Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 07/06/2017 Piet Paul Dessein

Ik ben een merkwaardig boek aan het lezen: het gaat om de geweldige veranderingen die in de wereld (noch min noch meer!) hebben plaatsgevonden na de ontdekking van Amerika door onze goeie vriend Columbus (Colón, zoals hij in Spanje wordt genoemd). Een van de allereerste effecten was buitengewoon veel gedoe om zilver dat een soort universeel betaalmiddel werd. Dat had buitengewoon veel gevolgen die in dat boek ook worden beschreven, maar waar ik eigenlijk niet zoveel van begrijp. En toch blijft het interessant: je krijgt een glimp van een lichte mogelijkheid tot begrip, en zelfs dat weinige maakt een mens al zielsgelukkig – denk aan de dooie mus!

Ik ga nu even terug naar mijn lagere school (basisschool?) van mijn zeer landelijke dorp. Wij hadden toen nog wekelijks zangles en die werd gegeven door de onderwijzer met de meeste muzikale kennis: dat was een onderwijzer die bij ons in de buurt woonde: een uitzonderlijk vriendelijk man met een op het eerste gezicht een al even minzame vrouw. De pret kan niet op bij een samentreffen van zoveel vriendelijkheid.

Zelf kon ik niet zingen. Dat heb ik van mijn vader geërfd waarbij dient aangestipt dat mijn moeder geen enkele serieuze poging heeft ondernomen om daar enige correctie in aan te brengen: kortom ik heb het muzikale gen dat mijn vader nooit heeft bezocht in zijn volle niet-omvang geërfd.

Onze muzikale onderwijzer ('meester') verbood mij mee te zingen. Dat is natuurlijk een voorbeeld van radicale uitsluiting, maar ja, hij besefte meteen dat er met mijn muzikaal talent geen land te bezeilen viel. Het DNA-leven kan soms gruwelijk onrechtvaardig zijn. De neven van mijn vader – zeer talrijk zoals dat vroeger hoorde – zijn stuk voor stuk felle muzikanten. Een van die lieden heeft zelfs een muzikale beroepscarrière achter de rug en zijn dochter treedt in de vaderlijke voetsporen. Ik moet opletten of ik word, terwijl ik dat schrijf, spinnijdig van afgunst.

Een lied, dat ik vaak gehoord heb, is mij bijgebleven: ik ben altijd al een passieve muziekliefhebber geweest. Tot meer kan ik niet uitgroeien. Mijn vrouw is gelukkig gezegend met muzikaal talent zodat zij een welkome aanvulling kon zijn voor mijn door en door aangetaste muzikale genenmateriaal. Een terloopse bekentenis: het heeft een beetje geholpen, haar muzikale genen, maar toch niet om al te hoog van de spreekwoordelijke toren te blazen. Zo zijn wij niet-samenzingend door dat aardse leven aan het ploeteren, op muzikaal vlak dan. Ik heb het nagevraagd: ook zij heeft dat lied dat mij bij is gebleven op haar lagere school gezongen. (Zij kan de tekst nog feilloos en zonder aarzelen uit het hoofd.) Het betreft een liedje ter ere van een der grootste piraten uit de Nederlandse geschiedenis, ja zelfs een der grootsten uit de wereldgeschiedenis. Mijn vrouw heeft uit volle borst meegezongen – ik heb in volledig stille beschaamdheid geluisterd – naar dat lied van de grote man met de kleine naam.

Ter herinnering, hier even de tekst:

Heb je wel gehoord van de zilveren vloot/ De zilveren vloot van Spanje?/ Die had er veel Spaanse matten aan boord/ En appeltjes van Oranje/ Piet Hein!, Piet Hein!/ Piet Hein, zijn naam is klein,/ Zijn daden benne groot (2x):/ Hij heeft gewonnen de Zilveren Vloot,/ die heeft gewonnen, gewonnen de Zilveren Vloot/ die heeft gewonnen de Zilvervloot

Wat mij toentertijd altijd al geheimzinnig voorkwam was dat van die 'Spaanse matten'. Ik heb er nooit naar gevraagd, lijdzaam als ik de 'zangstondes' onderging. Ik heb dan meer dan een halve eeuw geleefd zonder dat die 'Spaanse matten' ook maar in de verste verte mijn gemoedsrust zouden hebben kunnen bedreigen.

En nu terug naar mijn boek. Het zilver dat vreselijk overvloedig te vinden was in Potosí werd, in de beste traditie van vroeger, in de meest erbarmelijke omstandigheden opgedolven. De Spanjaarden maakten van een bepaalde hoeveelheid zilver een soort universele munt. Deze universele munt werd op boten geladen en derhalve waren deze boten een 'voorwerp van heftig verlangen!' Deze zilvermunt kreeg in Nederland de bijnaam van 'Spaanse mat'.

Toen ik dat las sprong mijn geest naar dat wereldberoemde lied, althans binnen de Nederlanden! En hier komt onze Piet Hein op de proppen. Na zoveel jaar: eindelijk mijn kleine mysterie opgelost. Ook mijn vrouw heeft wat bijgeleerd!

Zijn we gelukkig zeg en dit in een gemeenschappelijk min of meer muzikaal domein!!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be