Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 28/12/2016 Nieuw-Guinea

Nieuw-Guinea is een zeer uitgestrekt halftropisch eiland. En op dat soort eilanden groeien allerlei planten, struiken en bomen met heerlijke vruchten en bessen die nog eens goed blijken voor onze gezondheid. Zelfs bepaalde wortelstokken laten zich in dat tropische concert niet onbetuigd. Die vruchten, bessen en wortelstokken hebben heerlijke eigenschappen: ze bevatten bijvoorbeeld massa's maar dan ook massa's antioxydanten die naar het schijnt zeer doeltreffend zijn tegen allerlei kwaaltjes. Wat ze uitspoken, weet ik in de verste verte niet. Bovendien werpen bepaalde bessen en vruchten zich op als een ongelooflijk wapen in de strijd tegen typisch mannelijke én vrouwelijke vervelende aandoeningetjes van de blaas (vooral vrouwen) én van de prostaat (exclusief mannen, uiteraard!). Helaas, ook in Nieuw-Guinea krijgen oudere mannen prostaatproblemen waardoor ze net zo stotteren bij het lozen als hier bij ons in West-Vlaanderen, Vlaanderen, België, West- en Oost-Europa en Amerika.

Paul Dessein

Nieuw-Guinea is dan ook nog een keer hét eiland van de paradijsvogel. Een zangvogel. Maar wat een heerlijke kleurenpracht, wat een schitterend en onmogelijk mooie pluimstaart. De mannetjes althans. De vrouwtjes zijn grijze muizen: binnen het vogelenrijk vallen ze eigenlijk bijna uit de toon. Het eiland is zo rijk aan voedsel en er leven zo weinig vijanden dat het grootbrengen van de kroost – altijd heel beperkt in aantal – volledig ten laste van het wijfje valt. Een probleemloos niemendalletje overigens. Wat een verschil met onze merels die een heel seizoen lang gezamenlijk – mannetje en wijfje – zwoegen voor het opkweken van hun jongen.

In Nieuw-Guinea is dat allemaal een fluitje van een cent. Mannetjes voeren weliswaar hun gebruikelijke onderlinge oorlog uit om bij de wijfjes in de smaak te vallen: de wereld is nu eenmaal de wereld. Die onderlinge oorlog echter tussen de mannetjes wordt op de kattenwandeling (de 'catwalk') uitgevochten: ze bestrijden elkaar vooral met hun barokke en overdreven sierlijke vederpak, waarbij de overdadig gekleurde pluimstaart een hoofdrol krijgt toebedeeld. De wijfjes, in tegenstelling tot sommige grotere zoogdieren, kijken vanop de eerste rij vrij geïnteresseerd toe. Dat is de enige levenstaak van de mannetjes: mooi zijn, nog mooier zijn en af en toe paren met de grijze uitverkorene(n).

Volgens onze David (A.) hebben mannetjes in een dergelijk overvloedig van voedsel voorzien eiland niets anders te doen dan kleurenexperimenten te bedenken met hun veren. (Voor alle duidelijkheid, de mannetjes gaan heel vaak zo overdadig te werk dat hun staart hinderlijk wordt: verregaande vormen van lichaamscultuur zijn altijd al schadelijk geweest). Wat wil je: die mannetjes zijn nu eenmaal creatievelingen en vernieuwende artiesten die zich hun leven lang inzetten voor dit hoogverheven ideaal: individueel de mooiste zijn van een heel grote groep die als groep alsmaar keurrijker wordt dankzij de overweldigende hoeveelheid vrije tijd. Heel even. Je mag er als man niet te lang bij stilstaan dat je levensvervulling op aarde daaruit zou kunnen bestaan: geregeld genieten van een beetje tedere lust, geen enkele verantwoordelijkheid voor de eventuele gevolgen van dat zachte genoegen op te hoeven nemen en voor de rest slechts denken aan je uiterlijke verschijningsvorm, aan je 'look' (spreek 'oe' uit)! En als vrouw? De opvoeding van het nageslacht, zoals al medegedeeld, een niemendalletje. En je voor de rest kunnen amuseren met de ijdele fratsen van die opgepepte, kleurrijke mannetjes. Dat biedt dan toch ook iets. In die zin – ik hoop me geen al te grote woede op mijn mannelijke hals te halen – wens ik iedereen, man en vrouw, een 'Gelukkig Nieuw-Guinea'!

Het schijnt dat van alle Europese mannen de Italiaanse man het dichtst in de buurt komt van het paradijselijke ideaal van de mannetjesparadijsvogel. Die Italiaanse man is enorm begaan met zijn uiterlijk: in een goed Italiaans huwelijk zijn de écht mooie kleren voor de man. De vrouw komt op de tweede plaats. Dat was tot voor kort de ijzeren wet. Of dat leidt tot een paradijselijke samenleving is natuurlijk een heel andere vraag! Want over deze Italiaanse man wordt alom gefluisterd: goede minnaar, slechte echtgenoot. Geheel in de lijn van de moderne verontschuldigingscultuur, bied ik mijn excuses aan, mocht deze laatste fluistering die mij ook maar ter ore is gekomen, een hele groep mensen hebben gekwetst.

Zo zie je maar: het is altijd wat.

Gelukkig Nieuwjaar.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be