Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 22/02/2017 Meeuwen Paul Dessein

Ik heb uiteraard bergen herinneringen aan mijn 'prille' jeugdjaren. Twee niet-onbelangrijke zaken komen naar voren. De eerste was de krant Het Volk die mij dagelijks een portie politiek en ander nieuws voorschotelde. Vanuit een bepaald standpunt weliswaar, maar dat kan moeilijk anders. Ik ben blij dat wij Het Volk konden lezen. Daarnaast het 'soldatenhalfuurtje' waar mijn vader een onvoorstelbare fan van was. Ik herinner me zeer levendig de vele varianten op: 'Voor mijn eenzame jongen in het verre Soest. Ik verlang zo naar je thuiskomst'. Dat was dan gewoonlijk een soort antwoord op de soldatenverzuchting: 'De jongen die zo naar je smacht'. Smacht. Nog altijd heeft dat overtrokken woord voor mij een aparte gevoelswaarde. Misschien heb ik teveel gesmacht. Wie zal het zeggen?

Ik herinner me ook een liedje uit die tijd dat ik toen zeer mooi vond vanwege de verlangende hunker die eruit sprak. Ik vond het ook heel 'schoon' omdat ik het verkeerd verstond. Ik verstond: waar de meeuwen schreeuwen boven 't hol gedruis, daar ben ik geboren, daar voel ik me thuis. Ik verstond dat niet, dat van dat 'hol gedruis' (of was het gebruis?). Dat geheimzinnige, dat vreemde, dat rare 'hol gedruis' trok aan mij, onweerstaanbaar. Zo heerlijk mooi, zo fonkelend mysterieus, zo betoverend onverstaanbaar. Een 'hol' gedruis. Pas veel later, in een moment van ontnuchtering, wist ik ineens dat onze meeuwen schreeuwden boven 't golfgedruis (of gebruis). Plotsklaps ook verliest dat door mij zo gekoesterde liedje zijn tover. Soms is de onwetendheid een zeldzaam charmant goed.

Wel houd ik nog altijd van meeuwen. Zeevogels die volgens de ons ingeheide informatie 'onlosmakelijk' met de zee zijn verbonden. Maar ze hebben ook hun weg naar het land gevonden waar ze, de merels achterna, in eindeloze onverschilligheid op weidegronden staan te trappelen om wormen en pieren uit de donkere aarde te lokken... Vanwege hun onlosmakelijke verbondenheid met de zee zijn ze beschermd: afblijven! Die meeuwen, nog altijd diep genetisch met de zee verbonden, durven nu al eens nestelen buiten de zee en bouwen zo een thuis voor hun kroost op bepaalde daken van onze Blankenbergse stad. En zoals zo vaak: een diepe liefde voor de vogelen slaat om in harde strijd. Wat denken die opportunistische meeuwen wel dat ze zich gaan voortplanten op onze daken en daar zorgen voor een enorme poepvervuiling en voor akelig geschreeuw! Het gebeurt zelfs dat ze zich op moeilijk zichtbare plaatsen terugtrekken om hun kroost goed te verzorgen? Zijn wij anders?

Om ze zeker te vinden, die nesten, overweegt – heb ik ergens gelezen – het vroede stadsbestuur drones in te zetten. Van die onbemande monstertjes die overal hun onbescheiden spiedend oog laten dwalen om vervolgens meestal totaal onverhoeds, zoals de onverbiddelijke zoener, toe te slaan. Maar 'onze' drones zouden enkel worden ingezet om geheime en moeilijk toegankelijke broedplaatsen 'in kaart te brengen'. Mijn god, wat heeft men al niet voor uitdrukkingen in ons moderne taalgebruik. In kaart brengen! Maar moderne drones kunnen ook als vijandig worden beschouwd.

Vandaar. Vandaar dat in bepaalde landen arenden worden afgericht om die drones op te speuren en in de lucht onschadelijk te maken. Je mag er toch niet aan denken dat in onze eigen stad iemand op de gedachte komt een ingehuurde arend in te zetten tegen de door ons stadsbestuur losgelaten drones, omdat hij, bijvoorbeeld, niet weet dat het stadsbestuur deze tuigen alleen met de meest vreedzame doeleinden inzet: een klein en ongelijk gevechtje tegen het 'wild' broeden van onze zeer geliefde meeuwen. Misschien komt het zover dat wij in onze stad verplicht zullen zijn te kiezen. Zo zou je bijvoorbeeld kunnen kiezen voor de meeuwen en tegen de drones. En dan zou je stiekem het arendgeweld goedkeuren. Vanuit mijn herinneringsliefde voor de 'holgedruis'-meeuwen zal het voor mij zeer moeilijk worden. Ik overweeg zelfs om mij diep in mijn dorp terug te trekken.

Want grote liefdes winnen bij onbereikbaarheid en afstand: in mijn dorp dus!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be