Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 14/09/2016 Paul Dessein Vergadering

Dat was lang geleden.
Toen ik nog (beroepshalve) actief was kreeg ik om de 'gevreesde' haverklap een uitnodiging voor een of andere vergadering. Het soort uitnodiging waartegen ik opzag als tegen de pest en aanverwante ziektes. Nu ik 'in ruste' ben komt deze kwelling veel minder vaak voor. Maar die keer was het weer raak. Gelukkig was mijn vrouw mede uitgenodigd: dat neemt een heleboel druk weg. Zij bereidt de vergadering behoorlijk voor zodat ik op een zeer brede basis terug kan vallen. Wij nestelden ons in het vergaderzaaltje op een naar ons aanvoelen gunstig strategisch plekje. Daar zaten wij dan rustig en 'gezellig'(!) naast elkaar. We kregen weldra een kopje koffie aangeboden door het koffiemeisje van dienst. Dat bracht ons bijna in een euforische stemming. Bovendien waren wij zo goed als de eersten.

Kort daarop begon de vergaderruimte vol te lopen met allemaal mensen met een dossiertje onder de arm. Er ontstond het soort aangename geroezemoes dat eventuele scherpe woordenwisselingen voorafgaat: zo van, wij dragen het sportieve hoog in het vaandel. Naast mij kwam een jonge moderne vrouw van amper middelbare leeftijd te zitten. Dat was dan nog maar eens een leuke meevaller. Ik zat kortom 'gebeiteld', wat dat ook mag betekenen.

Kort voor de eigenlijke vergadering zou beginnen, toverde mijn nieuwe buurvrouw een waaier te voorschijn. Ook dat was lang geleden. Een waaier om je de nodige koelte toe te waaien. Ik moet eerlijk toegeven, ze gebruikte haar waaier met de nodige charme. Precies die charme voerde me terug naar het Spanje van voor mij vrij lang geleden. Je kwam de zich koelte toewuivende 'señoras' tegen in de kerk, je zag ze heftig zitten 'waaien' in de ijssalons, ze beoefenden hun kunsten in de kleine en grote parken die de Spaanse steden rijk zijn. Wat bewonderde ik die dames. Uiteraard om hun gratie die ze met hun waaiers tentoonspreidden. Hoe vingervlug sloegen ze hun 'abanico' open. Hoe charmant werd het ding door een sierlijke polsbeweging omgekeerd en hoe 'schoon' brachten ze, om zich heen, een verkoelende koepel tot stand. Ik was altijd al door het spektakel ademloos geboeid.

En het gebeurde nu opnieuw midden in een zeer alledaagse vergadering. Gods wegen zijn werkelijk ondoorgrondelijk. Ik kwam al heel vlug onder de betoverende invloed van die 'waaier' van bij ons. Onder de invloed omdat vergaderbuurvrouw, echt waar, met bijna-volleerde Spaanse handigheid zorgde voor de nodige afkoeling en waarschijnlijk ook alle eventuele verhitte discussies in de 'waaier' smoorde. Op zulke ogenblikken moet ik oppassen voor tomeloze fantasievluchten. Te laat. Mijn verbeelding sloeg op hol. Ik voelde mij ineens een farao, noch min noch meer: niet zomaar een faraootje van het hoeveelste (?) knoopsgat, maar een échte farao die door zijn ondergeschikten in slaafse onderwerping wordt vertroeteld met heen en weer wuivende palmtakken. Ik weet het: het rijke leven van vroeger was schitterend voor wie aan de juiste kant stond. Maar voor die éne keer. En toch ik kreeg wroeging.

Toen dacht ik aan Baudelaire, de dichter van De bloemen van het kwaad. In een van die gedichten nodigt de dichter uit naar een heerlijk land waar niets anders is dan: weelde, rust en zinnenlust. Je mag je bij dit trio niet te veel geestesvoorstellingen maken of je wordt genadeloos uit de vergaderwielen gereden. Maar nu voelde ik me een beetje cultureel, en dat scheelt, zoals dat heden ten dage heet, een slok op een borrel. Ik had geen wroeging meer, ik was op reis in de meesterwerken van de scheppende schrijvers.

Toen gebeurde het. Ik werd even wakker uit mijn weelderige dromen omdat ik een specifieke aan mij gerichte vraag te verwerken kreeg. Ik wist van toeten noch blazen omdat ik vanuit mijn zevende hemel naar beneden viel.

Gelukkig. Mijn vrouw hielp mij mijn standpunt, waarnaar werd gevraagd, te formuleren. Alles viel in de juiste plooi. Een tweede kop koffie heeft mij toen helemaal uit mijn fantasiewereld geholpen.

Wat zouden we zijn zonder koffie en zonder een bezorgde vrouw? Of omgekeerd. Wie weet?

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be