Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 11/01/2017 Oma Paul Dessein

Het is zaterdag. Ik luister naar het persoverzicht. Op weekse dagen krijgen we dat persoverzicht om vijf over halfacht. Ik luister dan geboeid (of niet) nog nagenietend van de ochtendlijke 'bedwarmte', want na het overzicht sta ik onverbiddelijk op in de kilte van onze jaloezie-geopende slaapkamer.

Zo'n persoverzicht ontslaat mij van de 'plicht' een halve ochtend door te brengen voor het pc-scherm op zoek naar allerlei standpuntartikels die door het stapeleffect danig vermoeiend kunnen zijn. Maar goed: het is zaterdag. Dan beluister ik het persoverzicht knusjes (!) gezeten op de bank of nog aan de ontbijttafel onder het haast onuitsprekelijke genot van mijn naar alle waarschijnlijkheid laatste kopje koffie van die zaterdag.

Wat ik hoorde! Naar het schijnt gebruiken vele ouden van dagen, ja zelfs ronduit oudjes, hun computer om naar datingsites te surfen met de zoete hoop een allerzoetste 'lief' te enteren!

Dat doet nadenken.

Zelf ben ik (nog?) niet in het geval dat ik als 'zoekende' onderweg ben. Bovendien komt mijn mannelijke kant in mij even heftig opspelen: zoals elke man, zo verneem ik toch, ben ook ik er diep van overtuigd dat ik vroeger dan mijn vrouw dit aardse tranendal in de steek zal laten.

Dat steunt natuurlijk nergens op. Ik ben, zoals de meeste mannen, een paar jaar ouder dan mijn vrouw. Natuurlijk nu ook weer niet zó veel jaar dat dat een 'we-worden-samen-oud' in de weg zou staan: een klein beetje ingebouwde voorzichtigheid is altijd 'wijs'! Maar, zo denken wij nog altijd, vrouwen halen die achterstand makkelijk op en boeken daarna nog voorsprong waardoor ze dan vervolgens alleen komen te staan. Al met al dan, ben ik er innerlijk diep van overtuigd dat een dergelijke alleen-zijn-situatie niet voor mij is weggelegd. Dat is vanzelfsprekend geen ijzeren wet en toch ging het ochtendoverzicht daar duidelijk van uit.

Het mooiste voorbeeld in dat ochtendoverzichtje was dat van een heerlijke oma van 74 (vierenzeventig!) jaar. Blijkbaar zijn nog niet alle oma's van in de zeventig lieve maar uitgeleefde 'besjes' geworden. Ons uitermate actieve 'besje' was dankzij haar computer en dankzij de datingsites voor de ouder wordende medemens in contact gekomen met twee (2!) acceptabele heren. (Voor zover heren en vooral dan oudere heren acceptabel kunnen zijn volgens bepaalde, heftig verzuurde feministen.)

Die twee heren komen afwisselend in aanmerking – zonder vaste regelmaat, stel ik me voor – om samen met het voorwerp van hun liefde of ... van hun genot (??) een genoeglijke, gezamenlijke vooral, tv-avond te beleven begeleid door heel wat lieflijk geknuffel. Het blijft daarbij natuurlijk een open vraag of dat aandoenlijke geknuffel het plezier van de tv-avond niet in de weg staat.

Twee! Blijkbaar verliest het jaloeziemechanisme – dat vaak zo'n belangrijke rol speelt zonder dat we dat toe willen geven, modern als we zijn – met de jaren zijn scherpte. Kan ik me zelfs voorstellen dat die twee heren op bankvisite bij ons besje dikke vrienden worden? Mag ik me voorstellen dat ze op den duur een stevig trio vormen? Is het denkbaar dat ze ooit getweeën naar de uiterst aangename knuffelavond afzakken en in volle harmonie en vrede genieten van wat het leven nog bieden kan? Mag je je daarbij, in je verbeelding, een en ander voorstellen? Waarschijnlijk beter niet. Wat gerommel in de marge vergeleken met het échte werk! Kranige oudjes die in een grandioze, zeer herfstige opwelling van erotische levenswil niet ten onder willen gaan. Ontroerend eigenlijk. Hun jeugd is voorbij, ze maken zich minder druk om gebruiken en overeenkomsten en genieten op de valreep nog van een lichtjes ingezakt, behoorlijk gerimpeld lichaam vol van herinneringen. Ook de flinke knarren gaan zelfstandig op zoek naar een laatste zonnestraal.

Mag ik hopen dit stadium over te kunnen slaan?

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be