Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 26/07/2017 BBQ Paul Dessein

Een of andere wijze man (profeet?) heeft ooit verteld dat alles zijn tijd heeft. Je kent dat wel: een tijd voor... en een tijd voor... en nog een andere tijd voor... Zo is er elk jaar een tijd van elkaar razendsnel opvolgende barbecues. Daar gaan mijn vrouw en ik met vrij groot genoegen naartoe ook al blijft ons minibarbecuetoestelletje daardoor soms een jaar ongebruikt. Er zijn ergere dingen in het leven, zegt dan de volkse wijsheid. Bij nader toezien bestaat er eigenlijk geen andere wijsheid.

Op die barbecue – warm aan te bevelen – kwamen we door toevallige omstandigheden aan een reuzeleuke tafel terecht: twee klassestellen zaten als het ware te wachten op een derde stel. En... wij vielen ook mee! We begonnen zoals dat pleegt te gaan met enkele aftastende gesprekken. Aftastende gesprekken gaan gewoonlijk over de spreekwoordelijke koetjes en kalfjes, maar die spreekwoordelijke diertjes geven toch een eerste vermoeden van wat die 'tafelronde' kan bieden. Het beloofde heel wat.

Na behoorlijk wat omzwervingen kwamen we nogal toevallig terecht op het onderwerp autorijden bij echtparen met slechts één auto, wat voor stellen toch nog altijd de meest voor de hand liggende situatie is: twee gelijkberechtigde mensen voor één auto. Uitgesloten werd dat een man zijn eigen vrouw zou leren autorijden: zelfs verloofden zouden het al heel moeilijk hebben om hoffelijk en 'hoofs' te blijven, laat staan echtelieden. Je mag het vrolijke met elkaar omgaan niet al te erg op de proef stellen.

Omdat deze situatie, in ons gesprek althans, hoe dan ook was uitgesloten, belandden we in de nog altijd delicate situatie van twee mensen, die alle twee kunnen rijden, en samen in de zeer beperkte ruimte van een wagen moeten zitten. Als je de reclames voor auto's ziet, dan is er nooit een vuiltje aan de lucht. De buitenwereld is altijd voorbeeldig aantrekkelijk (vaak berglandschappen onder een stralende hemel) en ook de binnenwereld, vaak een luxe bedoening met twee stralend mooie mensen: een lachend en zeer opgeruimd vrij jong stel, dat blijkbaar nog nooit gehoord heeft over eventuele spanningen tussen man en vrouw als gevolg van de enge ruimte én als gevolg van een kleine psychologische oorlogsvoering in verband met het eerste geboorterecht over het stuur van de wagen.

Wij waren alle drie stellen zo ver gevorderd dat wij het normaal vonden dat zowel man als vrouw afwisselend aan het stuur zaten. Maar het probleem rees zo'n beetje toen het gesprek heel geleidelijk aan afdwaalde naar de houding van de man, van de vrouw die in de passagiersstoel zat. Er zijn vrouwen die alle moeite van de wereld hebben, als ze aan het stuur zitten, niet omdat ze het stuur in handen hebben, bij god neen, maar omdat de man, de eigen echtgenoot bijna meesturend in de passagiersstoel commentaar zit te leveren. Zo van: pas op, daar is een scherpe bocht; of: heb je die rode lichten gezien?; of: zou je nu al niet pinken? Een van de drie vrouwen vond, dat dat voortdurend begeleiden om te braken is. Een andere vrouw (nu schiet er maar een vrouw meer over!) vond dat je op zo'n ogenblik, zonder dat ze dat maar ooit écht heeft overwogen, je eigen man de nek om zou kunnen wringen.

Ik heb daar enig begrip voor. Ook begrijp ik wel hoe het komt dat vooral mannen 'meerijden': want diep in hun hart zijn de meeste mannen nog van oordeel dat het stuur van die ene wagen hen van oudsher toekomt: wat 'van oudsher' in de autowereld ook mag betekenen! In datzelfde van nature uit diepe mannenhart zijn ze ook overtuigd dat ze betere bestuurders zijn. Wat nog valt te bezien.

Het omgekeerde komt natuurlijk ook voor: mannen aan het stuur die belaagd zijn door de commentaar en de kleine opmerkingen van hun wederhelft. Bij vrouwen zou een soort onbestemde angst de oerbron van alle uitingen zijn, waarbij af en toe een helle en felle kreet geen uitzondering zou zijn. Is natuurlijk mogelijk. Maar ik twijfel!

Maar bij onze stellen is die strijd allang gestreden, is iedere man aan zijn vrouw, is iedere vrouw aan haar man gewend raakt en heeft de auto niet kunnen beletten, dat er aan tafel een uitbundige sfeer heerste: een beetje drank verricht op zijn beurt lichte wonderen.

★ ★ ★

Een even sterke beproeving en dus proef voor de 'huwelijkse' liefde is samen behangen. Daar moet absoluut iemand de leiding nemen en de andere moet in een onderdanige en dienende rol het geheel helpen drijvende te houden. De dominante en de onderdanige rol zijn hier bijna van even groot belang! De Nederlander zegt: het komt helemaal goed!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be