Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 19/10/2016 Michel, Michel, Michel Paul Dessein

Zondag jongstleden heb ik een ritje gereden in gezelschap van onze onvolprezen Polderbutters en onder leiding van wegkapitein W. die de meest onmogelijke weggetjes kent en de erbij behorende verbindingsstukken: dat is bijna uniek. Bijna? Een dergelijke ochtend is een schoolvoorbeeld van 'hygge' (ouwerwetse, eenvoudige gezelligheid) waarover nu veel gekakeld wordt op radio en in de 'social media'.

Na zo'n ochtend vind ik dat mijn oude lichaam beloond mag worden met een rustige uitloop. Neem dat woord niet te letterlijk: die rustige uitloop bestaat vooral uit liggen en zitten. Eerst heb ik nog wat 'buiten' gelegen: veilig uit de (weinige) wind én veilig in de zon, want niet meer zo kwetsend hard. Daarna ben ik gaan kijken naar de laatste kilometers van het wereldkampioenschap in de veelbesproken hittebak van een of ander woestijnland met veel 'dollars'.

Voor ons, Vlamingen (en Belgen), zag het er buitengewoon goed uit: we hadden onze topsprinter, Tom, mee in de kopgroep en de andere Vlaamse renners reden zich de ziel uit het lijf om de groep gesloten te houden. Toen kwam de sprint en toen bleek een zekere Sagan alweer de spreekwoordelijke duivel uit het al even spreekwoordelijke doosje. Het is bekend dat Michel een felle supporter is van Tom. Denk aan zijn 'Tommeke, Tommeke, Tommeke'. En dat mag natuurlijk: landgenoten voor landgenoten.

Vandaag was hij in een gulle Saganbui. Hij loofde de man uitbundig: op grond van zijn seizoen verdiende hij die titel ten volle. Maar. Bij het opsommen van 's mans verdienste, van Peter, vermeldde hij terloops dat hij, de nieuwe wielergod, een aantal Tour de France-ritten had gewonnen en voor de vijfde (?) keer de groene trui had 'gepakt'. Zover niets aan de hand. Maar. Toen kwam een andere trek van Michel boven: hij heeft iets tegen Froome. Michel orakelde dat niet Froome maar Peter Sagan de ronde had gewonnen. En voegde hij aan die uiterst merkwaardige bewering toe: de échte verstaander begrijpt me wel.

Eerlijk is eerlijk: dat begrijp ik niet. Natuurlijk heeft Peter de ronde geanimeerd. Maar. Ik wil niets afdoen aan de kwaliteiten van Peter – als renner houd ik van hem – maar het is een stuk gemakkelijker als je de ronde niet kunt winnen om in de zware bergritten vrijaf te nemen in de 'bus' om dan 's anderendaags bijvoorbeeld toe te slaan. Ik herinner me ook de ronde van Spanje. Michel vond die mooier en boeiender dan de Ronde van Frankrijk. Het is natuurlijk zijn volle recht. Ik herinner me ook dat Froome de Spaanse ronde verloor omdat hij alleen stond, op een dag dat het wat minder liep, tegen een machtsgreep van het verzamelde Spaanstalige wielerheir. Michel vond meteen dat Froome, die hij niet moet hebben, het alleen niet kan. Hij heeft een ploeg nodig. Welke rondewinnaar niet? Wat Michel wil zeggen is dit: niet Froome wint de ronde maar zijn ploeg legt alles lam. Zonder ploeg kan hij dat niet en verliest hij tot – zo denk ik toch – grote opluchting van onze Michel.

Waar ligt die afkeer aan? Froome zet nooit een grote bek op (in tegenstelling tot...), laat zich nooit laatdunkend uit over zijn tegenstanders (in tegenstelling tot...), maar hij heeft zijn uiterlijk een heel klein beetje tegen en vooral hij heeft geen fraaie stijl. Maar als je met een niet fraaie stijl heel hard kunt fietsen, wat is daar mis mee?

Ik denk aan een van mijn jeugdhelden: Brik Schotte. Hij kon almachtig snel fietsen. Alleen, ik zie hem nog voor me als ik als snotaap één keer naar een wereldkampioenschap mocht: hij zat lelijk, op zijn fiets, gewoon schots en scheef. In die mate dat... als iemand mij een opmerking maakt over mijn aanpak van bepaalde 'taken', om even 'plechtig' te doen, ik steevast antwoord: denk aan Brik Schotte. Want. Ooit vertelde iemand dat hij, Brik dus, met een aangepaste houding nog vlugger zou kunnen rijden. En Brik zei: het probleem is, dat ik dan niet zou kunnen fietsen.

Vandaar: 'Denk aan Brik Schotte!'

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be