Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 27/07/2016 Heilige Peter, bid voor ons

Ik heb zo af en toe een paar wielerwedstrijden gevolgd en zelfs geluisterd naar de onvermijdelijke aansluitende kletssessies die heden ten dage schering en inslag zijn na een of andere topprestatie. Na de Ronde van Vlaanderen bijvoorbeeld werd Peter Sagan hoog de hemel ingeprezen. Ik heb ook een 'Vive le vélo' gevolgd waarin Sagan als een 'zegen' voor de wielersport werd beschouwd, als een vernieuwer die voor vers bloed zorgt, als een man met zo'n enorme uitstraling (charisma!) dat alle anderen daarbij vergeleken wegkwijnden als waren ze met bleekwater behandeld. Kortom, Peter met de lange haarlokken is de redder van de wielersport. Hij brengt, weliswaar met de nodige vertraging, een beetje rock-'n-roll in het wielergebeuren!

Paul Dessein

Michel en kompaan José, maar vooral Michel, hebben de neiging deze uitstraling te vergelijken met die van Froome. Zonder dat uitdrukkelijk te zeggen vinden zij dat Froome de uitstraling heeft van Herman (Van Rompuy), althans volgens een zekere Farrage. In de moderne sportverslaggeving is Peter meteen verheven tot de altaren van onaanraakbare heiligheid. Heb ik iets tegen Peter? Nee, in de verste verte niet. Hij zorgt voor echte fietsprestaties en kan terzelfder tijd als een kind genieten van zijn overwinningen. Twee mooie dingen. Ik heb dit jaar zelfs geluisterd naar het eindeloze gebabbel (zelf was ik moe) waarmee Michel en José de eerste helft van de laatste rit van de Ronde van Frankrijk, vooral gewijd aan het spelemeien langs Noord-Franse wegen, op weg naar de Elysese velden, moeten zien vol te krijgen. En zie...

In mijn katholieke wereld zijn heiligen over het algemeen stevige mannen die vaak onbegrepen en in armoede hun dagen in dit aardse tranendal sleten en die vrouwen uit de weg gingen, want mogelijke 'rustverstoorsters' bij hun geestelijke zoektocht. (Soms had je wel eens uitzonderingen: mannen die na een liederlijke jeugd de weg naar volledige onthechting vonden.) Onze nieuwe moderne fietsheilige, Peter, is natuurlijk een Slovaakse jongen van onze tijd. Toevallig verdient hij een bom geld waardoor hij even natuurlijk een aantrekkelijke partij is op de zo geroemde huwelijksmarkt. Hij is overigens vrij onlangs in het fameuze huwelijksbootje gestapt in een pak dat herinneringen opriep aan zeer rijke tijden voor enkele mensen. Maar dit elitaire gedoe wisselde hij af met populaire fratsen waardoor het geheel voor jan en alleman verteerbaar wordt. Die mengeling roept zelfs herinneringen op aan zijn uitvergrote billenknijperij na een van zijn (talrijke) overwinningen.

Terug naar mevrouw Peter. Michel was zichtbaar in zijn nopjes (terecht overigens) dat hij mevrouw Peter voor een interview had kunnen strikken. Het lijkt op een eerste zien en horen een mooie, intelligente vrouw. Natuurlijk hield ze van Peter, natuurlijk vond ze hem een schat van een renner én een schat van een vent: ze zijn nog in volle aanloop naar een écht huwelijksleven en de toekomst oogt heerlijk. Maar met wat een liefde had Michel het over Peter, bijna evenveel liefde als blijkt uit zijn voorkeur voor Tom, Tommeke Boonen. Achteraf oordeelde hij dat de vrouw van Peter zeker voor een hééél groot deel medeverantwoordelijk is voor de succesvolle Peter van 2016. (Voordien had diezelfde Peter de indruk kunnen wekken dat hij niet altijd volledige in orde uit de vodkawinter kwam. Volgens een zekere Mart, uit Nederland, kon de jonge Sagan, tijdens de donkere Slovaakse wintermaanden, iedereen onder de vodkatafel 'zuipen'.)

Michel werd nu aanhanger van de theorie dat achter iedere man een sterke vrouw schuilgaat. De sterke vrouw volgens ons onnavolgbaar duo stond hier gelijk met 'harmonisch uitgebalanceerd' waarbij onuitgesproken verkondigd wordt dat het speelse en nieuwe evenwicht allemaal het gevolg is van zijn huwelijk met Katarina. In een beweging door werd ook zijn Katarina tot de altaren van de heiligheid verheven. Het was blijkbaar, aldus onze bewonderaars, een goede 'match': waarom toch altijd dat moderne Engelse Nederlands? Ze hebben amper een half jaar achter de rug. Laten we voorzichtig zijn. Ik wens ze alle twee uiteraard het allerbeste. Natuurlijk heeft Froome zijn uiterlijk tegen. Wat een dunne armpjes, wat een luciferachtige beentjes, wat een zachtkalend kinderkopje, wat een bijna vroom aandoend kopgeschud als hij fietst en bovenal die glimlach (zijn bijna hoogste vorm van vreugde-uitbarsting) die mij doet denken aan de Madonnaglimlach van oosterse, orthodoxe afbeeldingen van de Moeder Gods! Ik bewonder hem om zijn prestatie: drie weken aan een stuk iedere dag klaar staan. Doe het maar na.

Froome is als een gele bijenkoningin die constant omringd wordt door een buitengewone ploeg helpers.
Sagan is als een losgeslagen kleurrijke hommel die alleen en op eenzame hoogte door het wielerlandschap zoemt.

Ik bewonder ze alle twee bijna evenzeer!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be