Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 03/08/2016 Marjan

Een zekere vissoort behoort tot de zalmachtigen. De juiste naam weet ik niet en is trouwens totaal onbelangrijk. Laat ik de vissoort 'mandelzalm' noemen. Die mandelzalm leeft in haar wateren in het gezelschap van een andere vissoort die enige gelijkenis vertoont met onze mandelzalm. Ook hier weer heb ik geen precies idee van de naam van de soort. Op zijn beurt is dat ook weer van elk belang ontbloot. Laat ik die vis 'riveur' noemen.

Paul Dessein

Wat is nu het geval? De mandelzalm die iets groter dan de riveur is, heeft het zeer merkwaardige vermogen zich qua kleur volledig aan te passen aan de omgeving en in het bijzonder aan de riveur: onze mandelzalm lijkt dan wel een een krachtig uit de kluiten(!) gewassen riveur. Het mandelwijfje maakt gebruik van dat wonderlijke aanpassingstalent als ze een jonge en stevige riveur ziet. Daarna gaat ze koketteren, spreidt zeer uitdrukkelijk wervingsgedrag ten toon om de aandacht van de mannetjesriveur te trekken. Het staat in de wateren geschreven dat ons mannetjesexemplaar daar niet ongevoelig kan voor blijven. Hij komt dichterbij gezwommen en ons mandelwijfje toont zich extragalant, gaat dicht, zeer dicht bij ons mannetje zwemmen, streelt hem even met haar zachte en bekoorlijke vinnen. Ons mannetje is verblind, is een ogenblik onoplettend en zie: met een perfect gerichte hap heeft ons wijfje haar slachtoffer beet en slikt die op een wrede manier naar binnen. Einde riveur: het zoveelste slachtoffer op het altaar van de mannelijke hormonen.

★ ★ ★

Deze hele gebeurtenis doet me aan Marjan denken. Marjan was getrouwd met Wim, een heel goeie vriend van mij. Marjan was echt wat je een zeer mooie jonge vrouw mocht noemen, althans in haar glorietijd en nog een hele tijd daarna overigens: het type vrouw dat de overgang naar de middelbare leeftijd schijnbaar probleemloos neemt. Destijds benijdden vele jonge mannen Wim vanwege die allemachtig indrukwekkende Marjan. Maar zoals zo vaak, zelfs het getrouwde samenleven met het idool van een hele regionale generatie loopt niet altijd van een leien dakje.

Marjan hield ongetwijfeld van haar Wim: ze mocht hem, en ze zag hem graag, maar diep in haar hart, of in haar perfecte lichaam, ging een andere fatale neiging schuil. Ze wilde zichzelf en de wereld – haar kleine wereldje, uiteraard – bewijzen dat zij nog altijd een veroveraarster was. Daarbij had ze de neiging haar slachtoffer te zoeken onder eerbare en als deugdzaam beschouwde mannen: ze snoof als het ware de zwakte in het pantser van dat soort mannen, zonder dat ze daarom de ‘'Vrouw in het woud' ooit gelezen had. Ze las trouwens zeer weinig: ze was te druk in de weer, zeer in het algemeen. Daarom was Marjan een uiterst gevaarlijke vrouw voor wat we maar de 'eerbare burgerij' zullen noemen.

Die burgerij had op tijd en stond, ik heb het over een periode die al een behoorlijk tijdje achter ons ligt, een feestje met bijbehorend dansgedeelte. In die tijd ook, hoe onschuldig toch lijkt dat nu, was het vernieuwend als de dames mochten uitnodigen en was het ronduit verontrustend revolutionair als de lichten werden gedoofd bij het dansen van de tango. Maar die ogenblikken waren dé kans voor Marjan. Dan benaderde zij het slachtoffer dat zij allang voor ogen had met lichte, heupwiegende tred en met haar meest verleidelijke glimlach nodigde zij dan ten dans. Of het slachtoffer blij was met deze uitverkiezing is natuurlijk een heel andere vraag.

Marjan had de gewoonte tijdens die dubbele tango (elke dans werd in twee muzikale versies gebracht) om zich zeer aan- en inhalig te tonen, om steeds dichter en dichter te dansen. Dat was het gevaarlijke moment voor het slachtoffer, de riveur die neiging vertoonde in te gaan op het dansende voorstel van de bijna perfecte mandelzalm. Kon hij het niet laten aan die ongeformuleerde aanbieding toe te geven en ging hij nog net niet 'cheek to cheek' dansen maar wel zachtjes en geleidelijk aan 'body to body', waarbij hij het besef van het gevaar vergat, dan kreeg hij ineens, uit het duistere onverwachte, een slag in zijn gezicht, waarbij zij de dansende en niet-dansendse goegemeente ter kennis gaf dat hij, die eigenlijk alleen lichtjes toegaf aan háár avances, een soort vies exemplaar van het mannenras was. Met haar en huid werd hij weliswaar niet opgeslokt maar dan toch, ten onrechte overigens, aan de schandpaal gespijkerd. Want dit deed Marjan ook graag: eervolle reputaties besmeuren. En... leg het dan maar uit na die schandklap: riveur zijn is niet altijd gemakkelijk, vooral als de mannelijke hormonen kunnen worden bespeeld.

★ ★ ★

Wie zal de steen werpen en naar wie als Marjan en Wim uit elkaar zijn? Marjan is op een geheimzinnige manier uit het alledaagse leven verdwenen en Wim heeft soelaas gevonden bij een vrouw die in rustiger vaarwater leefde en leeft.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be