Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 12/07/2017 Amsterdam Paul Dessein

Het grote nadeel van die moderne eendagsuitstapjes is dat je onmenselijk vroeg uit de veren moet: uit je 'nest' dus! Heel lastig is dat. Gelukkig is er de vrij lange buszit tot je ter plekke bent: je kunt al een beetje herstellen van de aanslag op je ochtendnacht.

Volgens sommigen – waaronder onvermijdelijk een BV – is de échte waarde van een stad af te meten aan de culturen én talen die je er hoort en ziet. Dan is Amsterdam een erg waardevolle stad. Die 'sommigen' denken dat uit die mengeling de moderne universele mens zal ontstaan. Ik weet het niet. Misschien leven ze wellicht allemaal binnen hun compartiment en fladderen ze af en toe een beetje door elkaar. Wie zal het zeggen? Volgens nog andere sommigen is een moderne stad alleen dan écht als je er 'vrijheid, blijheid' kunt beleven. Ook hier weer slaagt A'dam zeer gemakkelijk én met grote onderscheiding. Je ziet er alle mogelijke vormen van individuele vrijheid. Het ijzeren gebod om persoonlijk voor de dag te komen is zo groot, dat het bijna onmogelijk wordt nog op te vallen: voor je het weet val je al op door niet op te vallen.

Het kan me eigenlijk geen ene moer schelen! Ik weet het wel, 'ze' zeggen dat de hoogste waarde de meest willekeurige persoonlijke vrijheid is. Zo zie je wel heel wat mensen in een spijkerbroek met voorgeprogrammeerde gaten en scheuren op kniehoogte of bij sommige moderne meiden op lage of hogere dijhoogte: het oog heeft dan wat, maar de afspraak is dat je doet alsof je niets ziet, meer nog, alsof je niet eens geïnteresseerd bent. Heerlijke afgesproken spelletjes.

Maar daar komt een kolos aangewandeld. Hij had donker haar en had een glijbaantje blond haar geboetseerd boven op zijn indrukwekkende schedel. Waarom niet? Alles kan, nee, alles 'moet' kunnen: een soort vrijheidsdwang. Maar onze man in A'dam was nog lang niet klaar: in zijn al bij al indrukwekkende neus – een soortement kokkerd – was een ring geboord, het soort ring dat je soms ziet in de neus van geweldige mannelijke exemplaren van onze voor de rest onopvallende veestapel. Wat kan ik eraan doen dat ik op dat ogenblik dacht: die man is een onvervalste stier. Natuurlijk had hij de al even onvermijdelijke (zwarte) spijkerbroek met enkele horizontale scheuren en wijdgapende verwondingen. Eerlijk is eerlijk: ik denk dat onze kolos een vriendelijke kerel was, en zachtaardig.

Opgemerkt moet worden dat de ene scheur de andere niet is. Stel je een gewone pantalon voor die door het vele dragen zo dun is geworden dat hij gaat scheuren, dan wacht de eigenaar een triest lot: hij zal worden beschouwd als een eersteklasarmoedzaaier. De spijkerbroeken met voorgeprogrammeerde slijtage moeten onberispelijk zijn: nieuw en van goeden huize, met goed zichtbare merknaam dus. Dan pas ben je 'in' en 'mee' en 'modern' en draag je bij tot de waarde van een stad! Jezus toch!

Wie graag fietst, zelfs in een stad, is in Amsterdam aan het goede adres. Alleen is het aangeraden een cursus behendigheidsfietsen te volgen en te zorgen voor zéér degelijk remmateriaal om je tussen de vele snel rijdende fietsen en de nog sneller rijdende Vespa's te wagen. Gelovigen wordt zelfs aangemaand vooraf spijt te hebben over alle mogelijke zondes, want dat je het er levend afbrengt is lang niet zeker. A'dam is in de meest echte betekenis van het woord een adembenemende fietsstad.

Onze bus was hoofdzakelijk gevuld met oudere mensen met een katholiek verleden. Wij zouden tijdens onze stadswandeling onder leiding van een zeer bekwame stadsgids uiteraard ook heel eventjes de fameuze 'Walletjes' aandoen. Voor ons met onze katholieke opvoeding blijft, alle moderne tijden ten spijt, iets van schuldig verlangen naar het verbodene nazinderen: de Amsterdamse walletjes als het Walhalla van het verbodene. Natuurlijk, niemand verwacht daar op onze leeftijd een stroomstoot van, maar toch. Goed, ten behoeve van de toeristen is er een tent waar twee meisjes (eigenlijk vrij rijpe vrouwen al!) een stukje slecht toneel spelen. Ze zijn gekleed in de minimale kledij die maakt dat het spektakel nog net door de zedelijkheidsbeugel kan en beelden uit dat ze klanten lokken door de gekende suggestieve spelletjes met de kleurrijke slipjes. Eentje bevindt zich achter glas en staat voor raamprostitutie terwijl de andere doodgemoedereerd in d’'r deurgat staat: wat ze daar staat te doen – nog net niet op straat – is een vrij directe manier van lokken, te vergelijken met de wijze waarop, in sommige steden dan toch, een of andere ober of 'oberin' je probeert de eettent binnen te krijgen. De vrouw in het deurgat leek me kloek gebouwd en regelrecht uit een alledaags bestaan te zijn gestapt om een beetje bij te verdienen door op een vrij amateuristische wijze de rol van 'deurgatprostituee' te vertolken. Het is maar een spel. En toch: zo intens droevig. Ik denk dat ik in heel grote nood zou moeten verkeren om in te gaan op dat armzalige gelonk.

Dicht bij het einde van de stadswandeling kwamen wij voorbij een zaak van 'Luxe Vintage'. Dan weet je het wel: gewone vintage is al ruim onvoldoende. Amsterdam lijkt me af en toe 'nep'.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be