Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 30/08/2017 A 11 Paul Dessein

Er was allang veel te doen omtrent de A 11. Vlakbij zagen we – in Lissewege, Dudzele – de moeilijke vorderingen aan de brug over het kanaal. Naar het einde van de werkzaamheden toe werden de bruggen af en toe gezakt als een rijke belofte van eeuwige mobiliteit. Plotseling kwam de grote verrassing: omdat wij zoveel geduld ten toon hadden gespreid, werden wij allemaal uitgenodigd om 'feestelijk' over de A 11 te fietsen. Een unieke kans om fietsend een autosnelweg te bedwingen en meteen oog te kunnen hebben voor de vele overbruggingen en ondertunnelingen.

Wij – mijn vrouw en ik – konden als fervente fietsers de lokroep van 33,5 km fietsgenot moeilijk weerstaan. Wij dus op de afspraak. Maar, mijn god, wat een massa volk bij de start voor onze lus daar ergens in de omgeving van het B-park. Eindelijk dan toch konden wij de toegangsweg naar ons ultieme droomdoel, de A 11, bereiken. Voor ons uit kronkelde een ongelooflijk lange file fietsters en fietsers van allerlei pluimage. Kronkelen, schreef ik. Helaas, het betrof hier een variante van 'stilstaand' verkeer!

Op dergelijke ogenblikken ben ik bijna dankbaar dat ik een gedegen christelijke opvoeding heb gekregen: binnen deze opvoeding werd 'geduld' beschouwd als een oerdegelijke christelijke deugd, bijna zelfs als de deugd bij uitstek naast die van 'nederigheid'. In dit nederige besef bracht ik het geduld op om zeer gelaten de horde Vlaamse fietsers te volgen op de lange weg naar het schijnbaar alsmaar wijkende einddoel: de bijna hemelse zaligheid te fietsen (!) op de zolang verwachte A 11.

Ik heb zelfs menen te constateren dat mijn bloedeigen vrouw deze zeer christelijke deugd van het hooggewaardeerde geduld iets minder makkelijk beoefende dan ik. Af en toe (werkelijk af en toe, maar dan toch af en toe) probeerde zij via een 'gedurfd' manoeuvre een paar mensen – soortgenoten, dus! – voorbij te rijden. Putte ik daar een soort trots uit? Ik weet het niet, maar het mag in elk geval niet: ijdelheid is met nederigheid in een felle tweestrijd gewikkeld!

Zoveel jonge mensen! Zo te zien gloort de toekomst voor de mensheid feilloos mooi. Het was allemachtig mooi weer. De jonge meiden verpakt in allerlei slag plunjes: van prettig zittende shorts al over heel sierlijke balletachtige jurkjes naar het mooiste, een strak zittend racepakje. Dat jonge en dartele geweld geeft een mens op leeftijd (en niet op leeftijd wellicht ook) een blij huppelend lentegevoel: de A 11-tango van de mooie lente(kontjes). Een verliefd stel. Het meisje liet d'r hand vertederd rusten op de felle onderarm van haar jonge vriend: een soort fietsende erkenning van de steun die zij bij haar geliefde vindt. Geen man is daar ongevoelig voor. En als bij wonder toeval werd het fietsende paar, een eindje verderop, op de gevoelige plaat vastgelegd. Dat van die gevoelige plaats zal wel niet meer kloppen. Maar wat moet ik dan schrijven? Ze werden digitaal gekiekt? Ik weet het alweer niet, maar: de A 11-tango van de wegromantiek! Heel geregeld ook oudere echtelieden (heel vaak met e-bike): de A 11-tango van de eeuwige liefde.

Omdat de sfeer zo uitgelaten feestelijk was, besloot Jan, Mie en alleman niet agressief te worden bij de vele wrijvinkjes die in een dergelijke drukte nooit ver weg zijn. De mens, de vrouw, de man op hun best. Zelfs de gevreesde 'coureurs'! Een vrouw vertrouwde mij toe (ik was gewoon zomers gekleed), met een van angst vertrokken gezicht: 'die coureurs, zie daar ben ik echt bang voor!' Zelfs die coureurs hebben op die heerlijk feestende middag zeer verstandig gereden. Alleen één groepje van vier dacht dat ze een ploegentijdrit aan het neerzetten was. Eén groepje maar. Bovendien, ik heb enkele polderbutters gezien: zééér voorbeeldig.

★ ★ ★

En toch. Die hele feestelijke fietsenkermis kan niet beletten dat die A 11 een felle dolksteek is doorheen ons ongelooflijk mooie polderlandschap. Ook al is, ere wie ere toekomt, die dolksteek kundig en zelfs mooi – want licht en luchtig – uitgevoerd. En weer toch: het is en blijft een dolksteek.

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be