Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 05/10/2016 Cathy en Tim Paul Dessein

Zondag 2 oktober is een heugelijke dag voor Uitkerke, deelgemeente én moeder van Blankenberge. Een heugelijke dag omdat dan 'Uitkerke Koerse' plaats heeft, een wielerwedstrijd voor de leden van Blankenbergse wielerclubs. We leven in moderne tijden en derhalve hebben wij twee wedstrijden: eentje voor meiden en eentje voor heren. Omdat ik op grond van mijn verleden én mijn heden heel wat van die mensen – die zouden gaan deelnemen – ken, ben ik natuurlijk een trouwe bezoeker.

Ik vertrok op het moment van een opklaring – het was die hemelsluizige zondag een rotweer zoals je zelden meemaakt in een overigens heel mooie nazomer – en zie, de goden, zeer zeker de weergoden, waren mij niet goed gezind: binnen de kortste keren viel een reusachtige plensbui uit de lucht en moest ik gaan schuilen tegen een muur die mij enigszins beschutte tegen de woeste regen die recht uit zee kwam, zo denk ik toch. En toen dacht ik ineens aan die koersende vrouwtjes. Mijn hart kromp ineen. Die arme zo vertederende vrouwenlijven onder de gutsende regen. Zoveel geschonden tederheid. Zoveel beregende zachtheid, zoveel opspattend slijk op die gave benen. Mijn god: wat werd ik week! En ineens bedacht ik me. Je hoeft je niet zo te laten gaan in vrouwelijk geweeklaag over die meiden. Zij hebben dat toch zelf gekozen. Ja, toch! Maar toch, maar toch!

Toen bedacht ik nog iets. Dat gejammer als medelijden spruit toch voort uit een soort mannelijke opvatting van wat vrouwen mag overkomen. Onze mannelijke kijk op die koersende vrouwen in noodweer wordt ons ingefluisterd door eeuwen opvoeding, door eeuwen cultuur en door eeuwen nabootsing: vrouwen (onze moeders!!) mogen niet blootgesteld aan helse inspanningen. Zij hebben daar echter ook recht op, zij bepalen toch zelf het niveau van hun inspanningen. Je kunt je zo indenken dat dat soort overwegingen tijd in beslag neemt. Zoveel tijd dat het ondertussen net iets minder regende. Ik reed meteen door naar de Kerkstraat en krijg gelijk een kijk op het wedstrijdgebeuren. Cathy (nog altijd met paardenstaart), helemaal alleen aan de leiding, met een flinke, soepele en tegelijk krachtige tred over de Kerkstraat, door de regen, op weg naar een schitterende overwinning. Want dat weet ik nog: laat je Cathy gaan, dan wordt zij een vrouwelijke Cancellara. Achter haar aan reden Jill en Sofie. Twee meiden die ik ook ken. Denk nu niet te vlug: welke vrouwen kent hij niet? Ik wil daar zelfs een antwoord op geven: de slechte! Met alle drie heb ik iets. Wablief? Laat mij dat uitleggen. Ik heb nog samen met Cathy gefietst. Niemand kon afzien als zij als het erop aan kwam het wiel van geweldige mannen te volgen. Dan liep ze lichtjes rood aan, maar ze loste van geen vin. Jill is een ex-leerlinge én ex-collega van mijn vrouw en ooit hebben we samen door Parijs gefietst. En Sofie ken ik van enkele ritten met de 'polderbutters'. Drie eerbare en drie mooie vrouwen, laat ik dat toch ook maar zeggen.

★ ★ ★ ★ ★

Zou Tim voor de derde keer op rij de hele boel domineren? Dat was grote vraag die bij de mannen overheerste. Nog vlug dit: hoe onrechtvaardig kunnen de weergoden toch zijn. De donkere wolken vluchtten weg, de zon kwam schuchter en vervolgen vrij krachtig tevoorschijn, droogde het wegdek op en verwarmde die taaie mannenruggen met een vrouwelijk aandoende zachtheid. Het begin van de wedstrijd liep anders dan de twee voorgaande uitgaven. De kopgroep met de grote namen bleef behoorlijk lang samen. Wouter, Danny, Tim en een paar anderen observeerden elkaar terwijl ze ondertussen wel een behoorlijke snelheid ontwikkelden. En toen, na een paar studieronden, besloot Tim dat het nu wel welletjes was geweest en met één verschroeiende demarrage sloeg hij het o zo gevreesde gat. De achtervolgers, met vertrokken gezicht, spartelden nog een paar ronden tegen en lieten dan het moede hoofd zakken.

De triomftocht die weer een beetje geleek op die van twee jaar geleden was een feit. Naar alle waarschijnlijkheid zal Tim volgend jaar weer eens proberen hoe scherp zijn sprint na een lastige wedstrijd – altijd veel wind en nog veel meer keren en draaien – nog wel is.

Drie sterke atleten op het podium. De rest zijn dan de traditionele al of niet politiek getinte plichtplegingen die gepaard gaan met prijsuitreikingen.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be