Krant van Blankenberge | In de Kijker
Blankenberge: 25/01/2015 Geen Blankenbergs carnaval zonder Chris en Rik Vrienden zijn ze reeds van in de kleuterklas. Als jonge knapen kon niets of niemand hen ervan weerhouden om samen op pad te gaan en allerlei grappen uit te halen. Eens ze de leeftijd van 14 hadden bereikt liepen ze voor het eerst mee als Vuûle Jeanetten in de carnavalstoet. Op dat moment kregen de twee boezemvrienden de carnavalsmicrobe meteen te pakken. Nu zoveel jaren later zijn Chris Marreyt en Rik Demeulemeester nog steeds een vaste waarde binnen het Blankenbergs carnavalsgebeuren. Chris Marreyt en Rik Demeulemeester

Vorig jaar namen Chris en Rik ter gelegenheid van hun 30ste deelname aan het carnavalsgebeuren een gigantische taart mee op sleeptouw. Eind 2014 tijdens de Zwijntjeszitting werden de twee carnavalisten door de Confrérie van de Leute aangesteld als Ere-Fraters in de 'Orde van de Vuûle Jeanetten'. Voor ons reden genoeg om Rik en Chris uit te nodigen voor een uitgebreide babbel ... zeker nu dat carnaval met rasse schreden dichterbij komt.

We steken meteen van wal want het beloofd een lang gesprek te worden. Het carnavalverhaal van Chris en Rik begon ergens begin de jaren '80. "We waren 14 jaar toen we voor het eerst meeliepen de dinsdag met de Vuûle Jeanetten", zegt Rik. "We waren meteen buitenbeentjes met onze grote hoeden op, dat was toen nog niet zo in trek. Ooit hebben we een hoed gemaakt waarmee je geen enkel café binnen kon zonder hem eerst af te zetten. We maakten gebruik van spiegeltjes en capsules om ze aan te kleden. Ze wogen ongeveer tien kilo, miljaarde dju dat was niet normaal. Na carnaval moesten we naar de kinesist om onze nek terug recht te zetten", lacht Rik.

In die tijd werd er jaarlijks een bal georganiseerd in Het Witte Paard waar een verkiezing plaatsvond voor de schoonste hoed en de Vuûle Jeanette die het beste zijn mûle kon afspelen. Chris en Rik kaapten daarbij meermaals de eerste prijs weg.

Na verloop van tijd kregen de twee vrienden de smaak goed te pakken en ook op de andere carnavalsdagen trokken ze er samen op uit. "Van in het begin hebben we nooit zomaar carnaval gevierd. Een pakje huren is echt niet aan ons besteed ... we maken liever alles zelf", zeggen Chris en Rik. "We gaan nooit weg zonder attributen en sinds 1988 hebben we ook onze eigen muziek mee", zegt Chris. "In het begin was dat een simpele radio met cassettespeler maar door de jaren heen is dat geëvalueerd naar een muziekbox die op twee autobatterijen is aangesloten. Vroeger beschikten we over 10 watt nu zitten we aan 800 watt."

Het handelsmerk van Chris en Rik is ongetwijfeld de grote attributen of de acts waarmee ze de carnavalisten elk jaar opnieuw mee weten te verbazen. De laatste tien jaar slagen ze er zelfs in om tijdens drie carnavalsdagen viermaal met een ander zootje voor de dag te komen. "Vroeger lieten we ons inspireren door de actualiteit, zegt Rik. "Nu wordt ons thema meestal bepaald door het horen van een liedje", vult Chris verder aan. "We spelen meestal kort op de bal. Het is niet zo dat we er maanden op voorhand mee bezig zijn. Soms komt de inspiratie pas op het allerlaatste moment zodat we ons reeds meermaals moesten haasten om klaar te zijn. We hebben nog meegemaakt dat we een week voor carnaval veranderden van thema en dan is het natuurlijk alle hens aan dek."

Leuke en pikante anekdotes ...

Door de jaren heen zijn er heel wat onderwerpen de revue gepasseerd. Chris en Rik kunnen er een pak anekdotes over vertellen ... Als we hen vragen naar de hoogtepunten dan beginnen beiden spontaan te lachen. "Als ik eerlijk ben dan denk ik meteen aan het jaar dat we gynaecologen waren", zegt Rik. "Ons pak hadden we al, maar uiteraard moesten we ook een gynaecoloogstoel hebben. Eddy Leblon zaliger zou ons daarbij helpen. Hij had voor ons een rolstoel staan die we samen hebben omgebouwd met beensteunen tot een verlosstoel. Er stond zelfs een zwaailicht op gemonteerd. We kunnen je verzekeren er hebben heel veel vrouwen plaatsgenomen op de stoel. Hoe zatter ze werden hoe liever ze met hun benen open lagen. Om het op z'n Blankkenbergs te zeggen 'mèn mûzen en moandverban genoeg gezien vô de reste van ûs leven' ... niet normaal, tranen met tuiten hebben we gelachen."

Chris en Rik als accordeonisten

"Eén van de schoonste momenten was het jaar dat we als accordeonisten hebben opgetreden. Dat was één van onze eerste echt ludieke thema's", zegt Chris. "We hadden allebei een broek in velours aan, een gileetje en een hilarisch masker. Als we naar elkaar keken konden we ons zelf niet inhouden van het lachen. Met elk een klein accordeonnetje in de hand zetten we ons neer in de Kerkstraat aan de deur van de voormalige tearoom De Thor. We hadden een klein botervlootje mee die we voor ons plaatsen. Binnen de kortste keren liep het over. Iedereen die passeerde smeet er geld in. Tegen het eind van de avond hadden we honderd euro verdiend en het mooiste van al we hadden er helemaal niets voor gedaan. Op dat moment beseften we dat we meer zo'n dingen moesten doen ... niet voor het geld, maar gewoon omdat het zo chic was."

"Diezelfde avond zijn we nog enkele restaurants binnen gegaan en hebben daar ons deuntje gespeeld voor de klanten. Na afloop gingen we rond met onze klakke. Iedereen smeet er wat geld in. De één al meer dan de ander. Ik dacht bij mezelf amai moat we passeren hier echt de kassa", lacht Chris. "Dat was een keer een jaar dat onze maskers betaald waren, een jaar om nooit te vergeten."

lees deel 2

© www.krantvanblankenberge.be