Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 11/05/2016 Limburg 2 Paul Dessein

Ik wist niet dat Limburg zo'n fietsparadijs was. Niet in de zin van: een heerlijke streek om te fietsen, dat natuurlijk ook, maar in de zin van een overdosis aan fietsende mensen: mannen en vrouwen.

Wij waren daar midden in de week, tijdens die drie mooie dagen die de natuur ons in de derde week van april gunde. Normaal zijn dat dagen waarop wordt gewerkt. Maar niet iedereen heeft zijn hoofd naar 'werken' staan. We komen dan terecht bij de mensen in ruste, bij de gepensioneerden, bij de derde leeftijd, bij de senioren en bij de meest mogelijke en onmogelijke namen die men voor die categorie mensen heeft bedacht.

De algemene gezondheidsopvatting en -zorg heeft een buitengewoon belangrijk beginsel ingang doen vinden bij dat soort oude en oudere mensen: bewegen, nog eens bewegen en dan weer bewegen. Dus worden die senioren en 'seniorinnen' de weg opgejaagd. Waarbij heel vaak werd vergeten dat deze groep mensen eigenlijk niet zo mobiel meer is: vervangheupen en wisselknieën zijn schering en inslag. Maar geen nood: de menselijke geest is vindingrijk en heeft de e-bike op de markt gebracht, of de e-fiets of de elektrische fiets. Je kiest maar uit. Eigenlijk zijn dat vrij zware en amper elegante fietsen, maar wat maakt het uit: de fiets, met een beetje medewerking (net voldoende om gehavende knieën geen overlast te bezorgen), produceert voldoende watt om elke rechtgeaarde mens jaloers te maken.

Het krioelt op de Haspengouwse bloesemroutes dan ook van een ongelooflijke horde oude mensen die met lichte tred en behoorlijke snelheid over de golvende wegen van Zuid-Haspengouw rijden. Ze zijn van heel ver herkenbaar: ze fietsen blijkbaar zonder inspanning tegen de wind in over toch vrij aanzienlijke bulten met een behoorlijke niet te onderschatten snelheid. Als je met een gewone fiets rijdt ben je langzamerhand de uitzondering. Je moet ook niet hopen op enige bewondering. Integendeel. Het is bijna alsof je een tikje hoogmoedig de ijdeltuit uithangt die zich (nog) niet wil plooien naar de eisen van de zich opstapelende jaren.

In dergelijke paradijzen zijn er heel wat fietscafés waar de dorstige mens zich kan laven en waar er laadpalen zijn: dergelijke fietsen vragen om de zoveel kilometer een laadbeurt, want zonder elektrische ondersteuning zijn het merendeel van deze fietsen lood en loodzwaar.

Het is mij ook opgevallen dat deze altijd maar in beweging zijnde mensen in de fietscafés behoorlijke porties bier verzetten: streekbieren en andere. Of dat de goeie aanvulling is van het fietsen is daarbij zeer de vraag, vooral omdat zowel vrouwen als mannen aan het straffe spul zitten. De meeste mannen laten het bovendien niet bij dat ene sterke glas. Kraaiend en uithalend met hun toch ouwer wordende stemmen laten ze hun wijsheid schallend over het buitenterras weergalmen: je leeft maar één keer!

Vandaar ook dat heel wat mannelijke e-fietsers een soort ongezonde corpulentie die naar obesitas neigt, ten toon spreiden. Ze hebben natuurlijk het zeer begrijpelijke gevoel dat ze hun lichaamsgewicht nog vrij gezwind over dat glooiende landschap heen krijgen.

In de moderne B&B's zijn er over het algemeen fietsenstallingen voorzien. Zelfs al heel vaak laadpunten. Deze fietsstallingen staan vol e-fietsen. Het is mij opgevallen dat alle grote fietsmerken nu met een eigen model uitpakken. Ik heb het gevoel dat er grote veranderingen en verbeteringen op til zijn: het materiaal zal lichter worden, de ondersteunende accu zal hoogstwaarschijnlijk netjes worden weggemoffeld zodat de doorsneekijker het nauwelijks nog zal merken. Ik denk zelfs dat de e-bike-industrie nog heel wat zal leren van de mechanische doping. Tegen die nabije tijd zal je gewoon niet meer merken dat iemand elektrisch door het leven rijdt, zoals je nu ook nog amper merkt dat iemand een gehoortoestelletje heeft, dat iemand met kunstmateriaal in zijn lichaam door het leven stapt.

De toekomstperspectieven voor de 65-plussers zijn hoop- en lichtgevender dan ooit. Wel moeten de verantwoordelijken voor mobiliteit nu al denken aan resems fietspaden om de onophoudelijke stroom toekomstige senioren in goede banen te leiden!

Anders worden wij nog een plaag.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be