Krant van Blankenberge | François Driessens vertelt ...
14/11/2015 - Auteur: François Driessens Meneire den agent (deel 2) François Driessens vertelt ... Op 20 november 2015 start een nieuwe tentoonstelling op het gelijkvloers van het Cultuur Centrum De Benne met als titel 'Meneire den agent'. Het merendeel van de tentoongestelde stukken komen uit mijn archief, maar ik mocht ook op de hulp rekenen van de huidige hoofdcommissaris Hans Quaghebeur en mijn collega Marc Dhondt.

In mijn nieuw (oud) uniform reed ik, zo fier als een pauw, voor mijn eerste effectieve dag bij de politie van Uitkerke naar het politiebureel van Blankenberge. Ik was er tien minuten te vroeg. Je kunt toch moeilijk te laat komen op je eerste werkdag. Ik bood mij aan bij de postoverste. "Goed joengen", zei hij tegen me. "Zet je daar maar in dat lokaal en als we je nodig hebben zullen we je wel roepen. Begin maar eens met de orders en de dienstlijsten te bekijken."

Wie herinnert zich nog het seinhuisje aan het Station?
Wie herinnert zich nog het seinhuisje aan het Station?

Oei dacht ik bij me zelf. Ik zal vandaag nog niet te veel moeten doen. Mijn naam was warempel al ingevuld op de dienstlijst. Vandaag had ik nog dienst tijdens de bureel uren maar vanaf morgen was het de vroegen dienst. Dit was van 5 tot 9 uur en van 13 tot 17 uur. Ja in die tijd waren de dagdiensten gesplitst in twee stukjes. Ik heb nooit begrepen wie die slimmen was die dat stelsel uitgevonden had.

Vlug gekeken wanneer ik dan een rustdag had, maar wat stelde ik vrij vlug vast. In de zomer bestonden er bij de politie Blankenberge geen rustdagen. Mijn rust werd vlug onderbroken. De postoverste riep: "Broere". Ja als ze je naam nog niet goed kennen was je broere ofwel joengen. Ik ging naar de postoverste en op de meest normale toon die je maar kunt hebben vroeg hij mij of het juist was dat ik Frans en Engels sprak. Ik zei dat dit inderdaad zo was. "Goed broere", zei hij tegen mij. "Aan de Karmel is er een biltax tegen een geparkeerde auto gereden. Pakt dat e ki een bitje op." Je vraagt natuurlijk heel beleefd wat dat je moet op nemen? "Ewel, alles hé", was zijn antwoord. "Al wat dat ze bij hun hebben schrijf je op en wat ze niet bij hebben haal je met hen in hun hotel. Van den auto moet je maar een briefje tussen zijn ruitenwissers steken dat de politie bezig is met de zaak."

Zo had ik mijn eerste les. Vertel niet te veel wat je al kent of kan of je bent de domsten van de bende. Gelukkig waren het beleefde gasten die het verschot van hun leven opgedaan hadden en die mij alles gaven wat nodig.

Albert Cuyle, samen met Roger Bentein tijdens een marktdag
Albert Cuyle, samen met Roger Bentein tijdens een marktdag.

Ik had het vorige keer over onze kledij. Kort na mijn binnenkomst bij de politie was het verkiezing en burgemeester Devriendt werd verslagen door een coalitie van Socialisten en Liberalen. Ik was maar één keer bij burgemeester Devriendt geweest en dit was om mijn eed af te leggen. Ik kreeg dan van hem een sigaar. Echt, zo een grote dikke sigaar met een sigarenbandje. Ik hoorde van de collega's dat het vaak andere sigaren waren die hij uit deelde als je bij hem moest komen.

Er bestond in Blankenberge al een goed werkende afdeling van het Nationaal Syndicaat der Belgische Politie met als voorzitter Roger Gezelle. Deze profiteerden er van om bij de nieuwe socialistische burgemeester Willem Content hun beklag te doen over de toestand van de kledij. De burgemeester beloofde dit eens te onderzoeken en warempel, kort nadien mochten we met zijn allen naar een Blankenbergse kleermaker gaan om een nieuwe broek te laten maken.

Iedereen op zijn beurt de maten laten nemen en na enige tijd waren de broeken in het bureel. Je zou nu toch denken dat iedereen zich gelukkig voelde, maar o wee! Mijn broek was aan de gulp wat breed en de binnenzijde waar de rits zat was met witte stof gemaakt. Zo lang ik recht stond was dit geen probleem, maar het moment dat ik mij op een stoel of op mijn fiets zat, had ik net een parkeerlicht er bij.

Frans Vandevelde vertrok met zijn nieuwe broek van huis. Na de voordeur gesloten te hebben stopte hij zijn sleutelbos in zijn broekzak en ... in het bureel toe gekomen moest hij zich eerst afzonderen in de toiletten om zijn sleutels onderaan zijn broekzak te kunnen bereiken. Zijn broekzak liep door tot voorbij zijn knie. Hij had wel een lange arm, maar zo lang was die toch ook niet.

François Driessens

© www.krantvanblankenberge.be