Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 02/11/2016 Autowegen Paul Dessein

Vanwege enkele zeer vervelende gevolgen van een domme valpartij (met de fiets) heb ik zowat een vol jaar niet met de auto kunnen rijden. Heel erg vond ik dat niet: ik vind geen enkel plezier in autorijden, maar hinderlijk is het soms wel, als was het maar omdat je op die manier zo vaak van je vrouw afhankelijk bent. Ook dat is nu weer niet zo erg, maar toch. Vervelend allemaal. Maar ook de opnieuw verworven wetenschap: je moet binnen het huwelijk alle twee kunnen rijden. Na een jaar was ik eigenlijk het rijden een beetje ontwend. Vandaar dat ik vrij onlangs mijn tweede vuurdoop heb georganiseerd: ik zou voor een nogal lange rit langs vrij drukke wegen behoorlijk lang het stuur in handen nemen.

Mijn vrouw en ik, we zijn wat oud geworden (eigenlijk gewoon doodgewoon oud)! Vandaar misschien dat wij min of meer de verkeerstips in acht nemen: geregeld stoppen, tijd nemen voor een licht iets in de maag, een klein wandelingetje doen en wat uitrusten. Ook: nooit de wagen alleen achter laten. Iemand moet dus een oogje in het zeil houden.

We hadden ieder om beurt ons wandelingetje gedaan en zaten nog wat te keuvelen op een bank. Niet zo heel veel te bespreken: we zijn al behoorlijk lang getrouwd: naar moderne normen waarschijnlijk al te lang!

Toen werden wij getroffen door een heerlijk spektakel. Een man, een vrouw en een jonge vrouw, ogenschijnlijk de dochter, stapten uit hun auto. Vooral het echtpaar trok mijn zeer bijzondere aandacht: hij stond wat men noemt haarscherp, een lichaam waar geen spatje vet te veel aan was; zij was van het overdonderende dikke vrouwmenstype. Bovendien lukte het haar slechts met de grootste moeite zich uit het voertuig te wurmen. Zij droeg zeer wijselijk – het was bloedheet – een strooien zonnehoed met brede randen en een bos linten om het ding waarschijnlijk bij winderig zonneweer op het hoofd te houden. Dit keer echter totaal overbodig. Windstil. En die boezem? Mijn god, zelden in mijn leven meegemaakt. Bovendien leek het mij dat de speerpunten van haar boezem een bijna hopeloze strijd aangingen met de uitlubberende buik. Zij was kortom één pak deinend vlees. En dat tenger mannetje dan. Hij leek een wesp naast haar indrukwekkende lichaamsgeweld. Maar ook: zij beschikte over een klaterende lach die dat op zich troosteloze parkeerterrein naast de grote autoweg bezielde met menselijke blijheid. Geen sprake van gezeur, geen sprake van gemopper, geen sprake van verzuring. Een luide lach weergalmde over de P-vlakte. Weldra waren ze flink aan het eten. Minder voorzichtig, met het oog op de veiligheid, dan wijzelf.

Nog was de pret niet ten volle beleefd. De dochter toverde een modern mobieltje tevoorschijn dat in de huidige tijd het échte fototoestel is geworden. 'Onze' moeder nam een krijgshaftige houding aan als een cowboy uit de Far West. Een enkele keer stond ze daar met haar volle gewicht steunend op een van haar fragiele benen terwijl ze een poging ondernam het andere been jeugdig en vrijmoedig de lucht in te gooien. Even kreeg ik aandrang een schietgebedje te prevelen, maar het onheil had niet plaats: zij overleefde 'vrouwmoedig' haar gedurfde houding. Met die moderne toestelletjes kun je natuurlijk bijna eindeloos fotootjes schieten en lekkere kiekjes maken. En dat deed de dochter dan ook. Alle mogelijke speelse houdingen werden vereeuwigd en komen misschien op een of andere dag op facebook. Ik zal het niet zien. Toen onze moeder, blijkbaar niet te vermoeien, haar fotosessie als afgerond beschouwde, begon zij nu als volleerde fotografe allerlei opnames te maken van haar dochter die haar uiterste best deed om als jonge en echte cowboygirl over te komen. Dankzij de almachtige hoed! Heel even slaakten ze zelfs een kreet. Zou hun mobieltje ook geluid opnemen? En de man? De vermoedelijke vader en echtgenoot van... Hij stond en keek. Hij was bijna het menselijke ontstegen en glimlachte zalig bij zoveel kinderlijke en vrouwelijke vreugd.

Wat zou de wereld toch arm en saai lijken als er geen mensen als ons trio over gods wegen ronddwaalden.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be