Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 09/11/2016 Fijn stof Paul Dessein

Wij hadden een boom. Een mooie boom, een heel mooie en ranke boom waarin de vogelen der schepping, Bijbels bijna, kwamen nestelen. Helaas de boom werd ziek. Wij hebben er een boomchirurg – echt, die bestaan – bijgeroepen die ons bevestigde dat dit prachtige, lenig opgeschoten exemplaar van het bomenras rijp was voor de sloop: onze boom was een bedreiging voor de hele buurt. Wij hebben de boom zelf laten vellen: het eigenlijke neerhaalwerk was voor een kenner, maar daarna hebben wij flink meegeholpen: zijtakken verwijderen (de kleine voor de container; de grote voor eigen gebruik), en de stam in steeds even hoge stukken gezaagd. Daarna: kloven. Wij hebben zelfs met een elektrische kloofhamer leren werken.

Onze kijk op de wereld is danig verruimd. Wij hebben nu de stellige indruk dat we in de jungle, de echte, voortaan zouden kunnen overleven. En ook: vele keren het mopje aangehoord, dat je je met hout drie keer kunt verwarmen, een eerste keer... De rest ken je wel. Ik heb telkens minzaam geglimlacht. Ik help mee aan de antiverzuring. Bovendien kan ik niet zonder een of andere vorm van ideaal. De minzaam glimlachende mensheid is toch een héél groot goed! De houtblokjes hebben we keurig gestapeld. Ik wil eerlijk zijn: niet ík heb gestapeld. Dat is een heel precies werk dat een perfecte inschatting veronderstelt. Die gave heb ik niet. Ik mis overigens vele gaven. Ik troost mij dan maar met de gedachte dat het brengen van het hout en het aanreiken ervan het werk van mijn partner verlicht, aanzienlijk verlicht. Hoewel. Ik twijfel soms.

We zijn nu ongeveer in het seizoen van de open haard aanbeland. Wij hebben nog een authentieke ouwerwetse open haard, waarbij het knetterende vuur door niets wordt belemmerd. We moeten natuurlijk spatten vermijden en vonkjes: ook dat veronderstelt dan weer een uiterst behoedzaam bedachte ordening. De rest van het zelfbedrog in de vorm van vertroosting, kun je al raden.

Die ochtend luisterde ik naar het persoverzicht: mijn laatste minuten in het heerlijk warme bed (wij slapen onder een kameeldekbed)! Maar wat ik hoorde deed mij bijna verstijven van onbehagen: een paar uur openhaardvuur (zoals bij ons) jaagt evenveel fijn stof, een zeer gevreesd goedje, in de lucht als een autotrip naar ergens diep in Europa. Onze haardvuurse gezelligheid kreeg meteen een flinke klauw. Wij waren ineens in plaats van twee genietende oude mensen een vuns, natuurbedervend stel. Wij zijn er nog altijd niet van bekomen, van die afschuwelijke slag. Als ik nu kijk naar onze houtstapel waarvan ik de esthetisch verantwoorde stapeling bijna- mateloos bewonder, dan ben ik de prooi van heftige schuldgevoelens: ik ben medeverantwoordelijk voor de teleurgang van moeder aarde, zoals ik vroeger zo graag las in de talloze indianenverhalen die ik in mijn kinderjaren heb verslonden.

Maar een ongeluk komt nooit alleen. Wat ben ik blij dat wij kunnen beschikken over zoveel volkswijsheid: het maakt het schrijvende bestaan een stuk eenvoudiger. Het tweede ongeluk was, dat daar in één adem werd aan toegevoegd dat scharrelkippen ongezonder zijn dan legbatterijkippen. We moeten elkaar nu zeer goed verstaan: een échte scharrelkip is natuurlijk minstens even gezond als een legbatterijkip, gezonder zelfs. Maar, wat de radio, of de kenner in de radio, mij die ochtend diets wilde maken, was dat de scharrelkip, omdat ze scharrelt, meer fijn stof (weer die intieme vijand) in de lucht jaagt dan haar ongelukkige collega in gestresseerde legtoestand. Natuurlijk is een onschuldig scharrelkipje geen bedreiging voor onze gezonde lucht. Maar duizenden scharrelaars, dat is een heel ander verhaal. En dat bestaat: ik weet niet hoeveel miljoenen scharrelkippen dagelijks onze luchtkwaliteit naar de duvel helpen. Alles heeft zijn prijs, overwoog de groene filosoof. En ik die zo hield van dat woord: scharrelkippen en ook van het product van hun legactiviteit, het schattige scharrelei.

Een derde verschrikkelijk terneerdrukkende mededeling: ergens (!) heb ik gelezen dat alles bij mekaar (wat dat ook moge betekenen) het ei van die troosteloos levende legbatterijkip gezonder zou zijn dan mijn zeer geliefde scharrelei. Omdat, zo zeggen die geleerden(?), de legbatterijkip legbatterijvoedsel krijgt dat volledig op de productie van een gezond ei is afgestemd, waardoor een eitje ontstaat met gunstige invloed op het cholesterolgehalte, met bloeddrukverlagende eigenschappen en met een behoorlijke aanvoer van Omega 3! Hou toch op!

Onze legbatterijkip is een intellectuele freule.
Mijn scharrelkip is een wilde boerendochter.
Ik weet wel wat ik moet kiezen!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be