Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 07/09/2016 Paul Dessein Het rode gen

Zelf ben ik ooit ter wereld gekomen als een blond jongetje. Ik ben dat een hele tijd gebleven. Maar op mijn eerstecommuniefoto zie ik een jongetje dat, helemaal in de geest van toen, vroom voor zich uitkijkt, de handjes mooi over elkaar gevouwen én met één donkerharige strook in mijn kinderkapsel. Dat was een voorbode. Tegen mijn Plechtige Communie was ik gemuteerd naar het gitzwarte type: van mijn mooie blond, geen spoor meer. Ettelijke jaren later meldden zich de eerste grijze haren. Ondertussen ben ik een onbestemde grijsaard: dit betekent een grijze kraag rond een kalend hoofd. Kortom: mooi is enigszins anders.

Mijn voorouders waren wel overwegend zwartharig. Maar zoals dat nog voorkomt in zwartharige families hadden wij geregeld een roodharig exemplaar. Als illustratie van het gekke erfelijke spel had ik zelfs een pikzwartharige oom met rosse snor. Ik had een uitgesproken roodharige oom en een al even uitgesproken roodharige tante. Was die roodharige tante mooi? Het antwoord is moeilijk. Toen ik oud genoeg was geworden om vrouwelijk schoon op te merken en te waarderen, was zij, mijn roodharige tante, reeds in vrije val. Maar sommige oudergeworden vrouwen dragen een soort herinnering met zich mee, de herinnering aan hun vroegere schoonheid. Ik denk dat mijn tante zeer mooi moet zijn geweest. En mijn roodharige oom? Over mannen wordt, o discriminatie, geen schoonheidsoordeel geveld. Hij is laat getrouwd met een heel jong maagdekijn en heeft bij haar – bijbels geformuleerd – een gitzwarte dochter geteeld van een verblindende schoonheid. Maar benevens dit niet te verwaarlozen wapenfeit was hij een leven lang een vrolijk mens: iedereen mocht onze rosse oom!

Nu heb ik iets verontrustend gelezen wat helemaal kadert in ons moderne leven. Veel (maar wat is veel?) alleenstaande vrouwen hunkeren naar het moederschap maar volgen niet graag de omweg via de man. Deze Bewust Ongetrouwde Moeders: de zogeheten BOM-moeders, verkiezen kunstmatige inseminatie via de zaadbank, oneerbiedig geformuleerd, via de spermabank, eerbiedig geformuleerd. Die 'Bommers' hebben natuurlijk het recht op hun eigen gedrag in onze wereld waar alles kan (maar niets moet).

Die vrouwen die de man dus mijden hebben wel zeer hoge eisen bij het zoeken naar het gepaste sperma. Het moet een knappe en gezonde donor zijn, hij zou zelfs in een ander leven een ideale echtgenoot moeten zijn, bovendien is een beetje intelligentie en een hogere opleiding ten zeerste gewenst. Het valt dan ook niet te verwonderen dat die vrouwen met die eisen geen man willen. Want waar kom je zoveel volmaaktheid tegen? Zou het kunnen dat mannen, alle gebral ten spijt, minder veeleisend zijn?

En dan lees ik dit bericht: In 2011 stopte de grootste spermabank ter wereld tijdelijk met het aanvaarden van roodharige donoren. De reden voor deze tijdelijke stopzetting was puur gebaseerd op marketing: de vraag naar rosse donoren was te laag. Dat ruikt toch naar discriminatie. Hebben die merkwaardig alleenstaande vrouwen het recht om een bepaald mensentype – mensen met het rosse gen – te weigeren? Wat is er mis met de roodharige medemens? Er zijn onder de roodharigen heel mooie mensen, er zijn onder de roodharigen mensen met een heerlijk karakter, er zijn onder de roodharigen bijzonder intelligente en verstandige mensen (naast het hoopje ellende dat bij elke type thuishoort). 'So what' moet je nu in modern Nederlands zeggen. Er is niets mis mee. Niets! Laat dat duidelijk zijn. En toch is het jammer dat roodharigen langzaam maar zeker met verdwijnen bedreigd zijn. Verarming van de soort is dat. De biodiversiteit lijdt eronder. Ik wil me met hart en ziel verzetten. Maar hoe? Ik ben waarschijnlijk als monogame man (die ik ben) te oud. Helaas, driewerf.

Maar er is een fundamentelere reden: mijn allereerste schoolliefje, mijn plechtigecommunieliefje was een sprankelend bos rood haar. Ik vind het vernederend dat die belachelijk kieskeurige bewust ongetrouwde moeders mijn prilste keuze afkeuren. Ik wil mijn eerste liefje verdedigen als een middeleeuwse ridder: onvoorwaardelijk en bovendien puur geestelijk, platonisch.

Ik weet niet waar mijn roodharig liefje terecht is gekomen, maar had ik haar e-mailadres dan mailde ik vandaag nog dit cursiefje door.

Ik voel me plotsklaps ridderlijk verheven en raciaal correct.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be