Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 01/06/2016 Paul Dessein Vijanden

Terug naar de natuur!
Ik ben een beperkt enthousiaste aanhanger van deze beweging. Ik onderhoud een moestuintje van niemendal dat in mijn boomgaard van twee keer niemendal (één boom!) gelegen is. Vrij onlangs nog heb ik, gebukt onder de Bijbelse vloek, in het zweet mijns aanschijns rode bieten uitgezaaid omdat al wat rood is in de natuur verschrikkelijk rijk is aan allerlei dingen die voor de gezondheid van levensbelang zijn, waarbij levensbelangrijkheid vrij letterlijk te nemen is. Het is maar dat we het weten!

Dat soort activiteiten voer ik vrij nauwkeurig uit: ik span een touwtje, respecteer de diepte voor de in te leggen zaden die ik zeker niet te dik zaai om later een uitputtende uitdunning te voorkomen. Kortom, ik probeer zoveel mogelijk zelfvoldoening tot stand te brengen: belangrijk onderdeel van vreugde en geluk, wordt algemeen beweerd. Enkele dagen later – rodebietenzaad ontkiemt snel en krachtig – staan de jonge plantjes mooi in de rij. Wat kan ik daar trots op zijn!

Helaas: 's anderendaags zijn ineens alle jonge plantjes verdwenen. Onzichtbaar. WEG!. Ik ben bijna ontroostbaar: je mag je geluk nooit binden aan dergelijke broze dingetjes. Als ik goed toekijk, zie ik dat de plantjes net bij de grond zijn afgebeten. Mijn vermoeden gaat uit naar de houtduif (die je kunt herkennen aan haar vijflettergrepige roep: "Ik-ben-(korte pauze) een-hout-duif"). Zeker ben ik niet. Maar toch... In een natuurdocumentaire over de houtduif zou ik ongetwijfeld met deze prachtige duif meeleven. Maar nu? Met dat zware vermoeden. Een vijand is ze geworden.

Wij hebben ook een heg van aalbessenstruiken die van 't jaar bijzonder veel dragen: het belooft een boerenbessenjaar te worden. Maar ook hier weer: je moet er netten overheen gooien en bovendien van onderen met zware stenen afschermen of de merels kruipen er letterlijk onder. Hoe ze het doen, die zwarte vogels, weet ik niet, maar het gevaar bestaat. Ook hier weer: in het zweet onzes aanschijns!

Tuinieren is zo heerlijk ontspannend. Mijn Hollandse vrienden zeggen altijd: je weet niet wat je mist!
Jaja! Zal wel. Maar stenen sjouwen en netten overgooien: het zal maar je deel zijn!
Ik heb ook salade uitgezaaid. Ik heb ook al salade uitgeplant.
Maar weer: wees op je hoede voor de vijand.
De vijand is hier de slak. De vijanden zijn hier de talloze slakjes die in een tuin bij nat en vochtig weer rondwaren op zoek naar hun levensonderhoud: fijne, jonge groene blaadjes. Kun je ze dat kwalijk nemen als zelfs mannen van bij ons ook nog nogal vaak zin hebben in een groen en fris en jeugdig blaadje. Ik heb alle begrip voor de slakken in een natuurdocumentaire. Ik heb zelfs een vertederende glimlach over voor hun voortplantingsstijl: onnavolgbaar, bijna uniek in zijn onvoorstelbaarheid, op de grens van het denkbare.

Ach, moeder natuur.
Maar wat moet je doen als die lieve slakjes vijanden worden die het werk van het zweet des aanschijns kapot maken. Er bestaan allerlei trucjes: gemalen schelpen die onverbiddelijk zijn voor hun weke naaktheid, bakjes met daarin zoet bier waarin ze een verschrikkelijke verdrinkingsdood sterven. Of blauwe lokkoreltjes die de hulpeloze slakjes vanbinnen compleet verwoesten. Wat een dilemma's. Je wordt er onrustig bij.
Wat kan tuinieren rustgevend zijn!

Ik zaai ook ieder jaar peterselie uit. Een paar rijtjes. Maar het gezondheidseffect van dat groene plantje is ongelooflijk. Als je het allemaal mag geloven wordt je lichaam traag maar zeker een soort ijzerbom: oersterk en nauwelijks klein te krijgen. Maar...
Er bestaat een soort ondergronds geniepig mormel dat zich vastzet in de nog jonge wortel en die dan helemaal uitvreet. Weg plantje, weg ijzer, weg oersterk lichaam. Het is soms om je dood te treuren.
Wat kan tuinieren rustgevend zijn.

Wat doe je tegen die ondergrondse vijanden? Je staat zo goed als machteloos. Wil je een ijzerrijke gezondheid, dan moet je soms het onzegbare uitvoeren, omdat de zo geroemde wisselbouw ook al niet altijd helpt. Verre van... Wat is tuinieren toch heerlijk ontspannend: van 's ochtends tot 's avonds zorgen en angsten en uitkijken.

Soms is een mens blij dat het af en toe voor een paar maanden wintert.
En nu dreigt de klimaatopwarming ook in die rust roet te gooien.
Ik tracht te overleven, als tuinman.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be