Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 22/03/2017 Mijn geboortedorp Paul Dessein

Mijn geboortedorp is eigenlijk een geboortegemeente. Een door en door brave gemeente (voor zover dat bestaat) diep in West-Vlaanderen, met weinig inwoners maar zeer uitgestrekt. Vanwege die uitgestrektheid gaat mijn gemeente, M., prat op drie zones. In het noorden vinden we het 'Noordeinde' met veel grote boerderijen en, naar algemeen werd aangenomen, rijke boeren en boerinnen. Het centrum bestond uit de eigenlijke dorpskern. De plaatselijke naam voor dit centrum luidde: 'De Platse' en de bewoners ervan: 'de Platsenaars'. Een paar winkeltjes, een brouwerij (dat had je toch niet kunnen denken!) en, bijna niet te geloven: een echt kasteel met baron, barones en zonen en dochters, onder wie, de jongste, Françoise (van de baron), een bijzondere plaats innam. Zij was zowat vrijgevochten, sprak natuurlijk Frans maar evenzeer en zeer vlot ons lokale dialect. Ze was benaderbaar genoeg om ons hart wat sneller te doen kloppen, omdat zij, tegen alle adellijke verwachting in, doodgewoon dorpsmooi was en ooit verliefd op een van ons. Ach, Françoise...

In het zuiden vonden wij 't Hoekje. Het verhaal ging dat daar de armen woonden en het hele gebied had eigenlijk een kwalijke faam: drinken en vechten. Zo werd verteld. Sedert onheuglijke tijden heerste tussen de 'Platsenaars' en die van 't Hoekje een diepe vijandschap. Was je een 'Platsenaar', dan moest je minstens één keer tegen die onverlaten uit het zuiden gevochten hebben. Verder was onze gemeente rijk gezegend met duivenmelkers, wat een bijkomende charme verleende aan onze landelijkheid. Kortom, M. was een heerlijk ingedommelde, landelijke gemeente.

Ik heb eigenlijk vrij vroeg, via (verplicht) internaat, dat dorpse verlaten. Als ik dan eenmaal was getrouwd, ben ik geregeld op bezoek gegaan bij mijn ouders, en later, bij mijn moeder. Zo bleven we een beetje contact houden met mijn oorsprong, met mijn 'roots' zoals dat nu heet! Zo vernam ik op een gegeven moment dat in mijn geboortedorp een bom was ontploft. Dicht tegen de grens van 't Hoekje was een café overgenomen door nieuwe 'uitbaters'. Nieuwe uitbaters betekent vanzelfsprekend ook nieuwe gebruiken. Een nieuw gebruik bestond erin dat op zaterdagavond de bediening topless gebeurde. Ik heb – zoals bekend – een hekel aan al die vreemde woorden, maar hoe moet je dat vertalen? Recht voor de raap dan maar: met blote boezem. Misschien iets minder raapachtig: met ontblote boezem. Of nog meer verhullend: met onthulde boezem. Goed. Voor mijn moeder was dat een heftige pil om te slikken: ze had zelfs enige moeite om het op een natuurlijke manier te vertellen. Wat mijn vader zou gezegd hebben (hij was toen al dood), daar ben ik zo goed als zeker van, is: Onze-Lieve-Heer moet van elk zijn getal hebben, en daarmee zou de kous af zijn, in de mate dat deze uitdrukking in de gegeven omstandigheden kan.

Nu lees ik een verrassend bericht in een van de krantjes die je ongevraagd krijgt uitgereikt. Een zekere Sille, een Nederlandse met een maritiem verleden, is in het West-Vlaamse M. neergestreken: zo stond het, ik zweer het. Ik vraag me af of zij vlot contact kan hebben met onze autochtonen die een raszuiver West-Vlaams praten, maar met een heel eigen lokale tongval. Nu, dat is natuurlijk niet mijn probleem. Wat is nu de specialiteit van de neergestreken Sille? Zij heeft zich bekwaamd in het geven van kledingadvies, zij is dus 'styliste'. Zij specialiseert zich bovendien in adviesverlening aan vrouwen die zichzelf op gebied van stijl nog niet echt hebben ontdekt. Deze ontdekking kan jaren duren, soms een leven lang: dat zijn de dure vrouwen: via eindeloos aankopen zijn ze levenslang op zoek, een soort levenslang leren! Ze worden zelfs modern.

Bij Sille komt dat advies in drie sessies tot stand. De eerste sessie is bij haar thuis: in een perfect witte kamer leer je je angst voor felle kleuren overwinnen. In een tweede ronde komt Sille bij jou op bezoek en becommentarieert ze genadeloos je kleerkast en je keuzes: allemaal te grijs. Weg met die rotzooi! De derde ontmoeting bestaat uit één lange gemeenschappelijke winkeldag. Daarna heb je kleren voor een paar jaar. Het voornaamste is echter, dat je jezelf qua smaak hebt ontdekt voor de rest van je leven. Je kunt voortbouwen op je nieuw verworven stijlbeheersing. Hoeveel kost die 'drietrapstherapie'? Geen idee. Maar zoals sommige politici zeggen: op dat niveau (Europees bijvoorbeeld) is dat niet meer aan de orde. Uit de vele tips wil ik er een paar vermelden: Sille is niet bang voor een of ander gek accessoire bij een overigens klassieke aanpak. En vooral, los van al dat geld, brengt Sille de volgende boodschap: als Jennifer López haar rondingen mag tonen, waarom jij dan niet?

Mooi. En toch wil ik ootmoedig toegeven dat ik de logica van de vraag niet helemaal snap.
Anderzijds: gelukkig speelt logica niet altijd de hoofdrol!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be