Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 07/12/2016 Lachen

Gelukkig is er nog 'De krant van Blankenberge' om op de hoogte te blijven van het 'menselijke' lachen dat, hoe gezond ook, soms dramatische vormen aan kan nemen. Neem nu Het bal van de burgemeester. Sinds enige tijd is daar blijkbaar de gewoonte ontstaan om samen met de burgervader op de foto te prijken. Zoals altijd in dergelijke omstandigheden is het zaak zo 'voordelig' mogelijk op de gevoelige plaat te verschijnen. Of op de chip. Ik houd er natuurlijk rekening mee dat ik nu waarschijnlijk een onwaarschijnlijke bok schiet. De Here weze mij genadig. Zo voordelig mogelijk. Tot nu toe, althans op doorsneekiekjes (hoezeer ik ook het fototechnische kunnen van Fonz waardeer), is de meest voor de hand liggende methode een zalige en complexloze lach. Wat heden ten dage meestal ook kan dankzij de wijdverbreide mond- en tandenzorg. Wat al gebitten zijn daar vol trots en lachend geëtaleerd. Zowel mannen als vrouwen doen daarbij hun uiterste best. Het zou heel moeilijk zijn, en heel lang duren om al die foto's te doorploegen op zoek naar de mooiste en meest hartveroverende lach. Je mag er niet aan denken dat je in een jury zou zetelen die na het doorploegwerk nog even moet beraadslagen om tot een definitief en eensluidend antwoord te komen.

Paul Dessein

Maar wie zeker ergens een prijs verdient is onze burgemeester. Hij heeft zich daar tijdens die bijna-eindeloos durende fotosessie wellicht kapot gelachen, zich bijna-letterlijk ziek gelachen. Je moet het maar eens nakijken: op slechts 1 (één) foto lacht hij niet. Een timing die even een fractie van een seconde faalde. Het zij hem natuurlijk vergeven.

Zelf dacht ik aan gebeurtenissen waarbij je het centrum van de aandacht bent. Een trouwreceptie, bijvoorbeeld. Mijn god, wat was ik doodop van het zware werk. Een eeuwigheid lang twee à drie kusjes uitdelen is een verschrikkelijke belasting voor de spieren van mond en lippen die door de jaren heen toch wat van hun felle robuustheid hebben moeten inleveren: wellicht bij gebrek aan voldoende onderhoudstraining.

Maar onze burgemeester heeft dus niet versaagd in zijn lachsessie. Telkens en telkens opnieuw heeft hij het onderste uit de kan gehaald om uit de diepte van zijn schijnbaar tomeloze energie een gulle mede-lach te produceren om in overeenstemming met de telkens vernieuwde lach van telkens andere stellen, van telkens andere groepen, mannen en vrouwen, zijn steentje bij te dragen aan het beeld van volkomen vreugde, van volkomen harmonie, van de volkomen perfecte schijn. Onze burgemeester is op lachgebied vast en zeker een man met een lange adem.

Een paar foto's vertonen ook duimenwerk. De gekiekte vindt het blijkbaar nodig om zijn duim verticaal het luchtruim in te duwen. Dat gebaar is waarschijnlijk het gebaar voor 'super-oké'. De duim is als het ware een bijkomende illustratie van het onwaarschijnlijk leutige van de dansavond. Onze burger kan natuurlijk niet achterwege blijven: onze stad moet met alle middelen gepromoot: lach en duim sluiten een soort heuglijk heilsverbond. Maar omdat er minder 'duimers' dan lachers waren, zal de op zich ontzagwekkende duim van Patrick wel veel minder zijn aangetast dan de bij het lachen betrokken kaakspieren. De burgemeester heeft daarbij ook nog de neiging met de kikkerreflex uit te pakken. Zodra enkele vrolijk en uitgelaten lachende meiden – gaande van jonge en piepmooie meisjes tot vrouwen en vrouwmensen die nog een heel verre herinnering aan jeugdige schoonheid bewaren – zich tegen de burgervader aanschurken, gaan bij onze vader de armen onweerstaanbaar omhoog om dan gecontroleerd zacht te landen op de schouders van onze vrouwelijke medemensen om hen als het ware in een wereldverbroederend en -verzusterend universum te omarmen. De vele vrouwen die die ervaring hebben meegemaakt lijken, op de foto's althans, zielsgelukkig.

Zelfs enkele mannen ondergaan het lot van de zachtlandende burgemeesterarmen. Waarom ook niet: stevige mannenvriendschap heeft altijd al een grote rol gespeeld in werelden waar het om macht gaat. Ook de mannen – ere wie ere toekomt – zagen er vrolijk en voldaan uit.

Over het eigenlijke feest kan ik uiteraard niets berichten. Ik ga er nooit naartoe.
En toch: ik heb herhaaldelijk kunnen lachen met de foto's. Lijkt mij voldoende.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be