Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 25/01/2016 Donald Paul Dessein

Door de wil van het volk is – deze eerste zin klinkt te plechtig voor een doodgewoon en bescheiden 'cursiefje' in de Krant van Blankenberge – door de wil van het volk dus is de heer Donald Trump verkozen tot de zoveelste president van de VS. In zijn voetsporen is meegestapt de betoverende Europese Melania.

Zou hier mijnentwege een glimpje jaloersheid doorschemeren? Ik denk het niet, maar je weet maar nooit: wie ziet er klaar in de afgrondelijke poel van eigen gevoelens? Hoe dan ook is Donald de perfecte illustratie van de oude bok die nog wel eens een groen blaadje lust: het derde blaadje in het bewogen Donaldiaanse leven. En ... drie is een heilig getal.

Voor dat heilige getal is zelfs, destijds, ons aller Wilfried Martens bezweken. Hoewel. In zijn geval was het een vernieuwd 'groen' blaadje: een oud geworden exemplaartje uit de vervlogen jeugdjaren. Soms achterhaalt de werkelijkheid het meest ondenkbare. In L. (geboortedorp van mijn vrouw) is een zeer kranige 'knarrin' van 81 (eenentachtig) jaar met een van haar jeugdvrienden (82) in een heus samenlevingscontract gestapt. Ach, de wereld biedt zeer hoopvolle vooruitzichten! Maar ook hier weer zijn kwaadwillige lieden aan het werk: ze verspreiden het gerucht dat deze ontroerende verbintenis niet is voortgesproten uit liefde, maar uit de behoefte om erfenissen(!) goed te regelen. Ik wil er geen snars van geloven.

Terug naar ouwe Donald en behoorlijk jong blaadje Melania. Mijn vrouw, aanhangster van Michelle (O.), vindt bovendien dat Melania een hemelsmooie jurk (ensemble, want met schoudermanteltje?) aan had die, merkte ik op – ik tracht altijd mijn partijtje mee te blazen in het modeconcert – van een speciaal soort blauwgroene kleur was. 'Turkoois' durfde ik niet in de mond te nemen – ik ben ook altijd beducht op mijn bek te gaan in moeilijke gesprekken over vrouwenmode. Wat ik eenvoudig wou zeggen – hahaha – was dat het groene blaadje bijna symbolisch in een soort (blauw)groen gekleed ging, als om het wervende vermogen van de 'groen-bokvisie' alle kracht bij te zetten.

Donald en Melania surfen op een 'groene' golf. Ze geven op hun manier uitdrukking aan een genetisch aangeboren mannelijke verlangen: dat van de eeuwige jeugd. De bok blijkt een tijdlang jonger dan hij werkelijk is en het blaadje is een jeugdige verzekeringpolis.

Zou ik dan toch een beetje afgunstig zijn? Ik denk het nog altijd niet. Meer zelfs: ik denk het ook niet te worden in de loop van dit cursiefje. Er kleven trouwens veel bezwaren aan het oude-bok-groene-blaadjesamenlevingsmodel. Want hoe kan Donald bijvoorbeeld weten dat Melania, toen ze voor de allereerste keer zei: 'Donald, ik heb je echt zo lief, zo lief' ze terzelfder tijd eigenlijk dacht: maar diep in mijn hart schuilt het verlangen naar je buidel. Misschien is dat niet zo. Misschien, zoals in de allermooiste prinsessensprookjes, was de liefde van Melania voor de echte Donald vrij van elke berekening, was die liefde rein ende puur ende zuiver. Wie, wie zal het zeggen?

Donald was niet alleen omringd door de kleine Trump van de aanbedene Melania, maar ook door enkele stevige Trumpen en Trumpinnen: nazaten van eerdere, ontroerend mooie (altijd met mooie vrouwen) verbintenissen. Nieuwsamengestelde gezinnen. Dat moeilijke woord dat tot onze dagelijkse woordenschat is gaan behoren omdat die nieuwe werkelijkheid alledaags is geworden. Deze nieuwe wekelijkheid overigens is wat ze is, maar fraai vind ik ze niet.

Op zijn manier is Donald, zijn Melania en Donald de vertegenwoordigers van onze nieuwe, o zo vrije wereld. Daarbovenop lijkt Donald een ervaringsdeskundige in de wondere wereld van de 'poesjes'. Althans te oordelen naar de op band opgenomen 'cafétapkastpraat' van Donald uit ver en lang vervlogen tijden. Praat en daden (?) van Donald roepen alom afschuw op. Vrouwen zijn wereldwijd massaal de straat opgetrokken om poesje te beschermen tegen grijpgrage vinger(tje)s. Hebben ze gelijk? Dat moeten zij zelf maar zien uit te maken.

Maar! Heb je die vrouwen even massaal gezien ten tijde van de seksuele strapatsen van Bill Clinton? Een nochtans roemruchte poesjeskenner! Waarom, waarom dán niet? Bill was toch, wat je in het Frans zo mooi noemt, 'un cochon splendide' (een heerlijk varken).

Bij ons, ten tijde van politicus Cools, toen die alle wegvoeglijkheidsnormen in woord én daad aan zijn spreekwoordelijke laars lapte, waar waren toen onze dappere 'protestgangsters'? Nog één keer terug naar Donald. Ik hoop uit menselijk mededogen – dat volgens de christelijke leer, waarin ik ben opgevoed, torenhoog moet zijn – dat Donald niet bedreigd wordt – want zeventig jaar! – door de typische mannenziekte die begint met stotterend en moeilijk en al te vaak plassen. Ik hoop het ook voor Melania, want nog altijd behoorlijk 'groen'. Hun zoontje verdient misschien een mama en een papa die de opvoedkundige rit samen uitrijden.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be