Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 27/04/2016 C★★★ Paul Dessein

Omdat wij wonen waar wij wonen is C★★★ ons (!?) warenhuis. C★★★ is een verleiding, een verzoeking en voor mij, met mijn oerdegelijke katholieke achtergrond, een bekoring. Wij doen ons best, mijn vrouw en ik, om min of meer behoorlijk te leven en een onderdeel van deze behoorlijkheid is dat wij proberen min of meer gezond te leven. Binnen onze taakverdeling – ons huwelijk is dus ook min of meer modern – sta ik in voor de banale boodschappen: daarom ben ik ook weer min of meer een kenner van C★★★.

Ik rijd dus met mijn winkelwagentje tussen de schappen. Ik weet eigenlijk niet of winkelwagentje nog van toepassing is: die wagentjes zijn nogal ruim bemeten en groeien bij iedere vernieuwing. Je kunt dus veel dingen kopen tijdens een weer min of meer geslaagde winkelwandeltocht.

Ik kom bijna altijd bij de slagerij waar heel vaak proevertjes liggen: mijn zorg omtrent mijn gezondheid is zelden sterk genoeg om bijvoorbeeld een hapje dat een beetje 'vet' is achteloos voorbij te lopen. Als er meerdere soorten hapjes liggen tracht ik het altijd heel beleefd te houden. Een eerste klip is nu behoorlijk omzeild.

Ik slenter nu verder, kijk op mijn vastgeklemd blaadje met daarop vermeld wat ik zoal nodig heb en volg een route die mij logisch lijkt: voor doorsneemensen niet eens zo eenvoudig. Vreselijk wat je dan toch nog allemaal tegenkomt. Koekjes met een soort room, koekjes met een bekleding van chocolade, soms van die zachte onzelievevrouwtjes en andere lekkernijen waarvan de juiste naam mij nooit te binnen schiet omdat ik op dat ogenblik al te zeer door het zoete verlangen word verlamd.

Ik weet het natuurlijk wel: het is ongezond. Maar... de hunker naar zoete lekkernijen, bovendien gratis, nooit te onderschatten als lokkende factor, is groot, is torenhoog, is eigenlijk nauwelijks te weerstaan, is in feite onweerstaanbaar. De zwakke mens begeeft het. 'En wie één keer proeft zal opnieuw proeven', dreunt het als een oeroud verbod martelend door mijn hoofd bij de volgende uitstalling van verboden zoetigheden. Alweer is het raak. Een groot gevoel van schaamte overvalt me nu: mijn zelfbeeld ligt volledig aan diggelen en met slepende voeten voltooi ik mijn schaamtetocht doorheen het consumptiepaleis. Ik tracht me te troosten met het feit dat ik heel wat brave mensen, mannen en vrouwen, kauwend voorbij zie gaan. Ik ben zeker niet alleen op deze kleine C★★★-wereld. Mij rest een laatste kans voor mijn wederopstanding: vlak voor je de gewijde ruimte van de kassa's betreedt ligt nog een doosje lekkere koeken te wachten. Op een laatste val. Want vallen doe ik, weerstaan aan de aanval doe ik niet, ik zit nu eenmaal in een neerwaartse spiraal gevangen.

Ik ben geen kenner van de klantarme tijden. In de kassaruimte stond het vol mensen met volle wagens. Bij de eerste aanblik ben ik dan ook beduusd. Welke kassa moet ik kiezen? Heel moeilijk is dat en ik heb het er dan ook behoorlijk lastig mee. Je moet een overschouwende blik laten gaan over het hele panorama. Je moet in minder dan geen tijd zien waar het kleinste aantal mensen in de rij staat en je moet dit combineren met de graad van geladenheid – de zogenaamde 'geladenheidsgraad' – van de winkelwagentjes, want er zijn soms, zowel boven als onder, uitermate heftig geladen wagens. Op grond van overwegend deze twee factoren word je geacht een verantwoorde keuze te maken. Dat is al zeer moeilijk op zich, maar er komt nog een andere factor in aanmerking: wie van de C★★★-bediendes werkt het snelst? Dat maakt de zaak voor een schuldbeladen mens als ik extra moeilijk. Bijna hopeloos. Maar ik wil mij vermannen.

Ik maak een naar mijn gevoelen ten zeerste verantwoorde keuze: rij 3 vanuit mijn standpunt. Wel heb ik de gewoonte mij dan ook strikt aan mijn keuze te houden. Na mij komt een jonge exotische vrouw met een al even exotisch (zeer mooi) kindje. Ook zij wacht geduldig haar beurt af. Plots echter raakt zij mij heel zachtjes aan: 'Mijnheer, ik heb slechts één artikel. Mag ik voorgaan? Ik heb het erg druk'. Dit alles in een zeer behoorlijk, bijna ontroerend gaaf Nederlands. Ik heb daar natuurlijk alle begrip voor: een jonge moeder verantwoordelijk voor het bestier van een gezin. Ik laat haar voorgaan.

Meteen voelde ik me ook beter: na mijn zondige tocht door C★★★, eindelijk de mogelijkheid om mij door een goede daad te ontdoen van mijn recente snoepverleden. Het leven is soms zo heerlijk eenvoudig. Maar plotseling, als in een flits, gonsde het door mijn hoofd: eigenlijk heb je ook zo gemakkelijk toegezegd, omdat die exotische vrouw, behalve exotisch, behalve drukke moeder, ook een nog frisse en mooie en jonge vrouwelijke verschijning was. Mijn zelfbesef kreeg nu weer een deuk waar ik moeilijk zal van bekomen. Het leven was die dag helaas niet heerlijk eenvoudig.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be