Krant van Blankenberge | In de Kijker
22/12/2014 - Auteur: Christel Bedert Jeroen Maes is een contente mens Het is even zoeken naar een locatie waar we kunnen samenkomen met Jeroen Maes voor een interview. De gerenommeerde cocktailbar L'Apereau, waar hij samen met de cast van Het Witte Paard na een voorstelling graag eens durfde door te zakken, is op het vroege uur in de namiddag nog niet geopend. Brasserie 't Koetshuis waar hij graag wel eens binnenspringt voor een heerlijke koffie heeft net een vrije dag. We laten Jeroen uiteindelijk het nieuwe restaurant Cabo aan de jachthaven ontdekken. Onze keuze valt in de smaak.

Jeroen Maes

Jeroen Maes groeide op in Sint-Pieters Brugge, woont in Antwerpen maar heeft als thuisbasis aan de kust ook een studiootje in De Haan. Blankenberge is bekend terrein voor Jeroen Maes. We zagen hem tien jaar lang schitteren op het podium van Het Witte Paard. Nu hij er met 'Het Prethuis' er in slaagt West-Vlaams theater tot in het hartje van Antwerpen te brengen, is hij wel heel 'content', vertelt ons deze multi-getalenteerde acteur/cabaretier, terwijl we koffie drinken met zicht op de Blankenbergse jachthaven.

Zijn liefde voor het theater kreeg hij mee van zijn vader, acteur Oswald Maes. "Mijn vader speelde bij Antigone, een beroepsgezelschap in Kortrijk. Ik ging vaak mee en vond het theater magisch, ook door de locatie waar hij toen speelde, de stadsschouwburg van Kortrijk. Al gauw ben ik in zijn voetsporen getreden. In de academie van Brugge heb ik alle woordopleidingen doorlopen ... dictie, voordracht en toneel. Ik kreeg zelfs een periode toneelles van mijn vader. Daarnaast volgde ik ook notenleer, want ik wilde niet enkel acteren."

Reeds op heel jonge leeftijd was Jeroen zot van cabaret. "In mijn zoektocht als jongeling om dat beroepsmatig te gaan studeren, belandde ik in de opleiding Kleinkunst aan de Studio Herman Teirlinck. De ingangsexamens waren best pittig en het eerste jaar was inderdaad keihard. Ik had het best moeilijk om te wennen aan de mentaliteit maar eens het eerste jaar doorgekomen werd het echt geestig, zeker toen ik in het derde en vierde jaar eigen producties mocht realiseren. Studio Herman Teirlinck is een goede opleiding, je leert je weg kennen in de theaterwereld, maar een garantie tot succes is de opleiding niet. Theater blijft een vrij onzeker bestaan. Je moet je eigen weg leren gaan."

Na zijn opleiding rolde Jeroen Maes met Familie, Thuis, Nonkel Jef en vier seizoenen 'Wat nu weer?!' redelijk snel in het tv-wereldje en daarna volgden de musicals. "Ik speelde in Alladin, Romeo en Julia en in Suske en Wiske waar ik de rol mocht spelen van Tante Sidonia. Musical is een genre dat me enorm boeit. Ik ga graag naar London om naar de grote producties te kijken. Billy Elliot is mijn favoriete musical aller tijden. Van begin tot einde zit je op het puntje van je stoel. De kinderen zetten er een prestatie neer van zeer hoog niveau. In Billy Elliot is geen rol voor mij weggelegd maar als ik luidop mag dromen. De MC spelen in Cabaret lijkt me heerlijk ... Willkommen, bienvenue, welcome ... Ik vind dat geweldig."

In Blankenberge is Jeroen Maes vooral gekend door Het Witte Paard. "Ik heb er tien jaar gespeeld en er heel veel geleerd maar vorig jaar heb ik zelf beslist dat het genoeg was geweest. Wat ik vandaag doe met Het Prethuis is écht mijn ding. Ik speelde al langer met het idee om met professionele mensen komedie te brengen in 't West-Vloams, zoals je het 'Vernieuwd Volkstheater' hebt in Gent en het 'Echt Antwaarps Theater' in Antwerpen."

Van kwoad nor erger
De eerste productie van Het Prethuis de West-Vloamse komedie 'Van kwoad nor erger' was meteen een schot in de roos!

"Toen Kenneth Smets en Benny Herpoel de restauratie van het Kusttheater 't Colisée, gelegen net achter Het Witte Paard, onder handen namen, stelden ze mij voor er een productie te brengen. Ik heb toen vrij lang met het idee gespeeld om een bestaand stuk te spelen, maar ik vond er geen. Dan maar zelf een stuk schrijven, dacht ik. Schrijven was trouwens niet nieuw voor mij. Ik had reeds stukken bewerkt voor amateurgezelschappen en sketches geschreven voor Het Witte Paard."

"Zodoende is 'Van Kwoad nor Erger' ontstaan, het eerste stuk van 'Het Prethuis'. Ik schreef het stuk met in het achterhoofd de rollen zouden vertolkt worden door mijn collega's Peter Bulckaen, Maaike Cafmeyer, Karin Tangheen Anne Denolf. Toen ik hen opbelde met de vraag mee te gaan in dit avontuur is iedereen op de kar gesprongen. Sinds de première trekken we volle zalen."

"In Torhout was de voorstelling in één voormiddag uitverkocht. Maar ook buiten West-Vlaanderen marcheert Het Prethuis zeer goed. We speelden in Het Capitool in Gent en in Antwerpen. Het publiek had wel een tiental minuutjes nodig om te wennen aan 't West-Vloams maar daarna lukte het aardig. Momenteel zijn we op toernee voor een reeks van 22 voorstellingen van ons tweede stuk 'De Latste Kanse'. Volgend jaar op 11 september 2015 gaat het derde stuk in première 'De Quaghebeurs', uiteraard opnieuw in ’t Colisée, het is en blijft onze uitvalbasis. Ik ben een contente mens."

Als we vragen Jeroen naar zijn favoriete locaties in de Blankenberge dan moeten we vaststellen dat deze zich allemaal situeren in de Blankenbergse showbizzwereld. En dat verwondert ons niet. Op de eerste plaats staat 't Colisée waar Het Prethuis geboren is. "Waarheen we ook toeren in Vlaanderen, 't Colisée blijft onze vaste stek. Ik speel er ook echt graag. Het is een gezellige zaal waar er een toffe interactie is met het publiek. Bovendien, ik heb de zaal zien evolueren van het krot dat het was tot het pareltje dat het nu is."

Ook Het Witte Paard heeft een bijzonder plaatsje in zijn hart. "Ik heb er tien jaar op de bühne gestaan. Het was een leuke periode waar ik veel heb geleerd. Het Witte Paard zal mij de rest van mijn leven bijblijven. En neen, momenteel is er geen sprak van een terugkeer. Ik zeg nooit 'nooit' maar na tien jaar, vind ik, is het mooi geweest."

"Waar ik ook graag speel is in de theaterzaal van het vakantiecentrum Floréal. Afgelopen zomer hebben we er een aantal keer het stuk 'Komen (vr)Eten' gebracht, er was telkens dolle ambiance in de zaal. Volgende zomer staan we er terug op het podium met de komedie 'Boer zocht vrouw'."

Met Het Witte Paard, Luc Caals die naar Blankenberge terug komt, Jacky Lafon én Het Prethuis is Blankenberge volgende zomer opnieuw dé showstad aan zee. Is dit niet te veel van het goede, vragen we aan Jeroen. "Bijlange niet. Vroeger op de zeedijk had elk etablissement zijn eigen orkest, waarom zou dat nu niet meer marcheren." Als we polsen naar wat nog op zijn verlanglijstje staat voor de komende jaren moet hij niet te lang nadenken. "Nog een paar jaar doorgaan met Het Prethuis zou super zijn", zegt Jeroen. "En misschien eens zelf een komische televisiereeks schrijven en spelen." Al relativeert hij het belang van het medium tv. "Televisie is niet meer almachtig. De mensen komen al lang niet meer kijken naar een theatervoorstelling omdat er een bekend gezicht mee speelt. Ze verlangen vooral kwaliteit, en terecht", besluit Jeroen Maes.

We bestellen nog een extra koffie en wensen Jeroen nog heel veel succes!

© www.krantvanblankenberge.be