Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 17/08/2016 Contrast Paul Dessein

Ze kwam in volle schoonheid uit de zaak gestapt waar ik net naar binnen wou. Ze was nog jong. Niet meer zo jong, maar toch nog jong. Die leeftijd waarop alle volkomen schoonheid begint te wankelen, omdat die gave schoonheid slechts ochtendlijk kan zijn.

Natuurlijk waren haar trekken nog mooi, natuurlijk was haar gestalte nog niet aan het zachte inzakken toe, natuurlijk kon ze nog leven van liefde en ochtenddauw. Maar toch: dat niet nader te bepalen begin van van het onverbiddelijke verflensen, van de genadeloze 'verlepping'. Nog onder de weemoedige indruk van die schemerende perfectie kreeg ik plots haar hondje in het vizier. Wat een mormel was me dat! Ik weet van honden niets af, ik weet dus in de verste verte niet om welk ras het zou kunnen gaan. Maar, dat het onding verschrikkelijk lelijk was, dat stond en staat buiten kijf. Wat een aartsverfoeilijk klein gedrocht. Ik kreeg er bijna buikpijn van: gelukkig kan ik bogen op een behoorlijk darmstelsel, zo niet... Dat soort heftige contrasten trekken altijd de aandacht.

Zo bijvoorbeeld een vrij oude man met een modieuze tochtpet op zijn kop in zijn luxueuze cabrio naast een ontzettend jonge vrouw, die zelfs nog haar kantelmoment niet heeft bereikt en die naar alle waarschijnlijkheid zit te azen op zijn immense fortuin waarvan de (sport)cabrio slechts een glinsterend symbool vormt. Of zou het, bij wijze van contrast, kunnen dat zij werkelijk op die man verliefd is? Ach, zou mijn vader gezegd hebben, maak dat de ganzen wijs. Die nochtans als intelligente vogels 'geboekstaafd' staan!

Mooie vrouw, lelijk hondje deden me denken aan de gewoonte van edele Spaanse vrouwen om op hun schouder een foeilelijk aapje mee te sleuren. Want, zo was hun redenering, als je ons (!) ziet, en je vertrekt vanuit het aapje, wat als eerste opvalt, dan kun je bijna niet anders dan de edele, adellijke dame ontzettend mooi vinden. Dit gebeurde lang geleden en dan nog in een land waar GAIA zeker geen kans zou maken.

Het doet me ook denken aan de Spaanse vlieg. We blijven in Spanje. De echte Spaanse vlieg is een niet zo groot schildvleugelig insect, een soort kever waaraan bijzondere erotisch-opwekkende eigenschappen werden toegeschreven. Terloops, er verandert niet zoveel in de wereld: in hele delen van Azië worden allerlei gemalen poeders van niet-onbelangrijke mannelijke lichaamsdelen van tijgers geslikt om toch nog, op erotisch vlak, eeuwig jong te blijven. Een soort tijgerpotentie voor zover het een tijger betreft die niet door de jaren is aangetast. Want ook tijgers zijn maar zoogdieren... Ook die Spaanse kever werd gedroogd en vervolgens gemalen om als afrodisiacum te worden gebruikt: een duur woord voor een lustopwekkend, potentiebevorderend middel, zowel voor mannen als voor vrouwen.

Bovendien hadden de edele vrouwen van de West-Europese hoven de neiging een stukje 'taffetas' (zwarte zijde), ter grootte van een vlieg, op hun wang aan te brengen. Pure koketterie! Die zelfde edele vrouwen van toen beschouwden een hagelblanke huid, helemaal niet aangetast door de zon die de huid van de gewone mensen zo lelijk bruin brandde, als hét teken van hun hoge stand. Zonnevrij en niet-werkend door het leven gaan: dat was hun levensideaal. Idealisme is er altijd al geweest! Dat stukje zwarte zijde onderstreepte hun witte huid, onderstreepte hun stand en maakte ze aantrekkelijk voor de mannelijke medebewoners van de kastelen en veroorzaakte de nodige opschudding en opwinding in de hofhouding. De 'vlieg' als knuppel in het hoenderhok! Wie de zwarte 'vlieg' zag, zag meteen de gave huid. Die zwarte vlieg is een andere vorm van erotische doping, een zachte uitbreiding van de Spaanse vlieg.

In het begin van de vorige eeuw moet ooit in Frankrijk een danseres hebben geleefd met de 'belletjesrinkelende' bijnaam: 'De Spaanse vlieg'. Heel moeilijk moet het niet zijn uit te vissen waardoor ze zo beroemd werd.

Heel even heb ik de indruk gehad dat mijn winkelschone een vlekje had op de rechterwang. Helemaal zeker ben ik niet, na die forse aanval van contrasterende elementen.

En toch: ze had een vlekje.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be