Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 24/02/2016 Paul Dessein Noorwegen

Bij het doorbladeren van het 'VAB MAGAZINE' botste ik plots op een foto van drie reusachtige zwaarden. Met deze driedubbele zwaardslag werd ik meteen een tiental jaar in mijn verleden teruggeslingerd. Ik ben geen echte reiziger. Zo af en toe pakken mijn vrouw en ik uit met een uitstap. Ik reis nu eenmaal liever door middel van boeken dan mij met lijf en leden verplaatsen. Dat is een stukje gemakkelijker en beweren kwatongen – je vindt dat soort lieden echt overal – ook een stukje goedkoper. Binnen dat gegeven heb ik een niet te verklaren romantische voorkeur voor Scandinavië, waarschijnlijk ten onrechte gebaseerd op de hunker naar oersterke mannen, de Vikingen, en beweren weer diezelfde kwatongen naar ontstellend mooie vrouwen: zo mooi dat je bijna ter plekke impotent wordt, uit een soort veroveringsangst.

Ineens kreeg ik de vraag van een aantal vrienden en vriendinnen een reisje (!) te organiseren naar Noorwegen. Als ik er dan voor ga, dan ga ik er ook voor. Ik had een paar jaar de tijd en dus besloot ik in mijn gepensioneerde overmoed nog even vlug wat Noors te leren. Een prettige ervaring. Met dat beetje Noors kon ik na verloop van tijd een geschiedenisboek, in het Noors!, lezen en begrijpen. Ook heb ik nog met veel inspanning een paar typische romans gelezen zodat ik dan toch enigszins beslagen op het ijs zou komen (hoewel de zomer in Zuid-Noorwegen veel weg heeft van onze zomers van bij ons).

Een van de zaken die ik met mijn nobel gezelschap, absoluut wou gaan bezichtigen was precies de plek van de foto van het magazine. Die drie zwaarden staan daar reusachtig mooi te glinsteren in de zon van Zuid-Noorwegen, als die natuurlijk niet door wolken en regen is verdreven uit haar zuidelijke koninkrijk. Ik had alles zo goed voorbereid. Ik wist dat de 'Drie Zwaarden' te maken hadden met de eenmaking van het prille Noorwegen maar ook met de hartstochtelijke liefde voor een al even hartstochtelijk verliefde koningin die alleen wou trouwen als de brave man (Harald met het mooie haar!) een groter rijk bij elkaar had gevochten. Hij heeft er zeven jaar over gedaan: in 872 was het zover. De tijden veranderen niet: vrouwen drijven mannen tot uitzonderlijke prestaties in ruil voor een portie liefde. Bovendien symboliseren deze zwaarden drie voor de Noren belangrijke zaken: Eenheid, Vrede én Vrijheid. Ze staan in een adembenemend decor, dicht bij een fjord met een heel moeilijke naam die ik jullie dan ook bespaar. Alleen dit: het ligt in de ruime omgeving van oliestad Stavanger.

Ik werd lichtjes nerveus toen het monument van de nationale trots dichterbij kwam.
Het moment – mijn moment – voor een lekker verhaal meldde zich.

Helaas!
Driewerf helaas: mijn gezelschap was plots gegrepen door de natuurlijke schoonheid van het geheel. Geroerd als ze waren grepen ze spontaan naar het fototoestel: er moest geschoten worden. En er werd dan ook geschoten. De vrouwen van het gezelschap werden graag vereeuwigd in gezelschap van hun 'wederhelft', wederhelften die op hun beurt wensten te worden 'gekiekt' in een behoorlijk fris aandoende omstrengeling, als waren ze eeuwig jong gebleven Allemaal zo menselijk. Ik kreeg eigenlijk nauwelijks de kans mijn voorbereid toespraakje (doorspekt met anekdotes) te brengen. En ik was dan ook, alle begrip ten spijt, lichtjes ontgoocheld. Mijn vrouw zag het. Dat is één van de nadelen van het huwelijk: dat een eigenlijk wildvreemd wezen je door en door kent. Of is ook dat misschien een voordeel? Mijn vrouw vreesde dat ik de bokkenpruik op zou zetten. Op dat ogenblik wandelde een mooie Noor voorbij. Mijn vrouw, bij de pinken, vroeg hem, in haar beste Engels, een groepsfoto te maken. De man deed het met zichtbaar veel genoegen.

Toen alles voorbij was dankte ik de Noor in mijn allerbeste Noors.
Ik kreeg een complimentje en zie de wereld klaarde op.

IJdelheid, ach ijdelheid: ijdelheid der ijdelheden, zei mijn moeder altijd, alles is ijdelheid!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be