Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 12/10/2016 Rok Paul Dessein

Op het Tiendehof wonen twee lieve mensen. Op het Tiendehof leven en wonen enkele heel mooie en krachtige paarden. Zou er een verband bestaan tussen lieve mensen en krachtig gezonde paarden? Als dat zo is, zijn het dan 'lieve mensen' die maken dat de paarden zich jong en krachtig voelen, of zijn het de paarden die zorgen voor 'lieve' mensen? Allemaal moeilijke vragen.

Zondag jongstleden werden we uitgenodigd op het Tiendehof voor een Schotse (na)middag. We konden er getuige zijn van een demonstratie van de beroemde 'Highland Games'. Die 'games', een soort sport, zijn vooral gebaseerd op kracht, of liever nog, op 'krachtpatserij'. De deelnemers moeten onmogelijk zware palen optillen (een heel karwei) en ze vervolgens zo gooien dat ze in een bepaalde richting neervallen. Een andere keer moet je een vreselijk gewicht na twee drie slingerbewegingen over een soort 'hoogspringlat' gooien (waarbij je erg moet oppassen dat het ding niet op je hoofd terechtkomt als het log naar beneden komt). Maar die kerels zijn van niets vervaard en laten het zware ijzeren gewicht rakelings langs hun hoofd naar beneden vallen.

De mannen die zich aan dat spel wagen zijn kolossen. Ze zijn ruig uit de kuiten gewassen, zwaar gebouwd en eigenlijk een beetje obees ('dik en vet' zeg maar) en toch beschikken ze over een strak gespierd lichaam dat voldoende is getraind om al dat geweld uren vol te houden. Eigenlijk zijn het straffe atleten die de middenweg tussen overtollig gewicht en krachtige spierontwikkeling moeten vinden. Ze doen van héél, hééél ver een beetje denken aan die volvette Japanse worstelaars. En daar staan ze dan te lachen – zware inspanningen maken vrolijk – in hun Schotse rok, in hun 'kilt' met de mooie motieven. Een vraag die kan oprijzen natuurlijk is of die mannen, die reusachtige échte mannen in hun rok iets dragen onder die rok? Behoort die vraag tot het grote domein van de ongezonde nieuwsgierigheid? Eigenlijk niet, omdat nieuwsgierigheid naar echt weten altijd gezond is. De vraag dus. Ben je een echte Schot en ben je bovendien een highlander dan draag je geen ondergoed onder de rok. De kroonjuwelen hangen lustig los in het halfduistere 'onderrokse' te genieten van weergaloos gezonde uren. Vergeet niet dat de westerse man door de te strakke kledij in zijn vruchtbaarheid is bedreigd! Bovendien wordt de Schotse man beschermd door een soort grote veiligheidsspeld zodat bij opwaaiende zomerjurken klok en klepel aan het (ongezond?) nieuwsgierige oog wordt onttrokken. Zouden sommige mensen stiekem hebben geloerd? Helaas voor hen: bij sport en dans worden de hooglandatleten geacht onderkleding te dragen.

Het doet me denken aan de vele in clubverband fietsende mannen (en vrouwen). Ook hier voel je bij sommige mensen de vraag naar voren treden of die fietsende mannen (en vrouwen)... Ja! Een echte fietser stapt naakt in zijn koersbroek.

Iets anders. Sommige dokters en met name sommige urologen (die zich ontfermen over de staat of de 'onstaat' van het mannelijk prostaatje en over de toestand van ons koninklijk orgaan) zijn van mening dat het ontspannen loshangen van het orgaan der organen uitermate bevorderlijk is voor de (mannelijke) vruchtbaarheid en voor een algemeen gevoel van koninklijk welbehagen. Het grote ideaal, van deze urologen, is tuinwerk verrichten met een veel te wijde slodderbroek om je lendenen en hoogstwaarschijnlijk... Waarom zouden wij, als dat zo is, niet overschakelen naar een mooie Schotse rok met serieuze beveiligingsspeld? Vandaar dat de urologen van die strekking, van de Schotse strekking zouden we kunnen zeggen, eigenlijk tegenstanders zijn van de fiets omdat de hele zadelzone van het mannelijk lichaam in een iet of wat gespannen toestand komt te verkeren. We kunnen die urologen dan ook het beste omschrijven als 'antifietsurologen'. Maar er zijn andere urologen. Urologen die ervan overtuigd zijn dat uren zadelzit geen negatieve invloed uitoefent op onze prostaat. We kunnen ons best geen zorgen maken, en heel zeker niet overschakelen op het zogenoemde 'prostaatzadel'.

Voorlopig troost ik mij met de hoopgevende gedachte dat ik én fietser én tuinliefhebber ben. Wel overweeg ik voortaan met 'werkmensenkilt' – een doodgewone Schotse rok dus – in mijn tuin te werken. Maar, is mijn buurt daar rijp voor? Een tweede maar: dan nog worstel ik met een probleem: valt tuinwerk onder 'dans en sport'? Goed, we zullen wel zien. Of niet zien!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be