Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 09/03/2016 Paul Dessein Niet-Aangepast

Ik heb van die dagen dat ik vind en ondervind dat mijn portemonnee te veel weegt. Dat komt door die loodzware euromunten en door een heel stel kaarten: betaalkaarten, klantenkaarten en andere getrouwheidskaarten. Ik haat het!

En al die kaarten zijn bovendien drager van een of ander heel raar nummer dat voor mij misschien enige logica vertoont of vertoonde, maar zelfs een beetje logica wordt vaak platgemalen door de vergeetfunctie van ons brein. Al die nummers: wat haat ik ze! Die vele nummers doen mij dan denken aan de wachtwoorden waarmee mijn computer is behept. Ik weet het wel: ik heb het zelf gedaan maar ik heb een excuus: voor vrij veel zaken vraagt die computer van mij een ‘wachtwoord’. Niet zomaar een wachtwoord, maar een ‘krachtig’ wachtwoord. Sterker nog: het komt voor dat mijn computer opmerkingen maakt over mijn creativiteit: hij vindt bijvoorbeeld dat het door mij uitgebraakte wachtwoord een zeer middelmatige beoordeling verdient. Waar haalt mijn toestel dat lef vandaan? Ach, ik haat het!

Bovendien gebeurt het dat mijn computertje eigenzinnig optreedt door mij vragen te stellen waarop ik zelfs niet eens het begin van een antwoord zou kunnen bedenken. Vooral vragen die vergezeld gaan van een roodgloeiend vraagteken maken mij dodelijk benauwd. Een ander soort vragen dat mij heel vaak in de war brengt is van het type: 'Weet u heel zeker dat u...'
Hoe haat ik het allemaal!

In uiterste nood vraag ik een bekend iemand om hulp. Die hulpvraag stel ik meestal zo lang mogelijk uit: in mijn koppigheid verkies ik som uren te klungelen en te klooien totdat ik hondsdol word omdat die stomme computer van mij op het essentiële moment – waarop ik denk dat de oplossing nabij is – in hemeltergende herhaling valt of, erger nog, een bijkomende vraag of opmerking lanceert. Die mij bekende mens – misschien denkt die wel: wat weet die vent eigenlijk? – zegt mij dan: op internet vind je een en ander. Maar het geval wil dan bijna altijd dat de daar gegeven uitleg voor mij en wellicht voor mij alleen onvoldoende is zodat ik mij in arren moede weer tot hem (of haar) richt. Nu is hij of zij mild gestemd en geeft mij een lang uitgesponnen en briljant relaas over de hele zaak.

Hoewel ik mij troost met de gedachte dat ik weer iets heb bijgeleerd, haat ik dat alles toch zo intens! In het zo geroemde sociale verkeer treden ook grote veranderingen op. Krijgt een jong stel bijvoorbeeld een baby dan krijg je een kaartje met de al of niet op rijm gestelde heuglijke mededeling. Onopvallend staat heden ten dage vermeld dat je die verrijkende mededeling kunt beantwoorden met een bescheiden cadeautje. Daartoe vind je dan gewoonlijk het internetadres van een of andere e-shop waar je de beroemde geboortelijst kunt vinden. Uit die lijst kun je een voorwerp in je 'winkelmandje' deponeren. Om gek bij te worden: in je winkelmandje deponeren! En ook daar weer: je moet je registreren. Het woord alleen al: 'registreren'. En weer wordt van je verwacht dat je een wachtwoord produceert. Er komt nergens nog een eind aan. Ik ben moe en ik haat het!

Onlangs nog. Mijn ouwe identiteitskaart voldoet niet meer. Waaraan? Weet ik veel. En ik wil het ook niet weten. Met een nieuwe foto (je tanden mogen niet meer zichtbaar zijn) naar het stadhuis. Na een drietal weken komt thuis een envelopje toe dat je heel voorzichtig open moet scheuren om uiteindelijk uit te monden op twee woorden die mij tot razernij opzwepen: PIN en PUK. Het lijken wel figuren uit een of ander kinderprogramma. Maar dat is alweer buiten de waard gerekend: je moet een PIN-nummer bedenken én vooral goed onthouden. Je kunt het, naar het schijnt, in een 'cloud' stoppen, maar daar heb je een absoluut veilig wachtwoord voor nodig, dat je best nergens opschrijft. Ik haat het. Ik haat het.

Het gebeurt dat wij van vrienden (?) een of andere PowerPoint toegemaild krijgen. Onlangs nog. Toen ik het ding wou openen verscheen op mijn scherm – her en der heftig rode kleuren: Uw computer kan geen wachtwoordgecodeerde PowerPoint-presentaties openen. Mijn god: wat haat ik dat toch!

Zelfmedelijden? Altijd slecht! Zelfhaat? Kan niet: sluit de liefde uit.
Dan maar zelfspot en 'groen' lachen als de spreekwoordelijke boer met de al even spreekwoordelijke kiespijn.

Ik haat het. Ik heb nog nooit zo gehaat!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be