Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 13/07/2016 Naakt

Ik ben geabonneerd op een tijdschrift dat zichzelf als kwaliteitstijdschrift bestempelt. Niet in het minst gehinderd door de spreuk van 'Eigen lof...' Het doet bijna denken aan Stalin die zelf verkondigde dat hij herinnerd zou willen worden als een uiterst eenvoudig en nederig man omdat dat hét kenmerk zou zijn van de échte grote mens. Blijkbaar ook niet gehinderd door dezelfde spreuk, voor zover die in Rusland evenzeer gangbaar is. Terloops: hoe bijna ontroerend menselijk is dit alles. 'Monsters' hebben diepmenselijke trekken waaruit omgekeerd blijkt dat in elke mens een soort wilde en woeste dictator schuilgaat, die misschien alleen op gunstige omstandigheden wacht om los te breken en toe te slaan. Dat zelfverklaarde kwaliteitstijdschrift gaat vergezeld van een iet of wat lichter tijdschrift dat onder de categorie 'lifestyle' (ik verfoei het woord hartsgrondig!) valt. In dit lifestylemagazine maakt een zekere Wim zich zorgen.

Paul Dessein

In de modewereld, vindt hij, waait een genderneutrale wind (wat dat ook in godsnaam mag betekenen). Op de catwalk, aldus altijd Wim, zijn de borsten al te fel bedekt en afgeschermd, in de stadsloketten van sommige belangrijke Europese steden zijn korte rokjes en knielaarzen echt uit den boze ('not done!'), de literatuur schuwt fijne, ongecompliceerde seks (dat zie ik niet), na sporten zouden jongeren niet graag meer naakt willen douchen en de vrouwen die nog topless willen zonnen zouden een met uitsterven bedreigde soort zijn. Mij kan het allemaal niet veel schelen, maar Wim is duidelijk verontrust door zoveel preuts onheil uit vroegere tijden dat nu weer fel en heftig de kop opsteekt. Hij vraagt zich af: 'Staat ons een nieuwe seksuele ijstijd te wachten?'

Volgens Wim dus hebben wij vroeger een heel lange seksuele ijstijd gekend. Op een gegeven ogenblik dan hebben wij een vrij lange periode van seksuele opwarming beleefd en die periode gaat nu naar de haaien en stevenen wij weer af op een periode van een kille seksuele schaduwslag. Ik weet alleen niet of het vroeger wel allemaal zo benepen duister was. Als kleine jongen heb ik te lande op vrij vroege leeftijd een ander beeld gekregen. Maar kom: Wim is Wim. En dan... dan schrijft hij volgende zin: 'Na de lichaamscultus van de jaren tachtig kwamen het "skinny" silhouet en het minimalisme, nu maken we komaf met de "naughties", hun "porn chic-achtig" modebeeld en expliciete "chicklit"'. Die zin heeft één immense verdienste: ik begrijp ze niet! Als je die zin ook niet begrijpt, dan sta je niet alleen!

Misschien raken we op die manier ook af van een recente mode in de toneelwereld: op het podium stonden naakte mannen, bewegingsloos en in een nog meer gedurfde voorstelling van zaken mochten die naakte mannen soms vrolijk rondhossen op de planken. Alles had zijn nut en zijn rol en zijn functie. Meestal wordt dan een beroep gedaan op de metafoor. Alles wordt een metafoor voor... bijvoorbeeld in het geval van het overvloedige naakt op onze podia is dit naakt een beeld van de broosheid van onze medemens en uiteindelijk van onszelf, toeschouwer. Het doet me denken aan de al jaren achterhaalde discussie over 'functioneel' naakt. Let wel: een beroemde niet preutse actrice als Liv Ullmann heeft altijd naaktscènes geweigerd omdat ze dat zelden 'functioneel' vond. Functioneel heet dan: ter zake doende. Voor Liv dus, nooit!

En toch ben ik beslopen door de bekoring mijn lichaam, zoals het is (of geworden is) aan het moderne karretje van het naakt te binden. Ik wil Wim terzijde staan. Dat zou ik moeten doen op zomerse dagen als ik mijn grasplein zuiver van alle onkruid. Bij een dergelijke zuiveringsactie vind ik een gezond, krachtig en rein (!) zongebruind lichaam horen. Maar, helemaal uit de kleren, dat kan niet. Dus blijf ik zweren bij een minimalistisch tuinbroekje. Wellicht het type dat net het begin van de bilspleet laat zien, bij nader toezien. Het model dat je in bepaalde duingedeeltes in overdosis tegenkomt. Maar daardoor kan ik mij toch niet laten afschrikken: wat anderen ook doen, ik moet op mijn manier mijn moderniteit (die nu al, altijd Wim, bedreigd is) uitstallen. Zou er in het uiterste geval gedacht mogen worden aan een 'string'-broekje voor heren? Het grote probleem is dan natuurlijk: je bent wel op de naakttrein gesprongen, maar hoe ga je daarmee om als er publiek zal zijn. Hoe spreek je dan een bekend iemand aan in die vestimentaire toestand? Hoe moet ik mijn gedrag billijken tegenover mijn nageslacht? Enzovoorts, enzovoort en zo verder.

Zovele onbekenden loeren om het hoekje.
Bij nader toezien word ik door diepe twijfels belaagd.
We zien wel. Of we zien het niet.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be