Krant van Blankenberge | François Driessens vertelt ...
06/07/2015 - Auteur: François Driessens Joseph Jurewytz, de filosoof van 't Pekstratje vertelt verder ... François Driessens vertelt ... Ik weet het Joseph wat ik beloofd heb. Je moet me daarvoor niet in het midden van de nacht doen wakker schieten uit een kwalijke droom met jij in de hoofdrol. Hier gaan we dan:

Voor mij begon de wereld. Naar mijn moeders zeggen, en moeder loog nooit, zijn in die onzalige nacht vele Paternosters en schietgebedekes afgeknabbeld en in menig huzetje hebben de beelden op de commode in 't keerselicht gestaan. Blankenberge schudde op zijn grondvesten. De huzetjes van 't Pekstratje hielden zich als schuwe ouwe wuvetjes aan elkaar vast.

Schilderij van Joseph Jurewytz
Schilderij naar de hand van Joseph Jurewytz.

Ter hoogte van De Haan geraakte een zeilschip in moeilijkheden en werd voor onze kust kapot geslagen. De wind tempeestte lijk een vroede beeste het steedje. Roeschaert geraakte van zijn keten los en rende straat in, straat uit alsof een reke klutterspanen aan zijn staart gebonden lagen die hij niet kwijt geraken kon. Hij zaaide paniek en vernieling. Hij geselde de mensen als honderd duvels tegelijk, die het waagden, alleen maar hun kop buiten de deure te steken. Hij rukte de blaffeteuren van voor de namen en trok briesend als een leeuwhet schouwtje van menig dak. Dakpannen waren in zijn klauwen een lot speelkaarten die hij, zo maar, de loden lucht in smeet alsof dat niets was. Brutaal en ongegeneerd wierp hij zelfs bij ons de voordeure wage-wijd open en niesde met zijn stinkende asem de kamer vol zodat het ijzeren wiegje met de sneeuwwitte draperieën, waarin de baker mij juist zo devoot had neergelegd, dooreen geranseld werd zoals een garnaalvangertje in een zeekolk.

Toch had mijn moeder die nacht een goede vangst gedaan. Ze had een kind ter wereld gebracht van bij de vijf kilo. Jammer dat Sterken Dries mijn geboorte niet heeft mogen beleven. Hij had mij zeker een keer of drie in de lucht gegooid van louter contentement. Dat kiend wordt zeker een grote kop... of een artiest, zei de baker gelukzalig en iedereen geloofde haar. En terwijl ze mijn rose billetjes kittelde, lag ik rustig te lachen alsof er geen wind, geen Roeschaert en geen angstige mensen bestonden.

Ja, Joseph... als je dat al zo vertelt is het niet moeilijk dat ik een kwade droom had. Maar om zeker te zijn dat je me deze zomer verder gerust laat, mag je nog een stukje verder vertellen.

't Pekstratje
Foto van 't Pekstratje uit de collectie van Louis Jonckheere.

In 't Pekstratje heeft mijn wiege gestaan. Van mijn geboorte herinner ik mij nog alleen dat ik mijn ogen open deed en een paar kloefen naast de buizestove zag staan. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat mijn eerste woorden 'ètje' waren want in één oog opslag merkte ik op dat ik in een vissershuzetje ter werekd gekomen was, terwijl ik bestemd was voor een paleis.

'k Heb toen voor de eerste keer mijn neuze opgetrokken. Die grove vergissing heb ik natuurlijk aan die verschrikkelijke stormnacht te danken. De wind heeft mij toen wel parten gespeeld, samen met Roeschaert natuurlijk. Ik heb mij echter blijvend getroost met die gedachte. Die in die nacht geboren is in ons steedje zal, zoals ik, in een verkeerde wieg gewaaid zijn. Toch ben ik door de natuur rijkelijk vergoed geworden. Ik kreeg als compensatie weliswaar een doodgewone visser als vader en geen baron, maar hij was een doorgoede en eerlijke man. Kwamen er wel iedere dag geen koekestuuten op tafel. Vader beweerde dat sprot, pekelharing en kazakken gezonder waren voor de maag. Mijn moeder was een heilig mens, die de kunst bezat om uit vaders versleten broek twintig kleine broekjes voor mij te maken.

Joseph zal in de geschiedenisboeken niet gevonden worden als lid van een of ander adellijke familie, maar als kunstschilder zal hij toch in onze stad verder gekend blijven. Hij was een meester in het schilderen van visserskoppen. Van Pierre Falin uit 't Pekstratje mochten we in de Benne, naar aanleiding van onze tentoonstelling 'Kunst in de visserij' een schilderij tentoonstellen van Joseph. Het is in feite een compilatie van de Jeruzalemkerk te Brugge, de huisjes van de Carmerstraat aldaar en het feest van Drie Koningen zoals het in Blankenberge destijds gevierd werd. De foto van de Parkstraat met het vernieuwd wegdek en de typische lantarens komt uit de collectie van Louis Jonckheere, die in dit straatje zijn schilders atelier heeft.

François Driessens

© www.krantvanblankenberge.be