekjes wordt het probleem van de kinderen ook altijd, echt waar, schitterend geregeld. Die kinderen van die bevoorrechte 'scheiders' en 'uiteengaanders' hebben het naar hun zin ze houden evenveel van pappie als van mammie, meer nog: ze begrijpen zowel hun moeder als hun vader en vinden hun weg wel in de beste der werelden: de wereld van de bijna eindeloze vrijheid.

Ook nu weer ben ik geen deskundige. Maar ook nu weer: ik zie om me heen. Om me heen zie ik natuurlijk een groot aantal kinderen dat behoorlijk heeft leren leven met een fatsoenlijk geregelde echtscheiding. Ik zie ook om me heen kinderen die het erg lastig hebben met hun nieuwe situatie, ik zie ook om me heen kinderen die krampachtig laveren tussen hun 'mama' en hun 'papa'.

Ik hoor mensen, betrekkelijk jonge mensen, die me vertellen dat ze kansen in hun leven zijn misgelopen omdat de scheiding van hun ouders op een ongelegen ogenblik van hun levensontwikkeling kwam.

'Boekjes' en het werkelijke leven: meestal twee werelden van verschil.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be