Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 05/04/2017 B Paul Dessein

Ik wil het even hebben over mijn dierbare B-vrienden van de B-groep van onze teerbeminde Polderbutters. Als er een B-groep bestaat (en ook een C), dan bestaat er even natuurlijk een A-groep. Het grote verschil is de gemiddelde snelheid. Bij de mannen én ook bij de vrouwen van de A (laten we eerlijk zijn) is er een soort machocultuur aan de gang, waardoor de neiging ontstaat de beste te willen zijn. Op een gegeven ogenblik is de door een elitegroep binnen de elite opgelegde snelheid net iets te hoog waardoor de medemens door innerlijke twijfel wordt aangevreten. De medemens spartelt nog een paar maanden – een jaartje? – tegen en besluit dan wijselijk naar de B-ploeg over te stappen.

Bij de B's vind je echter ook een aantal ruimhartige 'middelbareleeftijders' die hun nog heftige krachten inzetten om de wat zwakkere leden van de fietsende gemeenschap mooi uit de wind te zetten door bijvoorbeeld zeer welgekomen kopwerk te verrichten tijdens de stroken martelende poldertegenwind. Ook kunnen wij genieten van het gezelschap van enkele vrouwen in onze gelederen. Deze vrouwen zijn van middelbare jeugd en paren de nog vrij intacte schoonheid aan een nog steeds ongeschonden fysieke kracht: kracht én schoonheid verenigd in één persoon. Wie zegt meer en vooral, zoals in het Duits: mijn liefje, wat wil je nog meer? Deze vrouwen – dames! – hebben ruimschoots de nodige krachten om hele enden op kop te rijden: gejaagd tegen de wind!

Bij de B ontstaat, wat dat betreft, een heel grote psychologische omwenteling. Bij de A's is het moeilijk denkbaar dat je, man zijnde, eigenlijk geloodst wordt door een of meerdere vrouwen (want ook bij de A rijden zéér getalenteerde meiden mee). Maar toch... Een echte A'er ziet graag dat bepaalde vrouwen zijn tempo kunnen volgen, maar heeft niet al te graag dat een A-vrouw de leiding van de operaties op zich zou nemen. Bij de B's blijft van deze houding geen morzel heel. Geen enkele B-rijder – ook de kloeke exemplaren niet – zien er graten in dat op lastige momenten de meiden hun grote aandeel kopwerk verrichten. Sterker: onze (!) vrouwen laten zich de lovende commentaren van hun mannelijke mederijders welgevallen. Zo hebben wij B-mannen het onnoemlijke voordeel achter 'onversaagde' vrouwen aan te kunnen fietsen zonder in het minst in onze mannelijkheid te worden geraakt: leve de vrouwenemancipatie is onze B-leuze. Want, geef toe: het oog heeft er meer aan achter een slank afgetraind vrouwenlichaam te fietsen dan achter die zoveelste mannenrug te ploeteren.

Ik wil heel even een vrij onverwachte bocht nemen. Maar geen zorg: ik kom terug. Vrij onlangs las ik een heerlijk en amusant boekje van onze Nederlandse Gerrit Komrij: 'Vila Pouca' dat een kroniek brengt van een onbeduidend Portugees dorpje van echt niemendal. Op een gegeven moment vergelijkt onze schrijver een Portugees feest met hét grote feest van Rio. Natuurlijk denkt iedere man daarbij aan de Riosambataferelen met de heerlijke danseressen. Even natuurlijk hebben wij vooral oog, maken we onszelf bedrieglijk wijs, voor de kunstzinnige kant van het spektakel, maar de strakke billetjes doen ook hun duit in het zakje. Komrij heeft het over die 'sidderende' achterwerken. Heerlijk woord, dat 'sidderende'. Temeer omdat dat 'sidderende' inderdaad 'naadloos(!)' aansluit bij de siddering die daarbij door het eigen lijf loopt.

Eigenlijk ontstaat in de diepste dieptes van de mannelijke ziel een heftig verlangen om in die kont te knijpen. Dat is dan ook weer een van die vele mysteries van het leven: dat er op bepaalde momenten een heftige knijpzucht ontstaat bij het denken aan Rio. We zijn gelukkig in goed knijpverlangengezelschap: in de politieke wereld is Komrijs landgenoot, Lubbers, een schoolvoorbeeld. Door echter toe te geven aan die knijpbegeerte kreeg hij de weinig vleiende bijnaam: de billenknijper! En verloor hij zijn politieke functie! Dichter bij onze sport blijft het illustere voorbeeld van Peter Sagan na een van zijn vele overwinningen. Hem is echter alles vergeven omdat hij ondertussen doorgaat voor de vertegenwoordiger van de rock-'n-roll in het wielerpeloton.

Hebben wij, B-mannen, dan nooit de neiging de heel zacht deinende achterwerken van onze B-vrouwen even aan te raken (bij een gefingeerde aflossing) of wellicht de onuitspreekbare begeerte even te knijpen?

Nee!
Wij zijn gedisciplineerde en mooi afgerichte ouder wordende mannetjes.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be